Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ


                   ΣΠΗΛΙΑ

Έλα να φτιάξουμε τη σπηλιά
Εκεί που ναυαγούν τα κορμιά των αιώνων
Σε κορμιά
Εκεί που ακούγεται το κύμα σαν τρώει τα βράχια
Εκεί που κοιμούνται γυμνά δέρματα
Ξαπλωμένα στα χάδια

Ποτέ κανένα σπήλαιο δεν θα της μοιάσει
Αυτοδίδακτοι χτίστες κι εξερευνητές
Τρυφερές κρούσεις που στριμώχνονται ανάμεσα στα βότσαλα
Πάσσαλοι πάθους
Έλα να φτιάξουμε τη σπηλιά

Ένα σώμα συν ένα σώμα  
Κι όσα δίπλα τολμούνε να τριφτούν
Βράχια
Σύμπλεγμα κοίμησης των φόβων μας
Ασφάλεια
Κι η τριβή να στάζει αλάτι
Και νερό
Κλεψύδρα πρόσθεσης
Φώναξε κόσμο στη σπηλιά μας
Φωτογράφους 
Χορευτές
Ποιητές
Μαγείρους
Πολιτικούς
Επιστήμονες
Γοργόνες
Ξωτικά
Τέρατα
Όλοι αξίζουν μιαν ακινησία σφιγμένων σωμάτων
Άσε την ανθρωπότητα να συγκεντρωθεί
Καθοδήγησέ τους
Μάθε τους
Σαν σε μαθαίνω
Δοχείο μου συγγενές και πρωτόγνωρο
Μικρέ μου βράχε

Έλα να κάνουμε τη σπηλιά
Να χωρέσει όσα παίρνει μακριά το μελτέμι
Κι αν μάθαν στις πετσέτες τους να βάζουν πέτρες
Ως να τις βρέξει το νερό
Γίνε πέτρα
Να γίνω ύφασμα 
Να ζηλέψει το κύμα 
Βραχάκι μου.

Έλα να κάνουμε τη σπηλιά 
Φέρε το σεντόνι του κρεβατιού στο πάτωμα 
Κάνω σταυροπόδι ανάσκελο 
Βάζω το σκελετό
Βάλε τη ζέστη
Αντέχουμε 
Χωράμε


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου