ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΟΥΛΑΣ

 

Το κόστος του πνεύματος

 

Πόσο νοικιάζεται σήμερα το πνεύμα;

Πόσο κοστίζει απόψε η τιμή του;

Τι παράδες μας ζητά για να μας δώσει το ψωμί του;

Σήμερα; Πανάκριβα πουλιέται!

Αύριο; Κι άλλο θ' ακριβύνει!

Η ψεύτικη διανόηση, μια πόρνη που κουνιέται

με τα χείλια της στο γκρεμό μας ρίχνει.

Η δήθεν κουλτούρα σήμερα

παγώνει τους εργάτες

στον χαμό μας σπρώχνει

με λόγια και παρλάτες

μα δεν το ξέρει η βρώμα...

Έτσι γεννιούνται επαναστάτες!! 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΟΥΛΑΣ

Κουρασμένα κορμιά, λήκυθοι τα ραίνουν προτού καν αυτά φύγουνε για πάντα.
Παλικάρια που τα ρημάζει το κυνήγι του τσακίσματος
και μία νύχτα που το αγκάλιασμα,δεν ευδοκίμησε ακόμη στις κρυφές γωνιές της.
Παράταιρες στου Κόσμου το στρώμα οι ματιές των εραστών
το κορμί τους ξεφλούδισε τις αισθήσεις τους και τώρα αυτές πως τουρτουρίζουν...
Αγάπη δεν τους στέκεται
και πέφτουνε μαζικά και πνίγονται στα ποτάμια των συνόρων. 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΟΥΛΑΣ

Το φέγγος της σιωπής σου

Ανυπόδητος ενσαρκώνομαι
το φέγγος της σιωπής σου
πατώντας στ' αστρικά σου μονοπάτια
σαν μέγας κοσμοναύτης.
Το πολύτιμο κρυστάλλινο βάζο της ψυχής σου
γεμάτο άνθη του καλού
βλαστολογιέται σε τοίχους & νταμάρια τ' ουρανού σου.
Ήσυχο το βράδυ,προσμένει την ματιά σου
εσπέρια,καθαρή,να μεταλάβει αγέρι.
Η ανάσα του σύμπαντος,σου ζητάει βοήθεια
ξαπλωμένη σε συννεφοκρέβατο να βλέπει εφιάλτες.
Και τότε, απ' το κεφάλι σου είναι
που βγαίνει απειρόμετρη η σπάθα
και κόβει μέτρα & σταθμά
του γέλιου την περιοχή
με ήλιους να πυργώσει. 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΟΥΛΑΣ

Στον Ναζίμ Χικμέτ

Πυρόξανθε γαλανομάτη γίγαντα
φλόγες ξανατυλίγουν τους λαούς που αγαπάς
κι η θάλασσα π” αρμένισες μέσα στα αίματα
πετρέλαιο μυρίζει ακόμη και θανή.

Περικόκλαδο η Ειρήνη μεταξύ τους
ένας λαβύρινθος πριν απ” τα χρόνια σου φερμένος
που συνεχίζει ν” αυγαταίνει, να τρομάζει, να υφαίνει
πάπλωμα ατελείωτο με συμφέροντα κι αίμα.

Της ποίησης σου η καρδιά η πονεμένη
σχίζει των λεωφόρων μας την διάβαση
φέροντας τον έναν στον άλλον
απ” όλες τις συνοριακές μεριές των δήθεν αντιμαχόμενων ανθρώπων
που τίποτα όπως τότε δεν έχουν να χωρίσουν.

Γιούργια λοιπόν μωρέ καρντάση
Αέρα και προχώρα
πιλάλησε το αστικό θεριό
κι η γλώσσα του πήχες ξεδίπλωσε εφτά
ντού κι αντεπίθεση μωρέ ασίκη
και να η Ειρήνη πάνω από Τουρκία κι Ελλάδα
να τσακίζει τους εχθρούς της!