ΦΑΙΗ ΡΕΜΠΕΛΟΥ

 

Η παραλλαγή

 

Είχε δύσπνοια.

Έβγαλε τη μάσκα του

Κι έμεινε μέσα.

 

 

 

 

 

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΦΑΙΗΣ ΡΕΜΠΕΛΟΥ

Κλείνω τις αισθήσεις μου 
να τις προφυλάξω 
απ' τη βοή του κόσμου, 
απ' τις σειρήνες της πόλης, 
απ' τις ενοχλητικές ερωτήσεις των θαμώνων 
των μέσων μαζικής μεταφοράς, 
από τον θόρυβο που παρεμποδίζει την επικοινωνία, 
από την επικοινωνία. 
Από τα αδηφάγα βλέμματα των περαστικών, 
από την απόγνωση της κενότητας των ανθρώπων 
στις πυκνοκατοικημένες και άδειες μεγαλουπόλεις. 
Ακούω από το ραδιόφωνο του κινητού μου 
την αγαπημένη μου μουσική. 
Έξω σιωπή. 
Επιβεβλημένη σε όλους. 
Μόνο ο θόρυβος πρέπει να ακούγεται. 

Επιλέγω την απομόνωση. 
Επιλέγω να μη νιώθω τίποτα. 
Να μη νιώθω τίποτα. 
Να μη νιώθω τίποτα. 
Δε νιώθω τίποτα. 

ΦΑΙΗ ΡΕΜΠΕΛΟΥ 
 

ΦΑΙΗ ΡΕΜΠΕΛΟΥ

Εργοστάσιο 

Καλώς ήρθατε στο εργοστάσιο. 
Θα σας ταϊσουμε καλά να μεγαλώσετε. 
Μετά θα σας παντρέψουμε να κάνετε παιδιά. 
Το έθνος χρειάζεται στρατιώτες και η κοινωνία εργάτες.
Μόνο έτσι θα καταξιωθείτε στα μάτια μας και θα δικαιολογήσετε το φαγητό που σας δώσαμε. 
Αφού έχετε επιτελέσει το καθήκον σας, οι γιατροί μας θα αναλάβουν να σας εξοντώσουν, 
και ο παπάς της ενορίας σας να σας θάψει.