Σάββατο, 28 Ιουλίου 2018

ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗ

Αν μου έδωσες κάτι 
είναι που διέλυσες όλους τους μύθους 
Μπορεί
την ελευθερία μου
και να στη χρωστάω

Λυπήθηκα μόνο
που έπρεπε
να διαλυθείς
κι εσύ 


Κυριακή, 8 Ιουλίου 2018

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ


Ανακουφιστικό

Αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλο,
γνωριζόμαστε,
κοιτιόμαστε για λίγο και ερωτευόμαστε,
τόσο απλά,
ξανά και ξανά,
κρεμόμαστε ο ένας από τον άλλο, σαν τελευταία πέτρα από τον γκρεμό,
όπως οι δυο μας, έτσι και με άλλους,
εύκολα, τόσο απλά, χαριζόμαστε,
γδυνόμαστε για λίγο και πουλιόμαστε,
κάθε μέρα, με άλλους,
κλαίμε για άλλους,
πονάμε για άλλους,
σκεφτόμαστε τους άλλους,
κοιτάμε τους άλλους,
μα ποτέ δεν τους ακούμε.
Για αυτό και κανείς δεν θα ακούσει τον καημό κάποιου για εμάς, να μας τον πει, ποτέ,
που αυτό το ρημάδι ίσως μπορούσε λίγο να μας ανακουφίσει. 



Τρίτη, 3 Ιουλίου 2018

ΑΛΕΞΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ


           Όταν έμαθε

Δε ζήλεψε όταν έμαθε πως έκαναν σεξ.
Ζήλεψε όταν έμαθε πως μετά
αντί να μιλάνε
άκουγαν τη βροχή. 



Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2018

ΝΙΚΟΛΑΣ ΚΟΥΤΣΟΔΟΝΤΗΣ

Στο δωμάτιο

Δάγκωνε τα παράθυρα ο άνεμος
τρόμαζε τις σκιές του ο τοίχος
μούγκριζε η νύχτα τη σιωπή
κι εγώ περίμενα
με το τσιγάρο να μιλά στα φώτα
που καίγανε την απουσία σου
κι εγώ περίμενα
στα πόδια μου ο σκύλος
έψαχνε για χάδι.

Τρομάζω στον ιδρώτα του μεσονυχτίου. 

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ


                   ΣΠΗΛΙΑ

Έλα να φτιάξουμε τη σπηλιά
Εκεί που ναυαγούν τα κορμιά των αιώνων
Σε κορμιά
Εκεί που ακούγεται το κύμα σαν τρώει τα βράχια
Εκεί που κοιμούνται γυμνά δέρματα
Ξαπλωμένα στα χάδια

Ποτέ κανένα σπήλαιο δεν θα της μοιάσει
Αυτοδίδακτοι χτίστες κι εξερευνητές
Τρυφερές κρούσεις που στριμώχνονται ανάμεσα στα βότσαλα
Πάσσαλοι πάθους
Έλα να φτιάξουμε τη σπηλιά

Ένα σώμα συν ένα σώμα  
Κι όσα δίπλα τολμούνε να τριφτούν
Βράχια
Σύμπλεγμα κοίμησης των φόβων μας
Ασφάλεια
Κι η τριβή να στάζει αλάτι
Και νερό
Κλεψύδρα πρόσθεσης
Φώναξε κόσμο στη σπηλιά μας
Φωτογράφους 
Χορευτές
Ποιητές
Μαγείρους
Πολιτικούς
Επιστήμονες
Γοργόνες
Ξωτικά
Τέρατα
Όλοι αξίζουν μιαν ακινησία σφιγμένων σωμάτων
Άσε την ανθρωπότητα να συγκεντρωθεί
Καθοδήγησέ τους
Μάθε τους
Σαν σε μαθαίνω
Δοχείο μου συγγενές και πρωτόγνωρο
Μικρέ μου βράχε

Έλα να κάνουμε τη σπηλιά
Να χωρέσει όσα παίρνει μακριά το μελτέμι
Κι αν μάθαν στις πετσέτες τους να βάζουν πέτρες
Ως να τις βρέξει το νερό
Γίνε πέτρα
Να γίνω ύφασμα 
Να ζηλέψει το κύμα 
Βραχάκι μου.

Έλα να κάνουμε τη σπηλιά 
Φέρε το σεντόνι του κρεβατιού στο πάτωμα 
Κάνω σταυροπόδι ανάσκελο 
Βάζω το σκελετό
Βάλε τη ζέστη
Αντέχουμε 
Χωράμε