Κυριακή, 8 Ιουλίου 2018

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ


Ανακουφιστικό

Αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλο,
γνωριζόμαστε,
κοιτιόμαστε για λίγο και ερωτευόμαστε,
τόσο απλά,
ξανά και ξανά,
κρεμόμαστε ο ένας από τον άλλο, σαν τελευταία πέτρα από τον γκρεμό,
όπως οι δυο μας, έτσι και με άλλους,
εύκολα, τόσο απλά, χαριζόμαστε,
γδυνόμαστε για λίγο και πουλιόμαστε,
κάθε μέρα, με άλλους,
κλαίμε για άλλους,
πονάμε για άλλους,
σκεφτόμαστε τους άλλους,
κοιτάμε τους άλλους,
μα ποτέ δεν τους ακούμε.
Για αυτό και κανείς δεν θα ακούσει τον καημό κάποιου για εμάς, να μας τον πει, ποτέ,
που αυτό το ρημάδι ίσως μπορούσε λίγο να μας ανακουφίσει. 



Τρίτη, 3 Ιουλίου 2018

ΑΛΕΞΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ


           Όταν έμαθε

Δε ζήλεψε όταν έμαθε πως έκαναν σεξ.
Ζήλεψε όταν έμαθε πως μετά
αντί να μιλάνε
άκουγαν τη βροχή. 



Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2018

ΝΙΚΟΛΑΣ ΚΟΥΤΣΟΔΟΝΤΗΣ

Στο δωμάτιο

Δάγκωνε τα παράθυρα ο άνεμος
τρόμαζε τις σκιές του ο τοίχος
μούγκριζε η νύχτα τη σιωπή
κι εγώ περίμενα
με το τσιγάρο να μιλά στα φώτα
που καίγανε την απουσία σου
κι εγώ περίμενα
στα πόδια μου ο σκύλος
έψαχνε για χάδι.

Τρομάζω στον ιδρώτα του μεσονυχτίου. 

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ


                   ΣΠΗΛΙΑ

Έλα να φτιάξουμε τη σπηλιά
Εκεί που ναυαγούν τα κορμιά των αιώνων
Σε κορμιά
Εκεί που ακούγεται το κύμα σαν τρώει τα βράχια
Εκεί που κοιμούνται γυμνά δέρματα
Ξαπλωμένα στα χάδια

Ποτέ κανένα σπήλαιο δεν θα της μοιάσει
Αυτοδίδακτοι χτίστες κι εξερευνητές
Τρυφερές κρούσεις που στριμώχνονται ανάμεσα στα βότσαλα
Πάσσαλοι πάθους
Έλα να φτιάξουμε τη σπηλιά

Ένα σώμα συν ένα σώμα  
Κι όσα δίπλα τολμούνε να τριφτούν
Βράχια
Σύμπλεγμα κοίμησης των φόβων μας
Ασφάλεια
Κι η τριβή να στάζει αλάτι
Και νερό
Κλεψύδρα πρόσθεσης
Φώναξε κόσμο στη σπηλιά μας
Φωτογράφους 
Χορευτές
Ποιητές
Μαγείρους
Πολιτικούς
Επιστήμονες
Γοργόνες
Ξωτικά
Τέρατα
Όλοι αξίζουν μιαν ακινησία σφιγμένων σωμάτων
Άσε την ανθρωπότητα να συγκεντρωθεί
Καθοδήγησέ τους
Μάθε τους
Σαν σε μαθαίνω
Δοχείο μου συγγενές και πρωτόγνωρο
Μικρέ μου βράχε

Έλα να κάνουμε τη σπηλιά
Να χωρέσει όσα παίρνει μακριά το μελτέμι
Κι αν μάθαν στις πετσέτες τους να βάζουν πέτρες
Ως να τις βρέξει το νερό
Γίνε πέτρα
Να γίνω ύφασμα 
Να ζηλέψει το κύμα 
Βραχάκι μου.

Έλα να κάνουμε τη σπηλιά 
Φέρε το σεντόνι του κρεβατιού στο πάτωμα 
Κάνω σταυροπόδι ανάσκελο 
Βάζω το σκελετό
Βάλε τη ζέστη
Αντέχουμε 
Χωράμε


Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

ΛΙΛΑ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Μ' αγαπάς; 

Ο ανεμιστήρας κάνει έναν διαολεμένο θόρυβο.

Και μου πες ότι τελείωσαν τα παγάκια.

 Και μου λες να σταματήσω επιτέλους να ζητάω τα πάντα.

Έχεις δίκιο.
Συνέχεια ζητάω.
Ζητιανεύω.


Δροσιά,
τα παγάκια,
εσένα.


Σου ζητάω συνέχεια να κάνουμε έρωτα.
Πιο πολύ έρωτα.
Πιο βαθύ έρωτα.
-κι άλλο, κι άλλο-


Και σε κουράζω
γιατί είμαι μικρή
-και αχόρταγη, λες-
και ασήμαντη για σένα
ενώ εσύ για μένα είσαι τα πάντα.


Και σε ξυπνάω τα βράδια
με κλάματα
και σου ζητώ να με διαβεβαιώσεις
πως μ'αγαπάς.


Και σου ζητάω συγνώμες
που σε αναγκάζω να το λες τόσο συχνά,
ενώ εσύ ούτε να το πεις θες
μα ούτε και να το νιώσεις.


Κι εσύ το λες
και προσπαθείς να με κοιτάς στα μάτια
και όταν το καταφέρνεις
γίνεται αλήθεια.


Κι έτσι λύνεται ο κόμπος στο στήθος μου.

Και ξέρω πως κάνεις ό,τι μπορείς.

Και νιώθεις λίγος
γιατί ξέρεις πως δε μου ‘ναι αρκετό
και πως αύριο θα σου ζητήσω
κι άλλη αγάπη
και όλη σου την προσοχή.


Και εσύ,
κουρασμένος απ τη ζωή σου κι από μένα,
θα μου τα δώσεις
-θα δώσεις ό,τι μπορείς-


Κι έτσι οι αγωνίες μου θα ξεκουραστούν
και θα μπορώ να χαμογελάω μέχρι να ρθει το βράδυ.


Όπου
πάλι
θα σου ζητώ να κάνουμε έρωτα
και θα νιαουρίζω για την αγάπη σου
μέχρι να σε κουράσω τόσο
ώστε να ενδώσεις
πάλι.


Ξανά
και
ξανά.


Συγνώμες.
Σάλια.
Αγάπη χυμένη μέσα σου και μέσα μου.
Κι εσύ να στάζεις ανάμεσα στα δυο μου πόδια.


Κι είναι όλα όμορφα,
έτσι δεν είναι;


Και αυτή την ομορφιά θα την ξέρουμε
μόνο
εγώ
κι
εσύ.


Κουρασμένοι.
Αλλά πάντα μαζί.


Ο ανεμιστήρας κάνει έναν διαολεμένο θόρυβο.

Φέρε μου λίγα παγάκια. 




Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

ΔΑΦΝΗ ΤΣΙΟΛΚΑ

Τα κομμάτια ενώνονται 
Το ένα ακολουθώντας το άλλο
Αργά
Νωχελικά 
Όντας διάσπαρτα αλληλοαναζητώνται
Με απόγνωση
Και μια ελπίδα κάπου στο βάθος
Να αχνοφέγγει
Μην γνωρίζοντας κάποιον άλλον σκοπό
Κάποιον άλλον τρόπο
Πέρα από το να τρέφει την ισχνή καρδιά μου
Πεινάει και αυτή
Μην ξέροντας τι ορέγεται
Σε κλειδώνει μέσα της
Για να έχει αποθέματα,
Για να γεμίσεις μερικά κενά
Πριν αδειάσει από σένα