Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2019

ΠΑΜΕΛΑ ΤΣΑΤΣΗ


Έκλειψη

Εκείνη τη νύχτα η σελήνη
έμοιαζε με το κρανίο του Άμλετ.
Έτσι κι αλλιώς ο κόσμος πια
δεν απορεί για τίποτα.

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2019

ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ


                                           ΤΑΝΓΚΟ ΣΤΟΝ ΒΥΘΟ ή ΛΕΥΚΩΣΙΑ
                                      ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΒΑΚΧΙΚΟΝ» 







       Πριν από λίγο καιρό διαβάσαμε την ποιητική συλλογή του Ανδρέα Αντωνιάδη: «Τανγκό στον βυθό ή Λευκωσία», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις: «Βακχικόν». Αν ρίξει κανείς μια ματιά στους τίτλους των έργων του ποιητή θα διαπιστώσει ότι ο Ανδρέας Αντωνιάδης έχει αναπτύξει μια πολυσχιδή δραστηριότητα στον χώρο της λογοτεχνίας γιατί έχει ασχοληθεί τόσο με την ποίηση, όσο και με την πεζογραφία έχοντας ήδη εκδώσει άλλες δύο ποιητικές συλλογές, ένα μυθιστόρημα, μια συλλογή διηγημάτων καθώς και δύο βιβλία με θεατρικά έργα. 
        Ο Ανδρέας Αντωνιάδης έχει γεννηθεί, μεγαλώσει και ζήσει για αρκετά χρόνια στην Κύπρο. Από το 1982 και μετά ζει στην Ελλάδα. Η ποιητική του συλλογή από τον τίτλο και μόνο παραπέμπει σε νοσταλγικές αναφορές και αν διαβάσουμε τα πρώτα ποιήματα της συλλογής θα δούμε πως δεν πέσαμε έξω. Διάφορα μέρη της Κύπρου αναφέρονται με μια νοσταλγική διάθεση. Η κοπέλα, που περιμένει στο μπαλκόνι  στην Λευκωσία και η οδός που έχει «αναπαλαιωθεί» αλλάζοντας όνομα είναι δύο από τις πολλές αναφορές, που δείχνουν την νοσταλγία του ποιητή για έναν τόπο, που άφησε και είναι άγνωστο αν θα ξαναγυρίσει ποτέ. Στο ίδιο μοτίβο κινείται και το ποίημα «Εσύ και η θάλασσα», που αρχίζει με τους υπέροχους παρακάτω στίχους: «Αν είναι να ζηλεύεις, / ζήλευε τη θάλασσα. / Έκανα έρωτα μαζί της».
       Παρακάτω συναντάμε ποιήματα, που αλλάζουν μοτίβο. Φεύγουν τα τοπωνύμια και μπαίνουμε σε μια ποίηση περισσότερο υπαρξιακή. Ο ποιητής δείχνει επηρεασμένος τόσο από τον Τίτο Πατρίκιο όσο και από τον Καβάφη, όμως, καταφέρνει και διατηρεί ένα δικό του καθαρά προσωπικό στυλ.
      Η ποιητική συλλογή του Ανδρέα Αντωνιάδη είναι εξ’ ολοκλήρου γραμμένη σε ελεύθερο στίχο. Υπάρχει διάχυτος ένας εσωτερικός ρυθμός, που κάνει το λόγο του να ρέει αβίαστα. Τα περισσότερα ποιήματα είναι ολιγόστιχα. Ποίηση λιτή χωρίς περιττά στολίδια και φιοριτούρες.  
         Δεν θα παραθέσουμε κάποιο άλλο απόσπασμα από την ποιητική συλλογή του Ανδρέα Αντωνιάδη «Τανγκό στο βυθό ή Λευκωσία», αφού η πρόθεσή μας δεν είναι να αντιγράψουμε το βιβλίο, αλλά θα αφήσουμε τον αναγνώστη να ανακαλύψει τις υπόλοιπες αρετές του.

                                       ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ


Τετάρτη, 24 Απριλίου 2019

ΑΛΕΞΗΣ ΔΑΡΑΣ






Τζούλιαν Ασάνζ

Έπιασαν τον Τζούλιαν! Κι εσύ, αν τ' άκουσες λες: "Μα ποιος είναι αυτός ο Τζούλιαν Ασάνζ;" Ικέτης προσέφυγε στις πηγές του Αμαζονίου, στα βράχια των Γαλαπάγος, στα δάση της αγιαχουάσκα, στον άλλον ομφαλό της γριάς Γης μας. Είχαν ήδη χαρακτηρίσει τους διώκτες του απεχθείς και επονείδιστους. Μα ξεμοναχιάστηκαν και μετά από εφτά χρόνια έκαναν πίσω. Εφτά χρόνια,  ο πιο γρήγορος κλεισμένος σ' ένα δωμάτιο, λαμπερός ν' ασπρίζει δίχως ήλιο και ζωή, μέχρι που τον πήραν κι από κει. Κι εσύ ίσως παρακολούθησες κάποια επεισόδια με ένα κατάσκοπο βιαστή. Ήταν τόσο τρελός που ήθελε να δώσει την αλήθεια. Σε ποιόν; Σε σένα κοινωνία. Γιατί πίστεψε σε σένα ως θρησκεία όπως όλοι όσοι πιστεύουν σε σένα. Και προδίδονται. Τι έκανες επί εφτά χρόνια κοινωνία για να σώσεις το Τζούλιαν;  Αλλά κι εγώ τρελός δεν είμαι που μιλάω σ' ένα πτώμα; Η τρέλα τού να πιστεύεις ότι η κοινωνία είναι ζωντανή έχει οδηγήσει πάμπολλους σε τραγική κατάληξη. Βλέπουν πολύ μακριά, πολύ βαθιά, αλλά δεν μπορούν να δουν αυτό που είναι μπροστά στη μύτη τους. Το εκπληκτικό είναι ότι δεν τους μυρίζει καν. Όπως και οι υπόλοιποι, ή κάνουν ότι δεν αντιλαμβάνονται τη μπόχα, ή την έχουν συνηθίσει. Το πηγαινοφέρνουμε και το κλαίμε και το ταλαιπωρούμε το δόλιο το λείψανο... Έχει σαπίσει πια τόσο πολύ που η βρώμα της δεν ενοχλεί απλώς, αλλά πνίγει. Η κοινωνία έχει πεθάνει προ πολλού. Γιατί δεν το θάβουμε το πτώμα; Μπορεί να το μοιρολογούμε, αλλά να το κηδέψουμε δεν το αποφασίζουμε. Και περιφέρουμε το ξόανο που πλανά τους εκλεκτούς, τον Τζούλιαν, τον Τζον, τον Τζιμ, το Γρηγόρη... Ας είναι ο Ασάνζ το τελευταίο θύμα απ' αυτούς που θέλουν να σώσουν την κοινωνία. Επίδοξοι σωτήρες της ανθρωπότητας μην έρχεστε! Εδώ σας θέλουν μόνο για να σας διαπομπεύσουν ή να σας εκτελέσουν. Ή και τα δύο. Δεν χρειάζονται την αλήθεια. Την έχουν μπροστά τους μα την πετούν στα σκουπίδια, δεν την θέλουν. Σώστε τον εαυτό σας και αυτό είναι ήδη αρκετό. Κι αν δεν πείθεστε κι αισθάνεστε βαρύ το χρέος σας κι επιμένετε να σώσετε την ανθρωπότητα σκεφτείτε το λίγο καλύτερα, μήπως με το να σώσετε τον εαυτό σας εκπληρώνετε με τον καλύτερο τρόπο και το χρέος σας προς την κοινωνία; 




Δευτέρα, 1 Απριλίου 2019

ΛΑΖΑΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ

Επαφή 

Τελευταία στον δρόμο με σταματάνε διάφοροι "τρελοί" 

Άντρες γυναίκες 
Νέοι μεγάλοι 
Με τρία μάτια ή με φτερά αντί για χέρια 

Κάθομαι να τους ακούσω 

Μιλάμε 
Μιλάμε πολύ 
Όσο το χρειάζονται 

Μου θυμίζουν εμένα 

Αυτό που 
Κάποιες φορές 
Είμαι 

Αυτό που αυτοί 
Είναι 
Όλη τους τη ζωή 

Συνεννοούμαστε. 

Από την ποιητική συλλογή "Τέλος", εκδόσεις "Στοχαστής" 2018. 


Σάββατο, 23 Μαρτίου 2019

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΖΗΣΑΚΗ


μαύρη τρύπα

αντιλαμβάνομαι τη μαύρη τρύπα ως πτυελοδοχείο του κόσμου
μια τέτοια αντίληψη βεβαίως την καθιστά άχρηστη
μιας κι ελευθέρως φτύνουμε στο δρόμο
στα χαρτομάντηλα ή σε τίποτε μούτρα

δεν υπονοώ να καθιερώσουμε ξανά το πτυελοδοχείο
ούτε να σταματήσουμε να φτύνουμε ελευθέρως
μόνο να
να το ξέρετε
ο κόσμος κάποτε μέσα σ' αυτήν την τρύπα θα μας φτύσει
κι όσα νομίσαμε μεγαλειώδη ή έστω ανθρωπινά
θ' αποδειχτούνε πτύελα
γλιτσιασμένα
ταπεινά

και τι να κάνουμε
προσωπικά λίγο με νοιάζει
τι θ' απογίνει εντός του σημείου
χωρίς χώρο χωρίς χρόνο
μόνο να
δεν θα το 'θελα
ν' απομείνει από μένα
η γλίτσα και μόνο