Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2020

ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΠΟ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ II

 



Σχόλιο, επιλογή: Ειρηναίος Μαράκης

 

Συνεχίζουμε την παρουσίαση επιλογών από ποιητικές συλλογές που εκδόθηκαν πρόσφατα. Η προσπάθεια μας να γνωρίσει ο αναγνώστης και η αναγνώστρια τις εργασίες νέων ή παλαιότερων δημιουργών θα συνεχιστεί και με εκτενέστερες παρουσιάσεις. Στο σημερινό αφιέρωμα θα διαβάσουμε χαρακτηριστικά δείγματα από πέντε ποιητικές συλλογές και μία ανθολογία.

 

Ελένη Χαϊμάνη, Οιστρογόνα (εκδ. Ιωλκός, 2018)

 

Με θλίβει η ρίμα

 

Με θλίβει, η ρίμα στο ποίημα,
που πρέπει να υπάρξει
όταν όλα είν’ αρμονία, απλή μουσική
δίχως τερτίπια, κορδέλες και τέλος.


Σάρκα, αίμα, παλλόμενες καρδιές και όλα
-τα πάντα- δονούνται, ανοίγουν
σαν να φέρνει κανείς στη ζωή
άλλη ζωή και να τη βασανίζει.


Πού θα βρισκόμασταν τώρα
χωρίς μικρές αυταπάτες ή μάχες;
Σχεδόν αδιάφοροι, για κάτι, για όλα νεκροί.


Τι τίμημα κι αυτό που πληρώνουμε
όταν οι έγνοιες τρώνε μολύβια
και τα μολύβια τρώνε σελίδες
και γίνετ’ η έγνοια μολύβι, χαρτί
- το 'χω δει να συμβαίνει σας λέω.


Και κάτι ακόμα, εδώ!


Μακάρι να ήμουν τρελή,
οι γιατροί να 'κοβαν την τρέλα
του μυαλού και να ζούσα,
γιατί δεν ξέρω αν για τον κόσμο έχω φτιαχτεί,
απέφευγα το σκοτάδι τόσον καιρό
και όλον αυτό τον καιρό, υπήρχα σκοτάδι.

 

(σελ. 9)

 

Τι είναι η ποίηση, Γιώργο;

 

Στην Ασκληπιού μεσημέρι

βάδιζε σκεπτικός.

Γύρω του κανέναν δεν κοιτούσε.

Βάλθηκα να τον πάρω στο κατόπι.

Σ’ αυτόν τρέχω

ή απ’ αυτόν απομακρύνομαι;

Την άβυσσο φέρνω μέσα μου,

την άβυσσο, σκιά μου...

Στο φανάρι τον ρώτησα:

«Τι είναι Ποίηση;»

«Για μένα, είναι ο πόνος της φυλής,

της γλώσσας τ’ αποστεωμένα.

Αν με ακούς, μην ακολουθείς,

θα σε σκοτώσει...»

«Τι με νοιάζει αυτό» αντιλέγω

«εγώ θέλω τη δόξα, την ηδονή,

το ιντερνεκτουάλ της άδειας καπαρντίνας.

Μ’ ακούς;

Γιώργο;»

«Για σένα θα λέγομαι, πάντοτε, Σεφέρης».

 

(σελ. 47)

 

Έλενος Χαβάτζας, Στάχτη με φόντο κάποιον τροπικό (εκδ. Βακχικόν, 2018)

 

Για την ασφάλεια του πολίτη

 

Είσαι ασφαλής μέσα στη μέρα

γενικά, όταν

πας κι έρχεσαι

απ’ τη δουλειά σου

όταν κουβαλάς ψώνια

ξοδεύεις σε καφέδες

τα λεφτά και το χρόνο σου

 

είσαι ασφαλής μέσα στη μέρα

όταν

χαζεύεις στις βιτρίνες

περιμένεις στην ουρά

μιας υπηρεσίας που θα σου παρέχει

αν μη τι άλλο, άλλο ένα χαρτί λίγο πιο κοντά

στο θάνατο

 

όπως σε άλλα πράγματα το σκοτάδι

εδώ το Φως είναι που σκεπάζει κάτι.

 

Αργότερα όμως,

όταν

δοκιμάζεις νύχτα

 

να αρχίσεις μια βόλτα

 

χωρίς χρήματα

στις τσέπες

χωρίς γούστο για χαβαλέδες

πλατείας

 

χωρίς κάποιον να μπορεί

να συνοδέψει αυτό

που όλο και

πιο πολύ βλέπεις να συμβαίνει

 

αμέσως,

τότε

 

γίνεσαι ύποπτος.

 

(σελ. 17 – 18)

 

Αριθμός 127

 

Υπάρχουν μάσκες που δεν έχεις

δοκιμάσει

μάσκες που ακόμη δεν έχεις τραβήξει

 

και να, μια φωτογραφία που

έμεινε στη μέση

χαμόγελα που σαν παιδιά

απότομα άλλαξαν διαθέσεις.

 

Ίσως να ’ταν αυτό...

ξενοδοχείο στον δρόμο που έγραφε

«HOTEL PARIS»

και κάποιος στο δωμάτιο

που την παίζει

με ό,τι έσωσε στη μνήμη

 

αφού στο τέλος, δεν αντέχουν

οι πριγκίπισσες

και κλάνουν μέσα στα παραμύθια

 

τόσοι και τόσοι χαμένοι μέσα

στην έρημο

καθένας όπως έστρωσε θα κοιμηθεί.

 

(σελ. 19)

 

Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Εγώ το Χάος (εκδ. Καμβάς, 2019)

 

Με συνοπτικές διαδικασίες

 

Η κλήτευση απεστάλη.

Το υποκείμενο εντός ολίγων ημερών

καλείται να προσέλθει προς υπεράσπισίν του.

Καμιάν απουσία δεν δικαιολογείται.

Οφείλει καθείς να πειθαρχεί

στην βούληση της Ανώτατης Αρχής.

 

Το Κράτος μας χρήζει προστασίας.

Άγνωστες Δυνάμεις δύνανται –ανά πάσα στιγμή-

να θέσουν την ασφάλειά του σε κίνδυνο.

Κι όταν κινδυνεύει το Κράτος

κάποια πύλη της Κολάσεως τρίζει

τους μεντεσέδες της.

 

Η κλήτευση απεστάλη.

Το υποκείμενο καλείται να πειθαρχήσει.

Οι μηχανισμοί έχουν μπει σε λειτουργία.

Η Ασφάλεια και η Τάξη θα επιβληθούν

με συνοπτικές διαδικασίες.

 

(σελ. 19)

 

Ιθάκη

 

Εκεί

εν μέσω

ραγδαίων φυλλορροημάτων

και απόλυτης ευμάρειας

κίτρινου

 

σαν χαμένος

από την γη της επαγγελίας σου

γνέφεις απελπισμένα

στις ριπές του ανέμου

μπας και σε παρασύρει

καμιά

με την φιλανθρωπία της

και σε τσακίσει

επάνω σε ορεινή

απόσταση.

 

Κάθε κίνησή σου

ανάγκη.

Η ανάγκη σου

σήμα κινδύνου

με ευμετάβλητη

σημασιοδότηση

 

κι ο κόσμος όλος

ένα κωφεύων σύμπαν.

 

Τρέξε στο φως

τράβα μιαν ακτίνα

στην τύχη

άρπαξε την κυριαρχία του

στην τύχη

και μην ρωτήσεις

για τον προορισμό∙

 

αυτός

θα μείνει ως το τέλος

μες στην θαμπάδα

της απολυτότητάς του

 

-εσύ

το ταχύτατο της πτώσης του

θες

εκεί μέσα

στα άδυτα να χαθείς

σαν μια πιθανότητα

πολυμήχανου Οδυσσέως

σε πρώιμη ανακωχή

 

και οι Κύκλωπες

αξεσουάρ για τα κλειδιά σου.

 

(σελ. 32 – 33)

 

Θεοχάρης Παπαδόπουλος, Ζηλεύω τα βράχια (εκδ. Μανδραγόρας, 2018)

 

Κάποτε

 

Κάποτε τα πράγματα θα αλλάξουν.

Όλα θα πάνε καλά.

Οι φωνές θα ακουστούν,

θα πάψουν τα δάκρυα,

θ’ ανθίσουν τα χαμόγελα,

θα κλείσουν οι πληγές.

Κάποτε,

μα πότε;  

 

Μην περιμένεις.

Με σπρώξιμο

κυλάνε οι τροχοί.

 

(σελ. 12)

 

Στη σκιά

 

Στέκεσαι στη σκιά

κάτω απ’ τα δέντρα.

Μένεις εκεί

δεν το τολμάς

να δεις κατάματα τον ήλιο.

Δεν κινδυνεύεις,

είσαι πάντα ασφαλής.

Μία ζωή

μένεις μονάχος

στη σκιά σου.

 

(σελ. 30)

 

Γεωργία Καλαμποκά, Τ’ αγίνωτα (εκδ. Ατέχνως, 2020)

 

Στερητικό α

 

Γεννήθηκα

Μ’ ένα μακρόσυρτο α στο στόμα

Με ταξίδεψε στο κλάμα και στη χαρά

Και στην ομορφιά του κόσμου.

Όλη η ζωή ένα ανοιχτό γράμμα.

 

Έζησα

Με κείνο το α συντροφιά

Κάμποσες φορές με χ στο τέλος.

Όμως, πολέμησα άγρια, α, πόσο πολέμησα

Να μην μπει αυτό το α ως στερητικό

Μπροστά απ’ το –δικο.

Ήξερα πως το – ι – πάσχιζε να βρει τη θέση του

Ανάμεσα.

Και συλλάβιζα χώρο να το πετύχει.

 

Ξεψυχώντας,

Εκείνο το α θα πνίξω μέσα μου,

Το στερητικό.

Το άλλο

Θα τ’ αφήσω ελεύθερο

Να ταξιδέψει στους αιώνες.

 

24 Μάη 2019

 

(σελ. 48)

 

Οργή

 

Στα κρεματόρια

–Μετά–

Οι υπάνθρωποι

Σκυλεύουν –πάντα–

Τους δικούς μας νεκρούς.

 

Οι λέξεις μας

–μην αυταπατάσθε–

Είναι τα σήμαντρα.

Μόνο.

 

Ρίξτε καταπάνω τους.

Και τους οχτώ ανέμους.

 

27 Ιούλη 2018

 

(σελ. 74)

 

Σοφία Ταναΐνη, Σκληρός Απρίλης του 2020 μ.Χ. (εκδ. Ατέχνως, 2020)

 

Εαρινή συνωμοσία

 

Άκου τα τριζόνια της νύχτας

πώς με αποκεφαλίζουν...

 

Ξημερώνει, η κάθε μέρα ίδια με τις άλλες.

Κουρνιάζει ο φόβος στις γωνιές,

αδήλωτος.

Συννεφιασμένος ο αυλόγυρος

της φυλακής μας,

τσαλακωμένοι οι απλωμένοι χάρτες.

 

Όμως, φέτος η Άνοιξη συνωμοτεί,

καθώς ο δικός μου θεός ισορροπεί,

άκρη άκρη στο προσκέφαλο μου.

 

(σελ. 21)

 

Νίκος Σουβατζής, Σκληρός Απρίλης του 2020 μ.Χ. (εκδ. Ατέχνως, 2020)

 

Κίτρινη παντιέρα

 

Έφτασε ο Απρίλης

μα η άνοιξη ακόμα χαμένη

ανάμεσα σε πολεμικά ανακοινωθέντα

και αόρατα σχήματα.

 

Εγκλεισμός, αποστάσεις

και μετά σιωπή.

Προφητείες, αγιογραφίες

και πάλι σιωπή.

 

Όσα ήταν μέσα μας θαμμένα

έρχονται και μας βρίσκουν.

Όταν όλα αυτά θα ’χουν τελειώσει

θα φτάσει εκείνη η ώρα για την εκδρομή

που αναβάλλαμε από παιδιά.

 

Σημείωση: Ο τίτλος αναφέρεται στη σημαία κίτρινου χρώματος που αναρτάται στα πλοία που βρίσκονται σε καραντίνα.

 

Κώστας Ευαγγελάτος, Σκληρός Απρίλης του 2020 μ.Χ. (εκδ. Ατέχνως, 2020)

 

Έκτακτη είδηση / Breaking news

 

Νέα Υόρκη.

Κόκκινη πανδημία...

Ο λαός στην 5η Λεωφόρο

με νέα σφυροδρέπανα.

Οδηγητής ο Μαρξ

κρατώντας σε πυρσό

το Φως του Προμηθέα.

 

Απρίλης 2020

 

(σελ. 26) 




Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2020

ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΟΥΛΑΣ

 

Το κόστος του πνεύματος
 
Πόσο νοικιάζεται σήμερα το πνεύμα;
Πόσο κοστίζει απόψε η τιμή του;
Τι παράδες μας ζητά για να μας δώσει το ψωμί του;
Σήμερα; Πανάκριβα πουλιέται!
Αύριο; Κι άλλο θ' ακριβύνει!
Η ψεύτικη διανόηση, μια πόρνη που κουνιέται
με τα χείλια της στο γκρεμό μας ρίχνει.
Η δήθεν κουλτούρα σήμερα
παγώνει τους εργάτες
στον χαμό μας σπρώχνει
με λόγια και παρλάτες
μα δεν το ξέρει η βρώμα...
Έτσι γεννιούνται επαναστάτες!! 





Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2020

ΤΟΝΙΑ ΚΟΣΜΑΔΑΚΗ

 

Πώς
 
Ξύπνησα ξαφνικά στις 5 το πρωί
με πετσοκομμένο στόμα
με βρεγμένα σεντόνια
Ένα υγρό άγχος
είχε απλωθεί σε όλο το πάτωμα
Θα φουσκώσει το ξύλο, σκέφτηκα
Αυτό το σπίτι θα με φάει στο τέλος, σκέφτηκα
Τότε είδα τα χέρια σου
να κρέμονται από το ταβάνι
Φοβήθηκα τόσο πολύ
Αυτό το σπίτι θα με φάει, φώναξα
Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου
κι ευτυχώς είχαν χαθεί
Άντε τώρα να πας στην κουζίνα
Κι αν κρέμονται τα μαλλιά σου από το ταβάνι εκεί;
Κι αν βγουν από τον τοίχο;
Θεέ μου, θα πάθω έμφραγμα
Πήγα τελικά
τίποτα δεν κρέμονταν από πουθενά
έφτιαξα καφέ βρίζοντας
Πονούσε το δέρμα μου
μια προδοσία με γύριζε
σαν αρρώστια
Σήκωσα το νυχτικό μου και τα είδα
Μικρά αγκάθια φύτρωναν πάνω μου
Ήμουν κακιά
Τόσο κακιά
Μισούσα τα παιδιά
Μισούσα τα σκυλιά
Θα σκοτώσω τον ουρανό, σκέφτηκα
Θα πνίξω την θάλασσα, σκέφτηκα
Θα σφάξω τα λουλούδια
Θα τα σκοτώσω όλα, είπα
Κι έπεσα κάτω
Σωριάστηκα
σαν πύργος από τραπουλόχαρτα
Κι άρχισα να κλαίω
Τόσο κλάμα
Μα τόσο κλάμα που είχα
Τόσο καιρό, ενηλικιώνονταν μία λίμνη μέσα μου
Βγήκε έξω κι αφάνισε όλη μου την κακία
Μετά, μπήκαν οι μπάτσοι στην κουζίνα
Δεν είναι δυνατόν, σκέφτηκα, θα ξυπνήσω
Συλλαμβάνεστε, μου λέει ο ένας
Ήταν δύο
Συλλαμβάνομαι, του απαντώ
Τι έχω κάνει;
Έχετε κάνει τόσα εγκλήματα
Δεν μίλησα, μου φόρεσε χειροπέδες
Κι αν έχω κάνει; μονολόγησα
Λίγο πριν με βάλουν στο περιπολικό
σκεφτόμουν πώς κάναμε έρωτα 



Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2020

ΕΛΠΙΔΑ ΤΣΟΥΚΑΛΑ

 Σβήνω τη γόπα πάνω στο παπούτσι μου. 

Όχι με το παπούτσι μου. Πάνω. 

Έχω το ένα πόδι στο παγκάκι και το άλλο ακουμπάει το πεζοδρόμιο, λιώνω την καύτρα με τον αντίχειρα πάνω στη λευκή σόλα και παρατηρώ τη δεύτερη να γίνεται μαύρη με δική μου ευθύνη. 

Δε φοράω καθαρά παπούτσια και οι μπλούζες μου είναι όλες τσαλακωμένες, μάλλον γι' αυτό δε με παίρνει κανείς στα σοβαρά. 

Σήμερα δεν έχω έρθει να μιλήσω, έχω πάρα πολλά να πω και προτιμώ να ακούσω. 

Δε με πλησιάζει κανείς, η γαμημένη η απάθεια είναι μεταδοτική. 

Μεθάω μόνο με μπύρες, έχω ξεμάθει, με 2 τσιγάρα κλείνει ο λαιμός μου και τώρα σίγουρα και να ήθελα δεν μπορώ να πάρω τον λόγο. 

Αναρωτιέμαι αν έχω λόγο να βρίσκομαι εδώ. Μαθαίνω τα πάντα για τους πάντες χωρίς να ανταλλάξω ούτε κουβέντα μαζί τους. Έχω το χάρισμα. 

Ο στόχος μου για απόψε είναι απλός. Ψάχνω να βρω τον χειρότερο άνθρωπο στον κόσμο. Θα του την πέσω χύμα, θα τον βοηθήσω να ανοιχτεί, θα προσπαθήσω να τον αλλάξω και εν τέλει θα 

αποτύχω. 

Τότε θα ξέρω πια ότι είμαι ο καλύτερος άνθρωπος στον κόσμο. Με διαφορά η πιο αδικημένη, παρεξηγημένη, βαθιά πληγωμένη τσούλα θα ζητήσει ακρόαση και πάλι δε θα την πάρετε στα σοβαρά και σε μια έκρηξή της θα ρίξει όλο το φταίξιμο σε όσους δε δέχτηκαν να γίνουν καλύτεροι για εκείνη. 

Θα ορκιστεί να σας στοιχειώσει έναν έναν και θα καεί ζωντανή για να αποδείξει ότι μόνο η ίδια ορίζει τη ζωή της και την έλλειψη αυτής. 

Είναι το μεγαλύτερο κακό που περιμένει στον πάτο ενός κουτιού γεμάτο δυστυχία και όταν έχετε αντιμετωπίσει όλα τα υπόλοιπα, θα σας φιλήσει στο κούτελο πριν σας σπάσει τα πλευρά με μια αγκαλιά σα σφιχτός μανδύας φτιαγμένος για τρελούς και εγκληματίες. 

Και θα σας γοητεύσει και θα την ερωτευτείτε ξανά από την αρχή αλλά μόνο όσο κρατάει ο έρωτας χωρίς ανταμοιβή. 

Προσοχή με αυτό το γαμημένο κουτί. 

Είναι εύθραυστοι οι καθρέφτες, το γυαλί θα σας κόψει τα χέρια σε μικρά κομμάτια και δε θα μπορείτε να κρατάτε το κεφάλι σας στη θέση του, θα κυλήσει και θα ανοίξει στα δύο. 

Δε θα προλάβετε ποτέ να δείτε τον εαυτό σας στην πραγματική του μορφή, θα τον έχει δει μόνο η κοπέλα του κουτιού. 

και θα σας κάνει ό,τι θέλει εκείνη. 




Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2020

AURORA BLANC

"Μια τέτοια μέρα είναι ωραία για να πεθαίνεις όμορφα και όρθιος σε δημόσια θέα"
7 χρόνια που μια φωνή πια δεν τραγουδά, 7 χρόνια που χάθηκε μια φωνή που πολεμούσε το άδικο του κόσμου, 7 χρόνια που μια μάνα πονά και σπαράζει, γιατί κάποιοι αποφάσισαν πως έπρεπε να πάρουν την ζωή του γιου της. Όμως είναι εκεί και αντέχει, για να δικαιωθεί η ψυχή του παιδιού της. Είναι όρθια και παλεύει. Ακόμα. Αλλά δεν παλεύει μόνο για τον Παύλο της, παλεύει για τον κάθε Παύλο, προκειμένου να μην κλάψει καμία μάνα το παιδί της. Με το δικό του αίμα, δεν θα επιτρέψουμε να χυθεί αθώο αίμα ξανά.
Παύλος Φύσσας, Παρών. 



(*) Στο blog "Πόρτες Κλειστές" συνήθως δημοσιεύονται ποιήματα νέων λογοτεχνών. Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύεται εκτάκτως ενόψει της απόφασης του δικαστηρίου για τη δίκη της Χρυσής Αυγής. 
 
 

 

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2020

ΝΙΚΟΣ ΔΑΝΕΖΗΣ




Δια βίου συνήθειες 

Όλοι ακούμε
τους ήχους της βροχής
στις στέγες, στα παράθυρα,
στους δρόμους

μα όσοι ξύπνησαν
από έναν ύπνο σκοτεινό
μπορούν,
τουλάχιστον για λίγο,
ν΄αφουγκραστούν
ακόμη και του ήλιου
τις ακτίνες

έπειτα ξεχνούν
τον τρόπο
και τους λόγους

γιατί μόνο
καθώς πνίγεσαι
θυμάσαι
πως είναι
ν' ανασαίνεις 






Πέμπτη, 7 Μαΐου 2020

ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΓΛΟΥ










Δελτίο Τύπου
Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Θράκα  το βιβλίο ποίησης του Γιάννη Διαμαντόγλου με  τον τίτλο «Τετράγωνοι Στοχασμοί»,

Στο συγκεκριμένο βιβλίο, η ποιητική γραφή και οι στοχασμοί συναντιούνται και συνυπάρχουν, σε μια μάταια αλλά έντιμη προσπάθεια τετραγωνισμού του κύκλου της ζωής. Η Ζωή, ο θάνατος, οι απολαύσεις αλλά και οι αντιξοότητες αποτελούν νοητές γωνίες ενός επαναλαμβανόμενου τετραγώνου που καλούμαστε να προσπερνάμε αλώβητοι στην διάρκεια του βίου. Στο ενδιάμεσο, οι τέμνουσες ευθείες αποτελούν πρόδρομο ή διάδοχο μονοπάτι του αναπόφευκτου. Πρόκειται για μια προσπάθεια μετάπτωσης από το αφαιρετικό στο συγκεκριμένο και από το απροσδιόριστο στο σχηματοποιημένο μέσω εκφραστικής γεωμετρίας και βοήθειας του ελευθέρου στίχου. 
Ο Γιάννης Διαμαντόγλου έχει  τιμηθεί 2 φορές με το πρώτο βραβείο της ΠΕΛ για τους δελφικούς αγώνες ποίησης 2018 καθώς και τους πανελλήνιους λογοτεχνικούς αγώνες του 2016. Επίσης έχει λάβει τιμητικές διακρίσεις σε άλλους πολλούς ποιητικούς διαγωνισμούς.


Μετά τη μάχη
         Το εμβατήριο
Έφτασαν ελάχιστοι
Μα ζωντανοί
            Ορεξάτοι
Κομβιομένοι και γυαλισμένοι
Όσοι χωλαίναν
             Το έκρυβαν
Και όσοι πονούσαν
             Σωπαίναν

Έτσι είναι οι φίλοι