Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2020

ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΟΥΛΑΣ

Κουρασμένα κορμιά, λήκυθοι τα ραίνουν προτού καν αυτά φύγουνε για πάντα.
Παλικάρια που τα ρημάζει το κυνήγι του τσακίσματος
και μία νύχτα που το αγκάλιασμα,δεν ευδοκίμησε ακόμη στις κρυφές γωνιές της.
Παράταιρες στου Κόσμου το στρώμα οι ματιές των εραστών
το κορμί τους ξεφλούδισε τις αισθήσεις τους και τώρα αυτές πως τουρτουρίζουν...
Αγάπη δεν τους στέκεται
και πέφτουνε μαζικά και πνίγονται στα ποτάμια των συνόρων. 





Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2020

ΜΑΡΙΑ ΜΠΑΚΑ


                              Σ.Μ.Σ
(Σεξουαλικώς  Μεταδιδόμενα  Συναισθήματα)

Κάθε φορά που κάνουμε σεξ
φοράω προφυλακτικό
κι εσύ
με τα πόδια ανοιχτά
με παρακαλάς
να μπω μέσα σου γυμνός

Κι αναρωτιέμαι-αγάπη μου-
δεν ξέρεις
ότι ο έρωτας είναι μεταδοτικός; 


Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2020

ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΖΑΡΔΟΥΚΑ

Πόλεμος 

Τι να τα κάνεις τα όπλα 
όταν έχεις τις λέξεις 
στοχεύεις 
με την κάννη γεμάτη 
μετά πηγαίνεις 
και μαζεύεις 
ό,τι απέμεινε 
ζωντανό 
για να πεις 
πως κράτησες 
τους τραυματίες 
πολέμου 
μέσα σε ένα βιβλίο 

Από την ποιητική συλλογή "Αιωρείν" εκδόσεις "Θράκα", 2019. 



Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2020

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΖΗΣΑΚΗ

αυτοί που ξημερώνουνε τη νύχτα
σ' άδεια μαγαζιά
σε στυλ βαρβέρη
σε ύφος γκόρπα
χρειάζονται πολλή
πολλή φροντίδα
μύριζε η ανάσα σου
κακό κρασί
χόρεψες αργά
κάπως δερβίσικα
κέρασες τα κορίτσια δίπλα
δυο ποτά - και σ' έκοβα
που μέσα απ' τον καθρέφτη
ελεύθερη με κάποια συμφορά
και μόνη
σα χωματερή
σε άκρη πόλης
με κοιτούσες 



Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2019

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΕΠΙΘΕΤΗ

𝒍𝒊𝒌𝒆 𝒑𝒖𝒍𝒍𝒊𝒏𝒈 𝒕𝒆𝒆𝒕𝒉

για να βγάλεις το ποίημα,
πρέπει καμιά φορά να πάρεις την καρδιά σου
και να της μπήξεις τα νύχια σου,
καμιά φορά να νομίσεις πως θα πεθάνεις
αν δεν το γράψεις τώρα, τώρα, τώρα,
ή να παριστάνεις για λίγο τον Durden
και να σου ρίξεις
το πιο δυνατό σου κροσέ στα μούτρα.
και καμιά φορά, ακόμα κι όταν εκτελέσεις
κάθε μαγικό σου τρικ με μαθηματική ακρίβεια,
το ποίημα δεν θα βγει
και οι λέξεις θα αποτύχουν.
και δεν είναι προδοσία,
κάθε άλλο,
απλά καμιά φορά
προτεραιότητα θα πρέπει να 'ναι
πρώτα, να βγει η μέρα. 



Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2019

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΓΛΟΥ

Εθισμοί

Σκυφτός κάτω απ την αψίδα της παραίσθησης
βράζω με χέρια τρεμάμενα την πούλβερη ψευδαισθήσεων
Δεν είμαι πλέον περίλυπος , γεμίζω τις φλέβες
Με βιομηχανοποιημένη χαρά

Ένα μπουκάλι λησμονιάς σφηνωμένο στα χείλη
Γομώνει την αδειανή μου υπόσταση
Ρέει άφθονο βυθίζοντας άσχημες σκέψεις
Ξεχασμένες στην επιφάνεια

Μπρος μου καρέ και φλος περνούν ξυστά
Φορτίζοντας με ατυχία την κακοδαιμονία
Ας είχα φύλλο για την παρτίδα της ζωής να το ριχνα
Ας είχα γούρικη ζαριά για μια φορά και έπειτα ας έχανα

Μα κι όταν τρυπιέμαι ψάχνοντας χαρά
Κι όταν τρεκλίζω απ το πολύ οινόπνευμα
Όταν ρεφάρω την τελευταία παρτίδα
Σε κάθε τέτοια ρεβάνς
νιώθω πλέον εθισμένος στο να μου λείπει η αγάπη 



Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2019

ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΟΥΛΑΣ

Το φέγγος της σιωπής σου

Ανυπόδητος ενσαρκώνομαι
το φέγγος της σιωπής σου
πατώντας στ' αστρικά σου μονοπάτια
σαν μέγας κοσμοναύτης.
Το πολύτιμο κρυστάλλινο βάζο της ψυχής σου
γεμάτο άνθη του καλού
βλαστολογιέται σε τοίχους & νταμάρια τ' ουρανού σου.
Ήσυχο το βράδυ,προσμένει την ματιά σου
εσπέρια,καθαρή,να μεταλάβει αγέρι.
Η ανάσα του σύμπαντος,σου ζητάει βοήθεια
ξαπλωμένη σε συννεφοκρέβατο να βλέπει εφιάλτες.
Και τότε, απ' το κεφάλι σου είναι
που βγαίνει απειρόμετρη η σπάθα
και κόβει μέτρα & σταθμά
του γέλιου την περιοχή
με ήλιους να πυργώσει.