Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΦΑΙΗΣ ΡΕΜΠΕΛΟΥ

Κλείνω τις αισθήσεις μου 
να τις προφυλάξω 
απ' τη βοή του κόσμου, 
απ' τις σειρήνες της πόλης, 
απ' τις ενοχλητικές ερωτήσεις των θαμώνων 
των μέσων μαζικής μεταφοράς, 
από τον θόρυβο που παρεμποδίζει την επικοινωνία, 
από την επικοινωνία. 
Από τα αδηφάγα βλέμματα των περαστικών, 
από την απόγνωση της κενότητας των ανθρώπων 
στις πυκνοκατοικημένες και άδειες μεγαλουπόλεις. 
Ακούω από το ραδιόφωνο του κινητού μου 
την αγαπημένη μου μουσική. 
Έξω σιωπή. 
Επιβεβλημένη σε όλους. 
Μόνο ο θόρυβος πρέπει να ακούγεται. 

Επιλέγω την απομόνωση. 
Επιλέγω να μη νιώθω τίποτα. 
Να μη νιώθω τίποτα. 
Να μη νιώθω τίποτα. 
Δε νιώθω τίποτα. 

ΦΑΙΗ ΡΕΜΠΕΛΟΥ 
 

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017




             
                 

                               ΕΙΡΗΝΗ ΠΑΡΑΔΕΙΣΑΝΟΥ
                         ΤΑ ΓΥΑΛΙΝΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΨΑΡΙΩΝ
                              ΕΚΔΟΣΕΙΣ: “VAKXIKON.GR” 






       Έχει γίνει συνήθεια, σε αρκετούς νέους ποιητές να καταπιάνονται με τις υπαρξιακές αναζητήσεις και τον κοινωνικό σχολιασμό. Ιδιαίτερα στην κοινωνική ποίηση μπορούμε να μιλάμε για νέα τάση. Όμως, πολλοί καταφεύγουν σε κοινοτοπίες και αρκετές φορές γίνονται ιδιαίτερα κραυγαλέοι ξεχνώντας πως γράφουν ποίηση. Λίγες ποιητικές συλλογές καταφέρνουν να ξεχωρίσουν με την πρωτοτυπία τους. Μια ποιητική συλλογή, που εντυπωσιάζει ευχάριστα με την πρωτοτυπία της είναι: «Τα γυάλινα μάτια των ψαριών» της Ειρήνης Παραδεισανού, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “Vakxikon.gr”.
       Από τα πρώτα ποιήματα της συλλογής, η ποιήτρια δεν διστάζει να τα βάλει με την σύγχρονη κοινωνία με το ιδιαίτερο προσωπικό της ύφος: «Άνθρωποι / συνεπιβάτες μου / δίχως ντροπή κλέψατε τα γυάλινα μάτια των ψαριών». Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε και το πολύ εύστοχο ποίημα «Καθήκον ποιητού», όπου η Ειρήνη Παραδεισανού με τραγική ειρωνεία αναφέρεται στην παρακμή της ποίησης και της τέχνης γενικότερα, που ταιριάζει με την γενική κοινωνική παρακμή: «Μουτζούρα καμία / αστοχία καμία / αλήθεια καμία. / Μονάχα στρογγυλά, καθαρά, τακτοποιημένα γράμματα. / Ποιήματα καθωσπρέπει. / Έτσι ως ταιριάζει / στους σκάρτους καιρούς μας.»
       Σε ορισμένα ποιήματα, ο κοινωνικός προβληματισμός της Ειρήνης Παραδεισανού αποκτά αντιπολεμικό χαρακτήρα, πάλι, όμως, χωρίς να κραυγάζει: «Κοιμήσου εν ειρήνη / κι άσε για μας τη φρίκη του πολέμου.» Η ποιήτρια δεν θα διστάσει να πάρει το μέρος του Θερσίτη, που ονειρεύεται κάποιον, που θα έχει αξιώματα και δεν θα είναι δύσμορφος σαν κι αυτόν, αλλά θα έχει την ίδια επιθυμία: Να τελειώσει ο πόλεμος και οι στρατιώτες να γυρίσουν πίσω.
       Αρκετό ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι υπαρξιακές αναζητήσεις της ποιήτριας. Στο ποίημα «Πενθέας» το μοιραίο παρουσιάζεται ως άδικο. Η Ειρήνη Παραδεισανού θα αναρωτηθεί: «Μα τι το φυσικό έχουν οι πράξεις των Θεών;» Συγκλονιστικό είναι, επίσης και το ποίημα «Εαρινό», όπου η γερασμένη και άρρωστη μητέρα γυρεύει να βρει στο πρόσωπο της κόρης της, τη δική της μάνα. Αξίζει, όμως, να σταθούμε και στο τελευταίο άτιτλο ποίημα της συλλογής. Εδώ, η ποιήτρια συγκλονισμένη από τη ματαιότητα, που νιώθει, θα χαρακτηρίσει τον εαυτό της ως: «Μονάχα μια κραυγή / πετρωμένη στην κόχη της πένας.»
       Συμπερασματικά, η ποιητική συλλογή της Ειρήνης Παραδεισανού «Τα γυάλινα μάτια των ψαριών», καταφέρνει να συγκλονίσει και να συγκινήσει. Ίσως, κάποιες φορές και να αφυπνίσει, όπως, χαρακτηριστικά αναφέρει η ίδια στο τέλος κάποιου ποιήματος: «Κι είμαι / εγώ / μοναχά / που ταράσσω τη θάλασσα του ύπνου / με το ποίημα.» Την προτρέπουμε, λοιπόν, να συνεχίσει να ταράζει τον ύπνο μας με την ποίησή της.



ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ 





Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ "ΕΞΥΠΝΕΣ ΒΟΜΒΕΣ", ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ", ΑΘΗΝΑ 2016

       Φοβάμαι ότι το ποιητικό είδος χαϊκού, δηλαδή το γιαπωνέζικο τρίστιχο 5-7-5, είναι αρκετά παρεξηγημένο στο λογοτεχνικό μας γίγνεσθαι και έχει ταυτιστεί με την ευκολία και την προχειρότητα και πολλές φορές όχι αδίκως. 
        Ο Θεοχάρης Παπαδόπουλος είναι ένας ποιητής που-σε αντίθεση με την πλειονότητα των ποιητών που γράφουν χαϊκού-αποτελεί μια ευχάριστη εξαίρεση. Τα χαϊκού του είναι ένα ευγενές κράμα αισθαντικότητας, ευγένειας και φιλοσοφικότητας-εγκεφαλικότητας. Δεν θυμίζουν σχεδόν σε τίποτα τα κλασικά γιαπωνέζικα φυσιολατρικά χαϊκού, αντιθέτως φέρουν την προσωπική σφραγίδα ενός μοναχικού δημιουργού και παιδιού της πόλης. 
       Ο υπογράφων έχει μελετήσει τα προηγούμενα ποιητικά πονήματα του κυρίου Παπαδόπουλου και θεωρεί τις "Έξυπνες βόμβες" το αποκορύφωμα και το πιο μεστό και δωρικό έργο της μέχρι τώρα πορείας του. 
       Τρία έξοχα δείγματα γραφής: 
       Σαν σκύλος πιστός / παντού με ακολουθεί / ένα της βλέμμα (σ. 26). 
       Είπα στην πληγή / να μείνουμε δυο φίλοι. / Την παντρεύτηκα (σ. 31). 
       Είναι δωρεάν. / Τζάμπα πράγμα σου λέω. / Το λένε ζωή. (σ. 40). 

ΙΑΚΩΒΟΣ ΘΗΡΑΣ ΚΑΡΑΜΟΛΕΓΚΟΣ 

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

ΣΠΥΡΟΣ ΑΥΛΩΝΙΤΗΣ

Σ' έναν παλιό συνοδοιπόρο 

Σε είδα χθες, ή, μήπως το φαντάστηκα 
στη διαδήλωση με τα άναρθρα συνθήματα 
δίχως παλμό, χωρίς ροή συναισθημάτων. 
Φορούσες κείνο το κλεμμένο σου παράσημο 
και του θλιμμένου αρχηγού το άδειο βλέμμα.  
Ακροβατούσες στα σημεία των καιρών 
μπροστά στο άβουλο, βουβό ακροατήριο. 
Οι κόκκινες σημαίες των συντρόφων 
στις παρυφές της ουτοπίας ξεθωριάζουν. 
Οξειδωμένο άνεμος τα λόγια σου ξηλώνει 
σκορπίζοντας αρώματα οργής, 
που άλλοτε επιδέξια απόδιωχνες 
μα τώρα, που να κρύψεις τόσο δάκρυ. 
Μπορεί, στο πέρασμα του χρόνου ν' άλλαξες, 
ή κι η δική μου θωριά να 'χει θαμπώσει 
και πως να ξεχωρίσω στην εξέδρα 
την πετρωμένη σου εικόνα που ξεβάφει. 
Κι όμως, είναι στιγμές που ξεγελιέμαι 
πως κάπου, κάποτε συναντηθήκαμε... 


Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

ΝΙΚΟΣ ΣΟΥΒΑΤΖΗΣ


Σαν τα σύννεφα που φέρνουν βροχή

Κοιμόμαστε με τον φόβο,
ξυπνάμε με την αγωνία
και στο ενδιάμεσο λέμε ότι ζούμε
μήπως και το πιστέψουμε
Μαζευόμαστε στη γωνιά μας
και τη ζωή όλο την αναβάλλουμε

Κι είναι κάτι στιγμές που η ψυχή μας
θέλει να ξεχυθεί στους δρόμους
και να ξαναδώσει νόημα στις λέξεις
μα πάντα κάτι την κρατάει

Ανασαίνουμε εγκλωβισμένοι σ’ έναν κόσμο
που οι άνθρωποι κοιτάζουν το κενό
και δεν γελούν ποτέ 
Να τους φοβάστε αυτούς που δεν γελούν ποτέ
μπορεί η πίκρα τους μια μέρα να σας πνίξει.


Τρίτη, 9 Αυγούστου 2016

ΜΑΡΙΑ ΡΑΧΜΑΝΙΔΟΥ

Αγαπώ όσους δεν σκιαχτήκαν τον πόνο!
Αυτοί είναι η ελευθερία !!!
Όσους κουτουλώντας σε σκοτεινούς λαβυρίνθους
δεν εξαγόρασαν την έξοδο τους
αγαπώ και την ζωή, ασπρόρουχο μου μοιάζει
μα τη να την κανείς αν είναι
με της προδοσίας πάνω τον λεκέ! 








Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016



                                         ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΠΕΡΝΕΚΑ
                                  ΑΝΑΤΕΛΛΩΝ ΖΗΛΟΣ
                                  ΕΚΔΟΣΕΙΣ: “VAKXIKON.GR” 



       Πριν από λίγο καιρό είχαμε την ευκαιρία να διαβάσουμε το βιβλίο της Ιωάννας Καπερνέκα: «Ανατέλλων ζήλος». Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή, που περιλαμβάνει ορισμένα σχετικά πολύστιχα ποιήματα σε ελεύθερο στίχο.
       Η ποίηση της Ιωάννας Καπερνέκα είναι εικονοπλαστική με εικαστικές περιγραφές. Η χρησιμοποίηση πολλών, αλλά απέριττων στίχων βοηθάει στην πλούσια περιγραφή και οι εικόνες ξεδιπλώνονται μπροστά μας με έναν έντονο λυρισμό, που σπάνια συναντάμε στις ελεύθερες φόρμες.
       Τα ποιήματα της Ιωάννας Καπερνέκα είναι κυρίως υπαρξιακά με μια δική της μυστικιστική προσέγγιση. Ο κριτικός λογοτεχνίας Δήμος Χλωπτσιούδης σε κριτική του για την ποιήτρια στον διαδικτυακό τόπο tovivlio.net γράφει για μυστικιστικό λυρισμό. Η μυστικιστική διάθεση της Ιωάννας Καπερνέκα φλερτάρει με τον δωδεκαθεϊσμό και αναφέρεται κυρίως σε γυναικείες θεότητες. Η Αφροδίτη, η Δήμητρα, αλλά και μικρότερες θεότητες, όπως η Σεμέλη, η Εκάτη, η Θέσις και η Νέμεσις περνούν από την πένα της ποιήτριας χωρίς να απουσιάζουν εντελώς και αντρικές θεότητες, όπως ο Ποσειδώνας.
       Διαβάζοντας τα ποιήματα της Ιωάννας Καπερνέκα θα βρούμε αρκετά σημεία, όπου αναφέρεται η τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και οι ερωτικές διαψεύσεις. «Περπατάς τα μεσάνυχτα να πιείς νερό και σκοντάφτεις σε / πατημένους έρωτες», γράφει η Ιωάννα Καπερνέκα και αλλού: «Γέμισε με μονούς αριθμούς η μόνη ζωή μου.»
       Συμπερασματικά, η ποιητική συλλογή της Ιωάννας Καπερνέκα «Ανατέλλων ζήλος» είναι το πρώτο βιβλίο μιας πολλά υποσχόμενης ποιήτριας. Είναι ένα πρώτο βήμα. Με τα επόμενα βήματά της θα περιμένουμε να δούμε αν ο «Ανατέλλων ζήλος» γίνει ανατέλλων ήλιος, που θα φωτίσει το νου των αναγνωστών.

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ