ΑΛΕΞΗΣ ΔΑΡΑΣ

Τζούλιαν Ασάνζ

Έπιασαν τον Τζούλιαν! Κι εσύ, αν τ' άκουσες λες: "Μα ποιος είναι αυτός ο Τζούλιαν Ασάνζ;" Ικέτης προσέφυγε στις πηγές του Αμαζονίου, στα βράχια των Γαλαπάγος, στα δάση της αγιαχουάσκα, στον άλλον ομφαλό της γριάς Γης μας. Είχαν ήδη χαρακτηρίσει τους διώκτες του απεχθείς και επονείδιστους. Μα ξεμοναχιάστηκαν και μετά από εφτά χρόνια έκαναν πίσω. Εφτά χρόνια,  ο πιο γρήγορος κλεισμένος σ' ένα δωμάτιο, λαμπερός ν' ασπρίζει δίχως ήλιο και ζωή, μέχρι που τον πήραν κι από κει. Κι εσύ ίσως παρακολούθησες κάποια επεισόδια με ένα κατάσκοπο βιαστή. Ήταν τόσο τρελός που ήθελε να δώσει την αλήθεια. Σε ποιόν; Σε σένα κοινωνία. Γιατί πίστεψε σε σένα ως θρησκεία όπως όλοι όσοι πιστεύουν σε σένα. Και προδίδονται. Τι έκανες επί εφτά χρόνια κοινωνία για να σώσεις το Τζούλιαν;  Αλλά κι εγώ τρελός δεν είμαι που μιλάω σ' ένα πτώμα; Η τρέλα τού να πιστεύεις ότι η κοινωνία είναι ζωντανή έχει οδηγήσει πάμπολλους σε τραγική κατάληξη. Βλέπουν πολύ μακριά, πολύ βαθιά, αλλά δεν μπορούν να δουν αυτό που είναι μπροστά στη μύτη τους. Το εκπληκτικό είναι ότι δεν τους μυρίζει καν. Όπως και οι υπόλοιποι, ή κάνουν ότι δεν αντιλαμβάνονται τη μπόχα, ή την έχουν συνηθίσει. Το πηγαινοφέρνουμε και το κλαίμε και το ταλαιπωρούμε το δόλιο το λείψανο... Έχει σαπίσει πια τόσο πολύ που η βρώμα της δεν ενοχλεί απλώς, αλλά πνίγει. Η κοινωνία έχει πεθάνει προ πολλού. Γιατί δεν το θάβουμε το πτώμα; Μπορεί να το μοιρολογούμε, αλλά να το κηδέψουμε δεν το αποφασίζουμε. Και περιφέρουμε το ξόανο που πλανά τους εκλεκτούς, τον Τζούλιαν, τον Τζον, τον Τζιμ, το Γρηγόρη... Ας είναι ο Ασάνζ το τελευταίο θύμα απ' αυτούς που θέλουν να σώσουν την κοινωνία. Επίδοξοι σωτήρες της ανθρωπότητας μην έρχεστε! Εδώ σας θέλουν μόνο για να σας διαπομπεύσουν ή να σας εκτελέσουν. Ή και τα δύο. Δεν χρειάζονται την αλήθεια. Την έχουν μπροστά τους μα την πετούν στα σκουπίδια, δεν την θέλουν. Σώστε τον εαυτό σας και αυτό είναι ήδη αρκετό. Κι αν δεν πείθεστε κι αισθάνεστε βαρύ το χρέος σας κι επιμένετε να σώσετε την ανθρωπότητα σκεφτείτε το λίγο καλύτερα, μήπως με το να σώσετε τον εαυτό σας εκπληρώνετε με τον καλύτερο τρόπο και το χρέος σας προς την κοινωνία; 

ΛΑΖΑΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ

Επαφή 

Τελευταία στον δρόμο με σταματάνε διάφοροι "τρελοί" 

Άντρες γυναίκες 
Νέοι μεγάλοι 
Με τρία μάτια ή με φτερά αντί για χέρια 

Κάθομαι να τους ακούσω 

Μιλάμε 
Μιλάμε πολύ 
Όσο το χρειάζονται 

Μου θυμίζουν εμένα 

Αυτό που 
Κάποιες φορές 
Είμαι 

Αυτό που αυτοί 
Είναι 
Όλη τους τη ζωή 

Συνεννοούμαστε. 

Από την ποιητική συλλογή "Τέλος", εκδόσεις "Στοχαστής" 2018. 

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΖΗΣΑΚΗ

μαύρη τρύπα

αντιλαμβάνομαι τη μαύρη τρύπα ως πτυελοδοχείο του κόσμου
μια τέτοια αντίληψη βεβαίως την καθιστά άχρηστη
μιας κι ελευθέρως φτύνουμε στο δρόμο
στα χαρτομάντηλα ή σε τίποτε μούτρα

δεν υπονοώ να καθιερώσουμε ξανά το πτυελοδοχείο
ούτε να σταματήσουμε να φτύνουμε ελευθέρως
μόνο να
να το ξέρετε
ο κόσμος κάποτε μέσα σ' αυτήν την τρύπα θα μας φτύσει
κι όσα νομίσαμε μεγαλειώδη ή έστω ανθρωπινά
θ' αποδειχτούνε πτύελα
γλιτσιασμένα
ταπεινά

και τι να κάνουμε
προσωπικά λίγο με νοιάζει
τι θ' απογίνει εντός του σημείου
χωρίς χώρο χωρίς χρόνο
μόνο να
δεν θα το 'θελα
ν' απομείνει από μένα
η γλίτσα και μόνο 

ΦΑΝΗ ΓΡΥΛΛΗ

Γεννήθηκα
για να φουσκώνω.
Το στήθος μου φούσκωσε
κάπου στα 8.
Το δέρμα μου φούσκωσε
γεμίζοντας το πρόσωπο μου σπυριά
κάπου στα 9.
Η κοιλιά μου φούσκωσε
όταν τα μπούτια μου μάτωσαν
κάπου στα 10.
Και η δυσπιστία μου φούσκωσε
κάπου στα 14
όταν τα μπούτια μου μάτωσαν.
Ξανά.
Ο φόβος μου φούσκωσε
κάπου στα 15
όταν ένας παππούς μου χάιδεψε το μπούτι
μέσα στο λεωφορείο.
Και το μίσος μου φούσκωσε
κάπου στα 16
όταν εκείνη έκλαψε πάνω στον ώμο μου
χτυπώντας την κοιλιά της
να σταματήσει
να φουσκώνει.
Μου είπαν
πως τα μυαλά μου φούσκωσαν
όταν τους είπαμε πως όλοι ανήκουμε
πάνω απ' την ίδια γραμμή.
Μου είπαν πως δε φτιάχτηκα
για να έχω ψυχή
που φουσκώνει.
Γεννήθηκα
για να φουσκώνω.
Μα τώρα
θα σκάσω.
Όχι μία.
Όχι δύο.
Μα χιλιάδες φορές.
Θα φτιάξω ναρκοπέδια
μαζί με τις αδερφές μου.
Κάθε είδους αδερφές
μα όλες
από το ίδιο υλικό
φτιαγμένες.
Μα όλες
από την ίδια ψυχή
σμιλεμένες.
Γεννήθηκα
για να φουσκώνω.
Υπάρχω όμως
για να σκάω.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΣΗΜΑΚΗΣ (συν+-πλην)

Ισορροπία πάνω σε ανοιχτές πληγές 


αυτό δεν είναι ποίηση . όχι . αυτό είναι ισορροπία πάνω σε ανοιχτές πληγές . και αυτός ο κόμπος στο στομάχι μου , φοβάμαι μήπως κάποτε τεντώσει και με πνίξει . στου κρεμασμένου το σπίτι δε μιλάς για σκοινί , έτσι δε μιλάς για μοναξιά στον καναπέ μου . σχεδόν , τα κατάφερα . λοιπόν , τα κατάφερα . και είναι μάλλον κακό αυτό . και είναι μάλλον κακό να μην είσαι σίγουρος . . . όχι , είναι σίγουρα το χειρότερο , και είμαι σίγουρος γι ' αυτό . πολύ κακό για το τίποτα , άρα πολύ καλό για κάτι , άρα πολύ καλά όλα αυτά αλλά αναρωτιέμαι εάν άραγε σημαίνουν όντως τίποτα ή εάν όντως βγάζουν κάπου , αλλά αυτό ίσως φοβάμαι περισσότερο , το να μη σημαίνουν τίποτα . χρειάζεσαι σύννεφα για να εκτιμάς τον ήλιο και ήλιο για να εκτιμήσεις τη βροχή , για να εκτίσεις την ποινή , και αν πάντα κάτι λείπει θες τα πάντα μόνο και μόνο γιατί η απόσταση την επιθυμία συντηρεί , μη νιώθεις μόνη , αλλά εάν νιώσεις , έλα να νιώσουμε μοναξιά μαζί .

ΔΑΝΑΗ ΧΡΥΣΑΦΩ

6 Π.Μ.

Προσοχή στο κενό.

Όχι μεταξύ συρμού και αποβάθρας
το κενό του κυριακάτικου απογεύματος

Κάπου μετά το δειλινό μαζί σου

Κολυμπάω στο τσιμέντο

Και ξεδιψάω με τη βροχή

Τρώω για πρωινό τα κατακάθια του χρόνου,

Για μεσημέρι λίγο ουρανό 

Και το βράδυ σιωπή

Καμιά φορά με πείραζαν στο στομάχι.

Τώρα τα συνήθισα.

Το μόνο που δε χωνεύω είναι η ρουτίνα,
Έτσι ξερνάω δύστυχους στίχους

Κι αυτό φοβάμαι πως είναι ρουτίνα. 

ΒΟΥΛΑ ΧΟΥΡΔΑΚΗ

         Βρες τις διαφορές

Εγώ δεν έκλεινα ποτέ τα συρτάρια

αλλά εκείνος έβαζε λουκέτο.

Εγώ έβαζα πάντα τελεία

αλλά εκείνος αποσιωπητικά.

Εγώ έλεγα ναι και στα όχι

αλλά εκείνος όχι και στα ναι.

Εγώ διάβαζα μόνο Ρίτσο

αλλά εκείνος διάβαζε μόνο εμένα.