ΣΟΦΙΑ ΠΙΠΕΡΟΥ

Το πάθος του χρόνου 

Κορίτσι με δυο κρεμάμενους στα αυτιά σου κρίκους
έπινες ούζο χωρίς μεζέ νοθείας στο ες αεί!
Οι φίλες λέγανε για τα μοναχικά τους όνειρα
και για άλλες αποδείξεις ανικανοποίητης ζωής
που το κορίτσι δε γνώριζε.
Τους δυο σου κρίκους με τα δάκτυλα στριφογυρνούσες 
σαν να ταν αυτά
ο κόσμος που γυρίζει μέσα 
σε τριακόσιες εξήντα ημέρες!
Κι όσο ο χρόνος και το ούζο τελείωνε
τόσο τα όνειρα 
των φιλενάδων στέρευαν ,
μόνο αυτή σιωπηρή
με τους δυο της κρίκους άκουγε το μέλλον
ανάμεσα στα λεπτά της δάκτυλα που στριφογυρνούσαν τις μέρες.
Οι φίλες μέθυσαν ολότελα 
και παν να κοιμηθούν
για να ξυπνήσουν αύριο
με τα ίδια στο κεφάλι οινοπνεύματα!
Το κορίτσι έφυγε αργά από το μέρος
ήταν σα να λέμε
πως το πάθος του χρόνου
αργά ανακουφίζει τον άνθρωπο!

ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΜΕΝΟΥΝΟΥ

Καρτερία 
Την ώρα που το βλέμμα του ήλιου μού έγνεφε αντίο, 
Εγώ στεκόμουν ξαπλωμένη σε στρώμα από σύννεφα 
και χάιδευα τις τελευταίες φωτεινές ακτίνες του δειλινού που έμελλε να έρθει·
Ανήμπορη κάθε σκέψη να με τυραννίσει
Ταξίδευα στο πλάτος του ορίζοντα·
Είχα μια ζεστή καρδιά από αγάπη
Μα κρύο σώμα απ’ τη λησμονιά.

Αντίκρισα το πάθος των αστεριών εκεί ψηλά
Και έμεινα αόρατη, σε μια θάλασσα μαβιά

Κουράστηκα να περιμένω την αυγή, σκέφτηκα
Μα δίχως εκείνη ο χρόνος δεν περνά
Κι έμεινα καταδικασμένη στη βροχή του έρωτα
Να περιμένω …
Να περιμένω …

ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ

Σάπια πόλη 

Λίγο πιο κάτω απ' την Ομόνοια 
στήνουν σουλάτσο τα πρεζόνια 
χαφιέδες, έμποροι κι αλήτες 
της σάπιας πόλης οι λεχρίτες. 

Κανείς δε βγαίνει στα μπαλκόνια 
κι ούτε απλώνουνε σεντόνια 
τραβέστες και σεκιουριτάδες 
της σάπιας πόλης οι νταβάδες. 

Κι εγώ στημένος στη γωνία 
ρουφώ το θειάφι με μανία 
κρότο παράγουν εξατμίσεις 
πουτάνες γύρω αν ζητήσεις 
λίγο πιο κάτω απ' την Ομόνοια 
σε μαύρο όνειρο θα ζήσεις... 

Τι κι αν γρυλίζουν τα τριζόνια 
τους έχουν κάνει όλους πιόνια 
θαμμένοι μέσα στη μιζέρια 
ποιος απ' αυτούς κοιτά τ' αστέρια 

Και τα παιδιά απ' την Ομόνοια 
μαζί με τ' άλλα τα κλεφτρόνια 
πουλάνε όνειρα τη νύχτα 
και το πρωί τους λένε, ρίχτα! 

Πρόγνωση Καιρού

Η ομπρέλα 

 Άνοιξε την ομπρέλα, βιαστικά.

Δεν έβρεχε.

Κάποιοι τον είπανε τρελό,

άλλοι προσπέρασαν απλά,

άλλοι τον κοίταξαν έντονα.

Κανείς δε φαίνεται πως ένιωσε  

τον κατακλυσμό που πνίγει

την καρδιά του.

Κώστας Ριτσώνης

Το τσιγάρο 

                    Ι 
Το τσιγάρο βγαίνει μακρουλό απ' το κουτί 
και καταλήγει γόπα στο τασάκι 
σα μια ζωή που τελειώνει στον τάφο 
αφού τα όνειρά της έγιναν καπνός. 

                   ΙΙ 
Η φωτιά του τσιγάρου 
φωτίζει το σκοτάδι 
της μαύρης μοναξιάς του καπνιστή. 

                 ΙΙΙ 
Η γεύση του τσιγάρου 
κάνει το φιλί πιο κολασμένο. 

                 ΙV 
Κοπέλες όμορφες ποζάρουν στις διαφημίσεις 
μ' ένα πακέτο στο χέρι. 
Ο έρωτάς τους αρχίζει του κουτιού: 
χρυσόχαρτα, τσιγαρόχαρτα 
σαν πολυτελή εσώρουχα· 
μάρκες: Rex, Pallas 
σαν πολυτελή ξενοδοχεία- 

και ύστερα η πίκρα στο λαιμό. 

Από την ποιητική συλλογή: "Ο ανάπηρος λαχειοπώλης" 

ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΑΡΑΦΥΛΛΗ

Στην ουρά 

Με νούμερο εκατόν πενήντα τρία 
στημένη στην ουρά της εφορίας 
μετράω 
άλλες εκατόν πενήντα τρεις 
στυμμένες λεμονόκουπες. 
Κάποιες 
με στωική αξιοπρέπεια 
δηλώνουν έτοιμες 
για μιαν ακόμα συνεδρία με τον Προκρούστη. 
Οι πιο πολλές 
με αφυδατωμένη την ελπίδα 
προσδοκούν να βγουν γιώτα πέντε. 
Μαζί τους κι εγώ. 

Από την ποιητική συλλογή "Γρήγορα στις οθόνες σας" 

ΣΕΒΑΣΤΗ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΟΥ

Απαντήσεις

-Ποιος είναι ντουβάρι;

-Οι αποφάσεις έχουν παρθεί.

-Ποιος θα πάρει τα κλειδιά;

-Οι αποφάσεις έχουν παρθεί.

                              -Ποιος είναι αδερφός μου;

                              -Οι αποφάσεις έχουν παρθεί.

-Ποιος θα κάτσει στα δεξιά μου;

-Οι αποφάσεις έχουν παρθεί.

-Ποιος φίλος; Ποιος εχθρός;

-Οι αποφάσεις έχουν παρθεί.

Όχι από μένα 

από τους άλλους.