ΧΑΡΙΤΑ ΜΗΝΗ

 Εφτάψυχη αγάπη

Σέρνω το βήμα

προσπαθώντας ν' αφήσω πίσω

μια νεκρή αγάπη.

Νεκρή;

Μα την ακούω,

ανασαίνει.

Πεθαίνουν σχέσεις κι άνθρωποι.

Η αγάπη παραμονεύει στους νευρώνες

στήνει καρτέρι σε διαδρόμους μνήμης

ξεχύνεται στα κύτταρα

λέει περήφανα "είμαι εδώ"

και μου χτυπάει τον ώμο.

Σερφάρει πάνω σ' ένα κύμα ωκυτοκίνης

και βγαίνει στη στεριά νικήτρια

με θριαμβικό χαμόγελο στα χείλη.

Εφτάψυχη γάτα,

γλείφει τις πληγές μου

που κάθε τόσο στάζουν μαχαιριές

από σχέσεις πεθαμένες. 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΟΥΛΑΣ

Κουρασμένα κορμιά, λήκυθοι τα ραίνουν προτού καν αυτά φύγουνε για πάντα.
Παλικάρια που τα ρημάζει το κυνήγι του τσακίσματος
και μία νύχτα που το αγκάλιασμα,δεν ευδοκίμησε ακόμη στις κρυφές γωνιές της.
Παράταιρες στου Κόσμου το στρώμα οι ματιές των εραστών
το κορμί τους ξεφλούδισε τις αισθήσεις τους και τώρα αυτές πως τουρτουρίζουν...
Αγάπη δεν τους στέκεται
και πέφτουνε μαζικά και πνίγονται στα ποτάμια των συνόρων. 

ΜΑΡΙΑ ΜΠΑΚΑ

                              Σ.Μ.Σ

(Σεξουαλικώς  Μεταδιδόμενα  Συναισθήματα)

Κάθε φορά που κάνουμε σεξ

φοράω προφυλακτικό

κι εσύ

με τα πόδια ανοιχτά

με παρακαλάς

να μπω μέσα σου γυμνός

Κι αναρωτιέμαι-αγάπη μου-

δεν ξέρεις

ότι ο έρωτας είναι μεταδοτικός; 

ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΖΑΡΔΟΥΚΑ

Πόλεμος 

Τι να τα κάνεις τα όπλα 
όταν έχεις τις λέξεις 
στοχεύεις 
με την κάννη γεμάτη 
μετά πηγαίνεις 
και μαζεύεις 
ό,τι απέμεινε 
ζωντανό 
για να πεις 
πως κράτησες 
τους τραυματίες 
πολέμου 
μέσα σε ένα βιβλίο 

Από την ποιητική συλλογή "Αιωρείν" εκδόσεις "Θράκα", 2019. 

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΖΗΣΑΚΗ

αυτοί που ξημερώνουνε τη νύχτα
σ' άδεια μαγαζιά
σε στυλ βαρβέρη
σε ύφος γκόρπα
χρειάζονται πολλή
πολλή φροντίδα
μύριζε η ανάσα σου
κακό κρασί
χόρεψες αργά
κάπως δερβίσικα
κέρασες τα κορίτσια δίπλα
δυο ποτά - και σ' έκοβα
που μέσα απ' τον καθρέφτη
ελεύθερη με κάποια συμφορά
και μόνη
σα χωματερή
σε άκρη πόλης
με κοιτούσες 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΕΠΙΘΕΤΗ

𝒍𝒊𝒌𝒆 𝒑𝒖𝒍𝒍𝒊𝒏𝒈 𝒕𝒆𝒆𝒕𝒉

για να βγάλεις το ποίημα,
πρέπει καμιά φορά να πάρεις την καρδιά σου
και να της μπήξεις τα νύχια σου,
καμιά φορά να νομίσεις πως θα πεθάνεις
αν δεν το γράψεις τώρα, τώρα, τώρα,
ή να παριστάνεις για λίγο τον Durden
και να σου ρίξεις
το πιο δυνατό σου κροσέ στα μούτρα.
και καμιά φορά, ακόμα κι όταν εκτελέσεις
κάθε μαγικό σου τρικ με μαθηματική ακρίβεια,
το ποίημα δεν θα βγει
και οι λέξεις θα αποτύχουν.
και δεν είναι προδοσία,
κάθε άλλο,
απλά καμιά φορά
προτεραιότητα θα πρέπει να 'ναι
πρώτα, να βγει η μέρα. 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΓΛΟΥ

Εθισμοί

Σκυφτός κάτω απ την αψίδα της παραίσθησης
βράζω με χέρια τρεμάμενα την πούλβερη ψευδαισθήσεων
Δεν είμαι πλέον περίλυπος , γεμίζω τις φλέβες
Με βιομηχανοποιημένη χαρά
Ένα μπουκάλι λησμονιάς σφηνωμένο στα χείλη
Γομώνει την αδειανή μου υπόσταση
Ρέει άφθονο βυθίζοντας άσχημες σκέψεις
Ξεχασμένες στην επιφάνεια
Μπρος μου καρέ και φλος περνούν ξυστά
Φορτίζοντας με ατυχία την κακοδαιμονία
Ας είχα φύλλο για την παρτίδα της ζωής να το ριχνα
Ας είχα γούρικη ζαριά για μια φορά και έπειτα ας έχανα
Μα κι όταν τρυπιέμαι ψάχνοντας χαρά
Κι όταν τρεκλίζω απ το πολύ οινόπνευμα
Όταν ρεφάρω την τελευταία παρτίδα
Σε κάθε τέτοια ρεβάνς
νιώθω πλέον εθισμένος στο να μου λείπει η αγάπη