ΜΑΡΙΑ ΣΤΡΙΓΚΟΥ

                                       ΤΥΡΚΟΥΑΖ

                      ΕΚΔΟΣΕΙΣ: “VAKXIKON.GR” 

       Έχει χρώμα ο έρωτας και αν ναι, τότε ποιο είναι το χρώμα του; Πολλοί θα πουν, το κόκκινο, όμως, υπάρχουν και κάποιοι, που έχουν διαφορετική άποψη.

       Τέτοιες σκέψεις μας έρχονται στο νου, διαβάζοντας την ποιητική συλλογή της Μαρίας Στρίγκου «Τυρκουάζ», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις: “Vakxikon.gr”. Πρόκειται για πεζοποιήματα γραμμένα με μεγάλη φαντασία. Ερωτικές εικόνες, που περιγράφονται με πολύστιχα κείμενα, δίνοντας την ιδέα ενός ερωτικού παραληρήματος. Και όμως! Η ποιήτρια δεν χάνεται ποτέ στους δαιδαλώδεις λαβύρινθους του κάθε ποιήματός της και είναι έτοιμη πάντα να μας εντυπωσιάσει με εύστοχα συμπεράσματα.

       Παρακάτω, θα σταθούμε σε κάποια πολύ μικρά αποσπάσματα, ίσα για να πάρουμε μια ιδέα, για το πως βλέπει η ποιήτρια τον έρωτα: «Μας τρόμαζε, βλέπεις, το να μπορούν δρόμοι παράλληλοι να / συναντιούνται. Πόσο μάλλον να ερωτεύονται.», γράφει η Μαρία Στρίγκου για το φόβο του σύγχρονου ανθρώπου να ερωτευτεί, ενώ αλλού, θα βρίσκει παντού τον αγαπημένο της, που απουσιάζει: «Παντού Σ’ έβρισκα, στους δρόμους που περνούσα, στο / φλυτζάνι του καφέ μου που ξεχνούσα στο τραπέζι, / στο βιβλίο / που με ορμήνευε, στο μαξιλάρι που μεταχειριζόμουν γι’ / αντίσκηνο.», ενώ πιο κάτω θα γράψει: «Ερωτεύομαι θα πει κινδυνεύω. / Μην ψάχνεις για διαβήτες και μοιρογνωμόνια. / Αυθαίρετα θα χτίσουμε και φέτος.» Σε άλλα ποιήματα, η Μαρία Στρίγκου γίνεται πιο τολμηρή: «Οι νύχτες κρύβουν μυστικά. Και λόγια που δεν προλάβαμε να πούμε. / Ακόμα.» και αλλού: «Τι χάσιμο χρόνου είναι τα λόγια όταν υπάρχουν ακόμα τα φιλιά!» Αρκετά ενδιαφέρουσες είναι και οι αναφορές στον Ηλία Βενέζη και στον Αργύρη Εφταλιώτη, που θα συναντηθούν στο ίδιο ποίημα, ενώ, σε μια αποστροφή της γραφίδας της, η ποιήτρια θα γράψει: «εγώ δεν είμαι ποιητής. / Είμαι μονάχα ερωτευμένος.»

       Ξεκινήσαμε αυτή την ιχνηλασία στην ποιητική συλλογή της Μαρίας Στρίγκου «Τυρκουάζ», θέτοντας το ερώτημα: Έχει χρώμα ο έρωτας και αν ναι, τότε ποιο είναι το χρώμα του; Η Μαρία Στρίγκου με τη συγκεκριμένη ποιητική συλλογή και με τον δικό της ξεχωριστό και πρωτότυπο τρόπο, μας απάντησε: Ο έρωτας έχει χρώμα και είναι τυρκουάζ.

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ 

  

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΦΑΙΗΣ ΡΕΜΠΕΛΟΥ

Κλείνω τις αισθήσεις μου 
να τις προφυλάξω 
απ' τη βοή του κόσμου, 
απ' τις σειρήνες της πόλης, 
απ' τις ενοχλητικές ερωτήσεις των θαμώνων 
των μέσων μαζικής μεταφοράς, 
από τον θόρυβο που παρεμποδίζει την επικοινωνία, 
από την επικοινωνία. 
Από τα αδηφάγα βλέμματα των περαστικών, 
από την απόγνωση της κενότητας των ανθρώπων 
στις πυκνοκατοικημένες και άδειες μεγαλουπόλεις. 
Ακούω από το ραδιόφωνο του κινητού μου 
την αγαπημένη μου μουσική. 
Έξω σιωπή. 
Επιβεβλημένη σε όλους. 
Μόνο ο θόρυβος πρέπει να ακούγεται. 

Επιλέγω την απομόνωση. 
Επιλέγω να μη νιώθω τίποτα. 
Να μη νιώθω τίποτα. 
Να μη νιώθω τίποτα. 
Δε νιώθω τίποτα. 

ΦΑΙΗ ΡΕΜΠΕΛΟΥ 
 

             

                 

                               ΕΙΡΗΝΗ ΠΑΡΑΔΕΙΣΑΝΟΥ

                         ΤΑ ΓΥΑΛΙΝΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΨΑΡΙΩΝ

                              ΕΚΔΟΣΕΙΣ: “VAKXIKON.GR” 

       Έχει γίνει συνήθεια, σε αρκετούς νέους ποιητές να καταπιάνονται με τις υπαρξιακές αναζητήσεις και τον κοινωνικό σχολιασμό. Ιδιαίτερα στην κοινωνική ποίηση μπορούμε να μιλάμε για νέα τάση. Όμως, πολλοί καταφεύγουν σε κοινοτοπίες και αρκετές φορές γίνονται ιδιαίτερα κραυγαλέοι ξεχνώντας πως γράφουν ποίηση. Λίγες ποιητικές συλλογές καταφέρνουν να ξεχωρίσουν με την πρωτοτυπία τους. Μια ποιητική συλλογή, που εντυπωσιάζει ευχάριστα με την πρωτοτυπία της είναι: «Τα γυάλινα μάτια των ψαριών» της Ειρήνης Παραδεισανού, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “Vakxikon.gr”.

       Από τα πρώτα ποιήματα της συλλογής, η ποιήτρια δεν διστάζει να τα βάλει με την σύγχρονη κοινωνία με το ιδιαίτερο προσωπικό της ύφος: «Άνθρωποι / συνεπιβάτες μου / δίχως ντροπή κλέψατε τα γυάλινα μάτια των ψαριών». Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε και το πολύ εύστοχο ποίημα «Καθήκον ποιητού», όπου η Ειρήνη Παραδεισανού με τραγική ειρωνεία αναφέρεται στην παρακμή της ποίησης και της τέχνης γενικότερα, που ταιριάζει με την γενική κοινωνική παρακμή: «Μουτζούρα καμία / αστοχία καμία / αλήθεια καμία. / Μονάχα στρογγυλά, καθαρά, τακτοποιημένα γράμματα. / Ποιήματα καθωσπρέπει. / Έτσι ως ταιριάζει / στους σκάρτους καιρούς μας.»

       Σε ορισμένα ποιήματα, ο κοινωνικός προβληματισμός της Ειρήνης Παραδεισανού αποκτά αντιπολεμικό χαρακτήρα, πάλι, όμως, χωρίς να κραυγάζει: «Κοιμήσου εν ειρήνη / κι άσε για μας τη φρίκη του πολέμου.» Η ποιήτρια δεν θα διστάσει να πάρει το μέρος του Θερσίτη, που ονειρεύεται κάποιον, που θα έχει αξιώματα και δεν θα είναι δύσμορφος σαν κι αυτόν, αλλά θα έχει την ίδια επιθυμία: Να τελειώσει ο πόλεμος και οι στρατιώτες να γυρίσουν πίσω.

       Αρκετό ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι υπαρξιακές αναζητήσεις της ποιήτριας. Στο ποίημα «Πενθέας» το μοιραίο παρουσιάζεται ως άδικο. Η Ειρήνη Παραδεισανού θα αναρωτηθεί: «Μα τι το φυσικό έχουν οι πράξεις των Θεών;» Συγκλονιστικό είναι, επίσης και το ποίημα «Εαρινό», όπου η γερασμένη και άρρωστη μητέρα γυρεύει να βρει στο πρόσωπο της κόρης της, τη δική της μάνα. Αξίζει, όμως, να σταθούμε και στο τελευταίο άτιτλο ποίημα της συλλογής. Εδώ, η ποιήτρια συγκλονισμένη από τη ματαιότητα, που νιώθει, θα χαρακτηρίσει τον εαυτό της ως: «Μονάχα μια κραυγή / πετρωμένη στην κόχη της πένας.»

       Συμπερασματικά, η ποιητική συλλογή της Ειρήνης Παραδεισανού «Τα γυάλινα μάτια των ψαριών», καταφέρνει να συγκλονίσει και να συγκινήσει. Ίσως, κάποιες φορές και να αφυπνίσει, όπως, χαρακτηριστικά αναφέρει η ίδια στο τέλος κάποιου ποιήματος: «Κι είμαι / εγώ / μοναχά / που ταράσσω τη θάλασσα του ύπνου / με το ποίημα.» Την προτρέπουμε, λοιπόν, να συνεχίσει να ταράζει τον ύπνο μας με την ποίησή της.

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ 

ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ "ΕΞΥΠΝΕΣ ΒΟΜΒΕΣ", ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ", ΑΘΗΝΑ 2016

       Φοβάμαι ότι το ποιητικό είδος χαϊκού, δηλαδή το γιαπωνέζικο τρίστιχο 5-7-5, είναι αρκετά παρεξηγημένο στο λογοτεχνικό μας γίγνεσθαι και έχει ταυτιστεί με την ευκολία και την προχειρότητα και πολλές φορές όχι αδίκως. 
        Ο Θεοχάρης Παπαδόπουλος είναι ένας ποιητής που-σε αντίθεση με την πλειονότητα των ποιητών που γράφουν χαϊκού-αποτελεί μια ευχάριστη εξαίρεση. Τα χαϊκού του είναι ένα ευγενές κράμα αισθαντικότητας, ευγένειας και φιλοσοφικότητας-εγκεφαλικότητας. Δεν θυμίζουν σχεδόν σε τίποτα τα κλασικά γιαπωνέζικα φυσιολατρικά χαϊκού, αντιθέτως φέρουν την προσωπική σφραγίδα ενός μοναχικού δημιουργού και παιδιού της πόλης. 
       Ο υπογράφων έχει μελετήσει τα προηγούμενα ποιητικά πονήματα του κυρίου Παπαδόπουλου και θεωρεί τις "Έξυπνες βόμβες" το αποκορύφωμα και το πιο μεστό και δωρικό έργο της μέχρι τώρα πορείας του. 
       Τρία έξοχα δείγματα γραφής: 
       Σαν σκύλος πιστός / παντού με ακολουθεί / ένα της βλέμμα (σ. 26). 
       Είπα στην πληγή / να μείνουμε δυο φίλοι. / Την παντρεύτηκα (σ. 31). 
       Είναι δωρεάν. / Τζάμπα πράγμα σου λέω. / Το λένε ζωή. (σ. 40). 

ΙΑΚΩΒΟΣ ΘΗΡΑΣ ΚΑΡΑΜΟΛΕΓΚΟΣ 

ΣΠΥΡΟΣ ΑΥΛΩΝΙΤΗΣ

Σ' έναν παλιό συνοδοιπόρο 

Σε είδα χθες, ή, μήπως το φαντάστηκα 
στη διαδήλωση με τα άναρθρα συνθήματα 
δίχως παλμό, χωρίς ροή συναισθημάτων. 
Φορούσες κείνο το κλεμμένο σου παράσημο 
και του θλιμμένου αρχηγού το άδειο βλέμμα.  
Ακροβατούσες στα σημεία των καιρών 
μπροστά στο άβουλο, βουβό ακροατήριο. 
Οι κόκκινες σημαίες των συντρόφων 
στις παρυφές της ουτοπίας ξεθωριάζουν. 
Οξειδωμένο άνεμος τα λόγια σου ξηλώνει 
σκορπίζοντας αρώματα οργής, 
που άλλοτε επιδέξια απόδιωχνες 
μα τώρα, που να κρύψεις τόσο δάκρυ. 
Μπορεί, στο πέρασμα του χρόνου ν' άλλαξες, 
ή κι η δική μου θωριά να 'χει θαμπώσει 
και πως να ξεχωρίσω στην εξέδρα 
την πετρωμένη σου εικόνα που ξεβάφει. 
Κι όμως, είναι στιγμές που ξεγελιέμαι 
πως κάπου, κάποτε συναντηθήκαμε... 

ΝΙΚΟΣ ΣΟΥΒΑΤΖΗΣ

Σαν τα σύννεφα που φέρνουν βροχή

Κοιμόμαστε με τον φόβο,

ξυπνάμε με την αγωνία

και στο ενδιάμεσο λέμε ότι ζούμε

μήπως και το πιστέψουμε

Μαζευόμαστε στη γωνιά μας

και τη ζωή όλο την αναβάλλουμε

Κι είναι κάτι στιγμές που η ψυχή μας

θέλει να ξεχυθεί στους δρόμους

και να ξαναδώσει νόημα στις λέξεις

μα πάντα κάτι την κρατάει

Ανασαίνουμε εγκλωβισμένοι σ’ έναν κόσμο

που οι άνθρωποι κοιτάζουν το κενό

και δεν γελούν ποτέ 
Να τους φοβάστε αυτούς που δεν γελούν ποτέ

μπορεί η πίκρα τους μια μέρα να σας πνίξει.