ΕΞΥΠΝΕΣ ΒΟΜΒΕΣ

Σκληρή η νύχτα.
Μου χρέωσε ακριβά
τον κάθε στίχο.

Φιλί της ζωής
λέγανε το φιλί της.
Τον φαρμάκωσε.

Φωνάζοντας γκολ
ξεχνάω τη φτώχεια μου
που μεγαλώνει.

Επικίνδυνη
η σκηνή του έρωτα
κι εγώ κασκαντέρ.

Βαριά η πέτρα.
Προς τα κάτω με τραβά
μα θα πετάξω.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Άτιτλο 

Τα φώτα, αχ αυτά τα φώτα τα ατίθασα, τα απόκληρα παιδιά του Ερέβους που δεν το βάζουν κάτω. Αμ και τ' άλλα παιδιά, τα υπάκουα παιδιά τ' αγαπημένα παιδιά του Ερέβους που δε λένε ποτέ όχι, αυτά τα μαύρα παιδιά τα σκοτάδια που αύριο το πρωί ίσως πάνε για 700 ευρώ να καταταγούν στη διμοιρία... 

ΦΑΙΗ ΡΕΜΠΕΛΟΥ

Εργοστάσιο 

Καλώς ήρθατε στο εργοστάσιο. 
Θα σας ταϊσουμε καλά να μεγαλώσετε. 
Μετά θα σας παντρέψουμε να κάνετε παιδιά. 
Το έθνος χρειάζεται στρατιώτες και η κοινωνία εργάτες.
Μόνο έτσι θα καταξιωθείτε στα μάτια μας και θα δικαιολογήσετε το φαγητό που σας δώσαμε. 
Αφού έχετε επιτελέσει το καθήκον σας, οι γιατροί μας θα αναλάβουν να σας εξοντώσουν, 
και ο παπάς της ενορίας σας να σας θάψει. 

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΜΟΣΧΟΠΟΥΛΟΣ

«Οι ποιητές του κόσμου»

Οράματα γεννήσανε οι ποιητές του κόσμου,
σα λυτρωτές του αύριο χαράζουν νέους δρόμους
και μάχονται για το παρόν επινοώντας νόμους,
ελπίδες πλάθουν στο βυθό και τίκτουνε το φως μου.

Σα φάροι μας καθοδηγούν σ’ ελεύθερα καρνάγια,
ποιούν καράβια κιβωτούς, μας πάνε σ’ άλλους τόπους,
που έχουν πλάσματα σοφά κι αληθινούς ανθρώπους,
καθείς θα ‘χει για σπίτι του αμέτρητα σαράγια.

Σ’ επίγειο παράδεισο σα νούφαρα θα ζούμε,
σαν κύκνοι αλαβάστρινοι σε σμαραγδένια λίμνη,
σα ‘ρθει το τέλος κι ακουστούν οι επιτύμβιοι ύμνοι,
σα Φοίνικες απ’ την φωτιά θα ξαναγεννηθούμε. 

ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΜΑΡΑΚΗΣ

Μπουγάδα

ριγέ φανέλες, άσπρα εσώρουχα, κάλτσες
πλένω στο χέρι, στο πλυντήριο
για χρόνια, μέρες, αιώνες
αλλά η καθημερινότητα επιμένει
να λερώνει τις αναμνήσεις μου. 

ΡΩ ΔΕΛΤΑ

Ανεξιχνίαστες Δολοφονίες 

Σκοτώστε τους γονείς των ποιητών, λοιπόν,  
τους αγαπημένους, τις ιδιαίτερές τους σχέσεις 
δολοφονήστε και τους ίδιους αργότερα, 
όταν, τους αποδυναμώσετε και τους μολύνετε ανεπιστρεπτί 
τις άμυνες εξουδετερώστε ύπουλα, αδιόρατα... 

ποιος ανόητος και λιγόψυχος πίστεψε ότι η αλήθεια 
σταματάει 
με ηχηρές απουσίες και κομμένες γλώσσες 
ή ίσως και ξεριζωμένες καρδιές, 
κορμιά άψυχα; 

Από την ποιητική συλλογή: "(Τα) (Αν)Επίκαιρα" 

ΑΛΕΞΗΣ ΔΑΡΑΣ

Διχογνωμία 

Κάποιοι έλεγαν ότι το παιχνίδι έχει πια τελειώσει 
άλλοι φώναζαν ότι είναι στημένο 
και μερικοί ότι παιχνίδι δεν υπάρχει. 
Άκουγες να λέγεται ότι φταίμε όλοι μας, 
πως μας αξίζουν όσα και να πάθουμε, 
όμως υπήρχε και η άποψη πως οι εχθροί μας 
είναι παντοδύναμοι ραδιούργοι. 
Πολλοί πίστευαν ότι η κατάσταση είναι 
πέρα από κάθε φαντασία εξωφρενική 
μα και αρκετοί πως δε συμβαίνει τίποτα σοβαρό, 
τα ίδια αυτά γίνονταν πάντα. 
Κάποιοι θεωρούσαν την καταστροφή βέβαιη, 
ενώ άλλοι ήταν σίγουροι ότι το καλό θα νικήσει. 
Υπήρχε μεγάλη διχογνωμία. 
Σε ένα μόνο συμφωνούσαν όλοι. 
Να μην κάνουμε τίποτα.