ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΠΟΙΗΜΑ 1

        Από σήμερα και με την ευκαιρία συμπλήρωσης ενός χρόνου λειτουργίας του ιστολογίου ως ηλεκτρονική ανθολογία σύγχρονης ελληνικής ποίησης, εγκαινιάζουμε μια νέα σειρά αναρτήσεων. Πρόκειται για δύο ποιήματα σε κάθε ανάρτηση, όπου το δεύτερο απαντάει στο πρώτο. Στην πρώτη ανάρτηση ο Ειρηναίος Μαράκης απαντάει στον Αντρέα Κολλιαράκη: 

Άτιτλο 

σε δρόμους βρεγμένους περπατώ
με φως τεχνητό
με σκοτάδι
τέλη Δεκέμβρη

τέλη ενός χρόνου κενού
καινού χρόνου αρχή, σε λίγο
φωτιές
βεγγαλικά
σκυλιά που κοιμούνται κουλουριασμένα 
θανατερά τραγούδια
στίχοι
νότες
φωνές
μελαγχολία των γιορτών
αναμονή για ανατροπή
στολισμένα δέντρα, απόγνωση και αισιοδοξία
αδειανές αγκαλιές
βιβλία, περιοδικά και συνθήματα
η αγάπη θα'ρθει;

ΑΝΤΡΕΑΣ ΚΟΛΛΙΑΡΑΚΗΣ 

Άτιτλο 

Η αγάπη θα έρθει 

να το θυμάσαι αυτό 

πιο λευκή από τις λευκές νύχτες  

απ' το αίμα πιο κόκκινη 

απ' τα δάκρυα πιο πικρή,

 θα έρθει και στο ένα χέρι

τριαντάφυλλο θα κρατάει 

και στο άλλο, το σακατεμένο  

εσένα 

παιδί 

με κοντό παντελονάκι 

και χτυπημένα γόνατα 

στις αλάνες, στις πλατείες 

ενός κόσμου που ονειρεύεται 

και διεκδικεί το αδύνατο, 

την ανατροπή του φόβου 

η αγάπη θα έρθει 

να το θυμάσαι, σύντροφε 

θα έρθει 

μέσα από σπίτια φτωχικά 

κι απ' τις πλατείες της εξέγερσης 

θα έρθει 

και πανό θα κρατά 

που θα γράφει 

"Κερδίζουμε" 

ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΜΑΡΑΚΗΣ 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΚΑΝΕΛΗΣ

ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ
Η απουσία σου πλανιέται μες στην πόλη
τζάμια σπασμένα στου Οκτώβρη τις γωνίες
είμαι κομπάρσος σε παμπάλαιες ταινίες
άδειασε η αίθουσα, έχουνε φύγει όλοι.

Δύσκολοι έρωτες κι ανούσιες παρελάσεις
κέρματα πέφτουνε βροχή απ' τις εξέδρες
σε ακατέργαστες πατάω τώρα πέτρες
ισορροπώ στην τρικυμία της θαλάσσης.

Τρύπιες σημαίες αιωρούνται στις ταράτσες
ρίχνω το βλέμμα μου στα πέρατα του χρόνου
είμαι η κάθετη πλευρά ενός τριγώνου
που προεκτείνεται στου σύμπαντος τις πιάτσες.

Ξύλινα λόγια στου λαού τις συγκεντρώσεις
με κατατρέχει μια αδιόρατη μανία
είμαι σε λάθος εποχή και κοινωνία
μες στου μυαλού μου σκαρφαλώνω τις ραβδώσεις.

Έξω βραδιάζει, ο αέρας με τυλίγει
δρόμοι απέραντοι, δεν έχω πού να πάω
τον εαυτό μου και τον ίσκιο μου αγαπάω
αυτοί που κέρδισαν το στοίχημα είναι λίγοι.

ΣΕΒΑΣΤΗ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΟΥ

Ο ένοχος 

Ο Ηρώδης σκότωσε όλα τα παιδιά
εκτός από ένα
κι εκείνο
έκανε όλη τη ζημιά...
Ας μη μιλάμε πια για αθώους!
Μόνο για χαμένες ευκαιρίες...
Roma delenda!

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ

ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ

Δεν αναρωτήθηκες.
Ούτε γύρισες,να κυττάξεις.
Βολεύτηκες,με τα χειροκροτήματα και τα φώτα.
Γι αυτό,
τώρα που σβήσαν τα φώτα,
αναπαύσου στο κουτί.
Εν αγνοία.

 

 

ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ "ΞΕΡΟΚΛΑΔΑ"*

"ΞΕΡΟΚΛΑΔΑ" (Ποίηση) 

      Ο Θεοχάρης Παπαδόπουλος γεννήθηκε στον Πειραιά, σπούδασε σε σχολή Οικονομίας και Λογιστικής, ζει στην Αθήνα και εργάζεται σε εταιρεία έρευνας αγοράς. 
     Ασχολείται με την ποίηση από τα παιδικά του χρόνια. Έχει πληθώρα δημοσιευμάτων σε λογοτεχνικά περιοδικά. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στη βουλγαρική γλώσσα. Έχει λάβει μέρος σε διεθνή λογοτεχνικά συνέδρια. Έχει εκδώσει άλλες τέσσερες ποιητικές συλλογές. Η νέα του συλλογή "Ξερόκλαδα" εκδόθηκε φέτος (2012) από τις εκδόσεις "ΡΕΩ" στην Αθήνα. Περιέχει τριανταέξι (36) ποιήματα σε σαρανταοχτώ (48) συνολικά σελίδες. 
    Πρόκειται για λυρική ποίηση με λιγόστιχα κατανοητά ποιήματα σε ελεύθερη μορφή. Έχει ποικιλία θεμάτων κοινωνικού και ερωτικού περιεχομένου. Έχουν εσωτερικό ρυθμό, ωραίες εικόνες, γλώσσα σωστή νεοελληνική και "διαπερνώνται" από μια ελαφρή μελαγχολία. 
   Ο Θεοχάρης Παπαδόπουλος έχει ταλέντο και έμπνευση και μεταδίδει τους προβληματισμούς του και τα συναισθήματά του στους αναγνώστες του. Ξεχωρίζει το ποίημα "Το μπαλκόνι": 

Ώρες κοιτάζω το απέναντι μπαλκόνι. / 
Κάγγελα υψώνονται μπροστά μου. / 
Κάγγελα στο μπαλκόνι μου, / 
κάγγελα στο απέναντι μπαλκόνι. / 
Μια φυλακή κατάντησε η ζωή μας. / 
Βράδιασε κι ακόμα περιμένω. / 
Απέναντι κοιτάζω συνεχώς, / 
μέσα απ' τα κάγγελα / 
γυρεύω μια ματιά σου / 
ν' απελευθερωθώ. 

Κι ακόμη ένα δείγμα γραφής "μια πεταλούδα": 

Μια πεταλούδα τριγυρνά, / 
μεγάλη φλόγα πλησιάζει, / 
πέφτει με πάθος στη φωτιά / 
και τη ζωή της θυσιάζει. /
Κι εγώ τριγύρω σου πετώ / 
κι εσύ σαν φλόγα θε ν' ανάψεις. / 
Να πλησιάσω πιο κοντά / 
σαν πεταλούδα να με κάψεις. 

     Ο ποιητής είναι ιδρυτικό μέλος του Νέου Πνευματικού Κύκλου Καλλιθέας, μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, καθώς και μέλος του Ομίλου για την Unesco Τεχνών Λόγου και Επιστημών Ελλάδας. Είναι νέος στην ηλικία και ελπίζουμε ότι θα συνεχίσει την ανοδική του πορεία στο χώρο της λογοτεχνίας. 

ΗΛΙΑΣ ΚΑΤΣΑΝΟΣ 

*Πρόκειται για κριτική παρουσίαση της πέμπτης ποιητικής μου συλλογής με τον τίτλο "Ξερόκλαδα", που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Γραφή", που εκδίδεται στη Λάρισα, τεύχος 71, χειμώνας 2012, σελ. 84-85. 

 

ΕΛΕΝΑ ΠΑΫΣΑΝΙΔΟΥ

Άτιτλο 

Αν μετανάστης στον κρύο βορρά 
βρεθείς και περπατήσεις δρόμους χιονισμένους, 
το μυαλό σου θα γυρίσει στο λιμάνι και το κέντρο. 
Θε να σκεφτείς την κουβέρτα που σκεπάζει το κορμί. 
Θε να σκεφτείς πώς είναι. Αν απ την υγρασία πότισε και στάζει ρίγη. 
Θε να σκεφτείς τί στρώμα κάνουν οι χαρτόκουτες κι αν πα σε σκαλοπάτια 
χουχούλιασμα μπορεί κανείς να μάθεί τί σημαίνει. 
Θε να σκεφτείς τί έγινε και σβήσαν όλα, χαθήκαν. 
Πού πήγαν οι δυνατότητες, κι όλοι εμείς πού πάμε. 
Θε να σκεφτείς πώς βρέθηκες εκεί που είσαι τώρα. 
Πού κρύφτηκαν τα ''σ' αγαπώ'', πώς σφάλισαν οι πόρτες.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Για τον Καββαδία 

Σ' αυτή τη βάρδια 
κάνει πούσι μεγάλο, 
όπως το καράβι περνάει τα στενά 
για τη Μαύρη Θάλασσα 
και την Οδησσό. 

Ο διαβήτης χαράζει την πορεία στον χάρτη 
και η πυξίδα δείχνει σταθερή πορεία. 
Οι μηχανές είναι στο φουλ 
και οι μούτσοι στις θέσεις τους 
να ετοιμάζουν το τραπέζι για βραδινό 
και να σφουγγαρίζουν το πλοίο. 

Σ' αυτή τη βάρδια που κάνει πολύ πούσι 
και οι γλάροι κοιμούνται στις ακτές, 
το καράβι περνάει τα στενά 
για τη Μαύρη Θάλασσα. 
Ξενυχτισμένοι να φορτώσουμε στάρι. 
Ξενυχτισμένοι να θεωρήσουμε το διαβατήριο στο λιμάνι. 
Ξενυχτισμένοι να νιώσουμε το άρωμα 
από το κορμί μιας γυναίκας. 

Το διαβατήριο θεωρήται στο λιμάνι: 
Όνομα: Νίκος Καββαδίας. 
Επάγγελμα-ειδικότητα: Ασυρματιστής-ποιητής. 
Το εν λόγω διαβατήριο θεωρήθηκε μαζί 
με σίδερα και παλιά όνειρα, 
που πάνε για σκραπ στα διυληστήρια.