ΙΡΙΣ-ΑΝΝΑ ΖΕΡΒΟΥ

Βέβαιον και αβέβαιον

Αγαπητόν μου παιδί,

Εγεννήθην κάποτες εις τον Περαία. Το μόνον βέβαιον. Ημερομηνίαν δεν ξεύρω.

Δεν εόρτασα και ποτές γενέθλια. Αργότερα, ενήλικος ωσάν γένηκα, γενέθλια

είχα κάθε φοράν που μ' άρεσε καμιά κοπελιά. Μου 'καμαν πιο εύκολα το χατίρι

να με κεράσουν ένα φιλάκι. Γενέθλιον δώρον βλέπεις. Το 'δα μια φορά από 'ναν

μάγκα και το ξεπατίκωσα. Μια, δυο, κατάλαβα πως πιάνει το κόλπον και μπορεί

να μέτραγα και δέκα "χρόνια πολλά" τον μήναν. Το φιλάκι πάντα εις το

μάγουλον. Μου άρεσκαν αι κυρίαι. Δεν ήθελον περισσότερα. Το απαλόν τους

στόμα στο φρεσκοξυρισμένον μου δέρμα ήτον ποίησις. Γιατίς γράμματα δεν έμαθα

στην ώραν μου και οι ποιητές με δαύτα γράφουν. Μα άκουγον πολύ. Άκουγον τους

παπάδες στας εκκλησιάς, τους διαβασμένους μπαρμπάδες εις τα καφενεία, τους

πολυταξιδεμένους καπεταναίους και τους κάθε λογής μορφωνιούς και νέους. Λίγο

το λίγο έμαθα κάπως να ομιλώ ορθότερα από άλλους, ίσως και να εσκέπτομαι

ορθότερα από άλλους. Το δεύτερον πιο πιθανόν απ' το πρώτον. Άλλωστε το στόμα

μου πιότερο διακοσμητικόν ήτο. Τα αυτιά μου κάμαν όλην τη δουλειάν. Έτσι

έμαθα κι Εγγλέζικα. Χώθηκα μιαν ωραίαν πρωίαν σ' ένα καράβι και μην τον

είδατε. Πήγα Αμέρικα. Τους καλάρεσα 'κει πέρα -όπως εφάνη- και λίγο το λίγο,

δουλειά τη δουλειά, έκαμα παράδες. Μαζί με τους παράδες έκαμα κι όνομα.

Εγνώρισα γυναίκα με καρδιάν καλήν και την έκαμα κυρά μου. Την αγάπησα πολύ.

Το μόνον βέβαιον. Εκείνη με 'μαθε γράμματα. Μαζί της αρχίνισα να εορτάζω

γενέθλια. Απεφάσισε ότι εγεννηθήκαμεν ιδίαν ημερομηνίαν κι εγώ πού να της

χαλάσω χατίρι. Μια φορά μόνο εμαλώσαμεν. Εκείνη ήθελε σερνικό κι εγώ κορίτσι

να της μοιάζει. Με όλους θα τα βάζα για χάρην της μα με ενίκησε ο Χάρος. Τα

βρόντηξα τότες όλα κι έφυγα για Ελλάδα. Ξερή γην εγένηκα δίχως εκείνην.

Άνθρωπος κενός. Μια νύχταν σε βρήκα να βαράς παλαμάκια μονάχο σου κάπου εις

την Τρούμπα. Μέρα σαν εκείνην, θα 'χε γενέθλια η κυρά μου -αν ήτο ζώσα. Έτσι

έκαμες κι εσήκωσες το βλέμμα και με είπες "Παππού". Το πήρα για σημάδι από

την κυρά μου που 'θελε σερνικό και σε μάζεψα. Το "παππού" δε μου 'καμε καρδιά

να στ' αλλάξω έτσι τρυφερά που το 'λεγες, και σου 'μεινε. Αυτή 'ναι η

ιστορία. Εγώ μια φορά στα 'γραψα. Το πότε θα τα διαβάσεις μάλλον αβέβαιον.

O Παππούς σου 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΕΠΙΘΕΤΗ

είμαι παγιδευμένος σε ένα
παράθυρο του τσατ,
γιατί παλιά
σε άφηναν να είσαι εικονικά
οφλάην και τώρα
αυτό το κουμπί
δεν υπάρχει πια.
αν αναπνεύσεις κοντά
στο μικρόφωνο του τηλεφώνου σου
η πράσινη κουκίδα
δίπλα στο όνομα σου ανάβει
κι είσαι παγιδευμένος
σε ένα παράθυρο του τσατ
που η συζήτηση
παίζει σε λούπα
τα τελευταία 5 χρόνια.
* * *
τα αρχεία μου είναι
όλη μου η ζωή.
στα αρχεία μου έχω
όλη μου τη ζωή.
πεισμάτικα,
τα αποθηκεύω όλα
στον σκληρό του
παλιού μου λάπτοπ
κι όλοι
επιμένουν
να τα μεταφέρω άμεσα
σε ένα cloud.
κι εγώ πεισματικά,
αρνούμαι
γιατί είναι η μόνη μου ευκαιρία
να σβηστούν
καποιά στιγμή
όλα
δια παντός
και εξ ολοκλήρου.
το παλιό μου λάπτοπ
έχει υπερφυσικά
μεγάλη ζωή
και επιβιώνει,
πεισματικά,
εδώ και 10 χρόνια.
* * *
είμαι παγιδευμένος στο
βίντεο προφίλ μου
και το φως δεν είναι και
πολύ καλό
κι η κάμερα προσθέτει τουλάχιστον 5 κιλά, ξέρεις
και παρακολουθώ την λίστα
των φίλων μου
να μικραίνει μέρα με τη μέρα
και δεν ξέρω καθόλου
τι να κάνω για να σας κρατήσω
γιατί σας αγαπώ
έναν προς έναν
και τους 742
και σας έχω ανάγκη, ειλικρινά.
κι ο μόνος μου τρόπος
να σας κρατήσω
είναι τα ποιήματα μου
και σας γράφω
κάθε μέρα τουλάχιστον
από ένα,
αλλά πλέον
δεν υπάρχει
καθόλου engagement
ούτε reach
και τα likes μου φτάνουν
το πολύ τα τρία,
στις καλές ημέρες.
* * *
δεν ξέρω καθόλου
τι να κάνω για να σας κρατήσω, ειλικρινά.
έχω περάσει απ’ όλα τα είδη
γραφής
και ποστάρω πάντα
γύρω στις 6 το απόγευμα
κι εσείς
εξαφανίζεστε.
και δεν ήξερα τι έκανα,
κι αντέδρασα
και σας έγραψα ένα
που σας έλεγα
να πάτε να γαμηθείτε
λες και σας έχω καμιά ανάγκη
κι εσείς το πήρατε
πολύ στα σοβαρά.
* * *
κι έμεινα
με 38 μίζερους φίλους
που δεν ποστάρουν
ποτέ.
κι είμαι παγιδευμένος μόνος
με 38 μίζερους φίλους
και μια λευκή αρχική
που αναβοσβήνει.
κι είμαι παγιδευμένος μόνος
με 38 μίζερους φίλους
και φοβάμαι
πως δεν θα ξαναγράψω ποτέ μου ποίημα
μέχρι που κάποιος
αναπνέει
κοντά στο τηλέφωνο του
κι η πράσινη κουκίδα του
ανάβει
και παγιδευόμαστε μαζί,
μαζί, μαζί, μαζί,
σε μια συζήτηση
που παίζει σε λούπα
τα τελευταία 5 χρόνια
κι είμαι ξανά ευτυχισμένος.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΙΑΝΝΟΥΛΗ

Αποφασίσαμε

Αποφασίσαμε ένα βράδυ ή ένα πρωί

Δεν ακούσαμε κουβέντα

Τι δύναμη να έχουν τα λόγια

άλλωστε 
σε τέτοιες στιγμές.

ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗ

Αν μου έδωσες κάτι 
είναι που διέλυσες όλους τους μύθους 
Μπορεί

την ελευθερία μου

και να στη χρωστάω

Λυπήθηκα μόνο

που έπρεπε

να διαλυθείς

κι εσύ 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Ανακουφιστικό

Αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλο,

γνωριζόμαστε,

κοιτιόμαστε για λίγο και ερωτευόμαστε,

τόσο απλά,

ξανά και ξανά,

κρεμόμαστε ο ένας από τον άλλο, σαν τελευταία πέτρα από τον γκρεμό,

όπως οι δυο μας, έτσι και με άλλους,

εύκολα, τόσο απλά, χαριζόμαστε,

γδυνόμαστε για λίγο και πουλιόμαστε,

κάθε μέρα, με άλλους,

κλαίμε για άλλους,

πονάμε για άλλους,

σκεφτόμαστε τους άλλους,

κοιτάμε τους άλλους,

μα ποτέ δεν τους ακούμε.

Για αυτό και κανείς δεν θα ακούσει τον καημό κάποιου για εμάς, να μας τον πει, ποτέ,

που αυτό το ρημάδι ίσως μπορούσε λίγο να μας ανακουφίσει.