Πέμπτη 31 Ιανουαρίου 2013

ΑΡΓΥΡΗΣ ΜΑΡΝΕΡΟΣ 


ΥΠΟΝΟΜΟΣ

Δίπλα στο μεγάλο δρόμο
Στήσαν τη μεγάλη εξέδρα
Για τη μεγάλη παρέλαση
Πάνω στην εξέδρα
Οι μεγάλοι επίσημοι
Και κάτω απ' αυτήν
Ο μεγάλος υπόνομος Της πόλης


Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2013

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΡΙΩΤΗΣ 


ΦΕΓΓΑΡΙΑ...

Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως...
παγωμένες ψυχές κουβαλάμε

Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...

Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
 



Τρίτη 29 Ιανουαρίου 2013

ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΣΤΟΥΦΗΣ 

 Μικρή έκδοση 

Ήταν δύσκολα χρόνια εκείνα 
οι εκδότες και τα βιβλιοπωλεία εξαπατούσαν τους ποιητές. 
Τα λιγοστά μου φυλλάδια, ετύπωσα αυτοχειρί. 
Δεν ασχολούμαι πια. 
Αλλά εσείς που σκέφτεστε να τυπώσετε κάτι, 
με όποιο τρόπο και αν το κάνετε, 
δώστε μεγάλη προσοχή στα υλικά. 
Ακόμα και στο πιο μικρό φυλλαδιάκι ποιημάτων, 
πρέπει να χρησιμοποιήσετε μελάνι πλουτωνίου, 
χαρτί εμπλουτισμένου ουρανίου 
και, φυσικά, εξώφυλλο υδρογόνου. 
Στη συνέχεια ρυθμίσετε προσεκτικά την έκδοσή σας, 
οπότε, αν μείνει λίγο αδιάβαστη στον πόνο, 
να αντιδρά 
τινάζοντας την πόλη στον αέρα.


Δευτέρα 28 Ιανουαρίου 2013

ΠΕΤΡΟΣ ΓΚΟΛΙΤΣΗΣ 


 
 


Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ
Μικρά παιδιά ο χρόνος και ο θάνατος
γδύνουν πράγματα, ξηλώνουν νήματα απόμερα
τα πλένουν στη θάλασσα
παίζουν και αφήνουν πίσω τους
ερείπια και οστά
εκλιπόντα νοήματα
τα σκεπάζουν πρόχειρα με χώμα
και ετοιμάζονται για τον επόμενο τρόπο.



Κυριακή 27 Ιανουαρίου 2013

ΒΕΝΕΤΙΑ ΜΑΚΡΥΝΩΡΗ 

"-Ψυχή της ψυχής μου...
Όπως ένα όνειρο που φοβήθηκε να ξυπνήσει...
Όπως ξεντύνεται η ελπίδα στο φως για να ντυθεί βιαστικά στο σκοτάδι... 
Ρισκάροντας να τσακιστώ στον απέραντο έρωτα 
και στο τίποτα της αβύσσου 
-πιστεύοντας ζω τώρα μόνο-
Πως όσα χάνω τη νύχτα μας 
το πρωί η καρδιά μου τα βρίσκει..."





Σάββατο 26 Ιανουαρίου 2013

ΙΩΑΝΝΑ ΑΡΓΥΡΙΟΥ 

Γελωτοποιός


Έχοντας τελειώσει το κόλλημα της ταινίας ,
γύρω από τους δυναμίτες,
σύρθηκα απαλά πάνω στο χώμα
γλείφοντας σχεδόν τους σβόλους του.
Αγκάλιαζα ήδη την ηδονή της ανατίναξης.
Μη και τους αγγίξει η ανάσα μου και καταλάβουν τα όνειρό μου,
την μοίρα που επέλεξαν,  να την κατασπαράξω.
Ζήτησαν  γελωτοποιό, τα μάτια να μας κλείσουν
Για να μην καταλάβουμε πως θα μας παγιδέψουν.
ΕΓΩ λοιπόν είμαι το θύμα τους και νάμαι δώ μπροστά τους
διπλός ρόλος να παιχτεί απ τα ιμάτια  μου.
Το πλήθος σαν μαζεύτηκε, το μέλλον του ν’ ακούσει
πως τάχα δεν μπορούσανε πλέον να επιζήσουν
και τότε εγώ πετάχτηκα… το σκηνικό ν’ αλλάξω
για να μην καταλάβουνε το αίμα τους ,που ρουφιέται
και όπως ξεδιπλωνόμουνα
το πλήθος χαμογελάει
κι οι δυναμίτες φεύγουνε
και σώματα διαμελίζουν.
Ρέει το αίμα πράσινο απ’ την χολή βγαλμένο.
το πλήθος σιώπησε ξανά
μύρισε ΠΡΟΔΟΣΙΑ.
Και γω στο αίμα πλάγιασα που βγήκε απ την στολή μου.

Παρασκευή 25 Ιανουαρίου 2013

ΑΓΑΘΗ ΡΕΒΥΘΗ 


Ο ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ 

Επιτέλους η σιωπή ήρθε να παραχωρήσει τη θέση της
στην άτακτη σύγχυση των λέξεων.
Τότε σκέφτηκα να γράψω για σένα
Θα είναι ένα τραγούδι χωρίς στίχο…
χωρίς μουσική…ένας ήχος της σιωπής !

απροσδόκητες νότες μιας συναυλίας χωρίς κόσμο
απροσδόκητα χειροκροτήματα χωρίς να τα ακούς

άκουσε μέσα σου μόνο την καρδιά μου
αυτή θα σου εξηγήσει πως ο ήχος της σιωπής
είναι εμβατήριο θριάμβου
μια ροκ μπαλάντα
μοναχική σαν κι εσένα
μοναδική σαν το βλέμμα σου

επιτέλους σιωπή …
άκουσέ την και προχώρα στο στρατί της ευτυχίας
….θα είναι το χειροκρότημα που αυτή τη φορά
Θα τ’ ακούς και θα το νιώθεις.