Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου 2018

ΒΙΚΥ ΤΕΛΙΔΟΥ ΜΗΤΡΟΥΛΙΑ


               ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΜΙΛΗΣΕ Η ΣΙΩΠΗ
                             ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΒΑΚΧΙΚΟΝ» 








       Πριν από λίγο καιρό διαβάσαμε την ποιητική συλλογή της Βίκυς Τελίδου Μητρούλια: «Τη νύχτα που μίλησε η σιωπή», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Βακχικόν». Πρόκειται για ποίηση γραμμένη σε ελεύθερο στίχο με πεζολογική μορφή, όμως, οι στίχοι έχουν εσωτερικό ρυθμό κι έτσι μπορούμε να μιλάμε για ποίηση. Εξάλλου, αυτό, που έχει σημασία στη σύγχρονη ποίηση είναι ο εσωτερικός ρυθμός, στοιχείο, που υπάρχει στα ποιήματα της Βίκυς Τελιδου-Μητρούλια.
       Στην εισαγωγή της συλλογής διαβάζουμε, πως το συγκεκριμένο βιβλίο είναι αφιερωμένο στους γονείς και στον άντρα της ποιήτριας. Όμως, δεν πρόκειται για μια αφηρημένη αφιέρωση. Η μάνα, ο πατέρας και ο άντρας της ποιήτριας είναι οι μορφές των ποιημάτων της και ξεκινώντας από τους δικούς της ανθρώπους, μπορούν να αγγίξουν πολύ περισσότερους.
       Αρκετά ποιήματα της συλλογής είναι ερωτικά. Παλιοί έρωτες, που χάθηκαν και ξεχάστηκαν χωρίς καλά-καλά να το καταλάβουμε. «Δεν είναι που ξέχασα να αναφέρω το όνομά σου» γράφει η Βίκυ Τελίδου Μητρούλια για να προχωρήσει πιο κάτω: «Είναι που ποτέ δε φαντάστηκα ότι τα λουλούδια άλλα αρώματα θα είχαν τη στιγμή που τα μάτια σου εγώ θα ξεχνούσα.» Το τανγκό, που είναι κατ’ εξοχήν ερωτικός χορός καταλήγει να χορεύεται από μια γυναίκα μόνη με παρτενέρ το φεγγάρι. Ο παράνομος έρωτας είναι αυθάδης, αλλά τελικά κερδίζει τη μάχη, ενώ στο ποίημα «Πλώρη» η ποιήτρια μας περιγράφει μια σχέση με το θάνατο σχεδόν ερωτική.
       Ξεχωριστή θέση έχουν στη συλλογή της Βίκυς Τελίδου Μητρούλια τα ποιήματα, που αναφέρονται στη ζωή και στο θάνατο. Ο κάθε άνθρωπος θέλει να πραγματοποιήσει τα όνειρά του: «Να κλέψω στης αυλής το πλακόστρωτο, από τα χέρια τους μέσα, το κουβάρι της ζωής και να το κάμω δικό μου.» Όμως, όταν έρχεται ο θάνατος η ποιήτρια γίνεται μια άλλη Περσεφόνη, που δεν έχει πια καμιά διάθεση για τις χαρές της ζωής: «Πετιμέζι δεν τρώει γιατί κάποτε της έκλεψαν της ζωής της τη γλύκα.»
       Τέλος, υπάρχουν και ορισμένες κοινωνικές πινελιές στη συλλογή της Βίκυς Τελίδου Μητρούλια, που αξίζει να τις θίξουμε. Η ποιήτρια φτάνει στο σημείο να αναρωτιέται πόσο άγριο είναι το γένος των ανθρώπων, όμως, αντιμετωπίζει τα σύγχρονα κοινωνικά αδιέξοδα με μια μοιρολατρία με την οποία διαφωνούμε. Αν δεν παλέψει ο άνθρωπος για να αλλάξει την κοινωνία προς το καλύτερο, θα φτάσει στο σημείο να αλλοτριωθεί ο ίδιος από την κοινωνία.
       Συμπερασματικά, η ποιητική συλλογή της Βίκυς Τελίδου-Μητρούλια «Τη νύχτα που μίλησε η σιωπή» έχει αρκετές αρετές και σαν πρώτο βήμα παρουσιάζει ενδιαφέρον. Περιμένουμε τα επόμενα βήματα.

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ


Παρασκευή 7 Σεπτεμβρίου 2018

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΡΔΙΚΑΡΗΣ


                         ΤΟ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ
                           ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΒΑΚΧΙΚΟΝ» 








       Πριν από μερικές μέρες διαβάσαμε την ποιητική συλλογή του Αντώνη Περδικάρη «Το απέραντο του ονείρου», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Βακχικόν» και διαπιστώσαμε ότι πρόκειται για ένα ρομαντικό έργο, που ταξιδεύει ευχάριστα τον αναγνώστη. Ο ποιητής χρησιμοποιεί τον ελεύθερο στίχο και πιο σπάνια την παραδοσιακή φόρμα, με τρόπο λιτό χωρίς περιττά στολίδια με γραφίδα απλή και κατανοητή: «Όταν ήμουν παιδί, / ακροβατούσα σε ξέφτια κυμάτων / και τεντωμένα σχοινιά ανέμων… / Κι όταν φύγω και χαθώ, / θα αφήσω πίσω μου μισοφαγωμένες καρίνες πλοίων.»
       Δύο είναι τα στοιχεία, που συναντάμε στην ποίηση του Αντώνη Περδικάρη: Ο έρωτας και η θάλασσα. Και δεν ισχύει ότι συναντάμε σε άλλα ποιήματα τον έρωτα και σε άλλα τη θάλασσα, αλλά βρίσκουμε έναν συνδυασμό τους μέσα σε όλα τα ποιήματα. Ο ποιητής είναι ουσιαστικά ερωτευμένος με τη θάλασσα, ενώ μέσα στους στίχους του ανακαλύπτουμε γοργόνες και κοπέλες, που φορούν την αύρα της θάλασσας. Η όμορφη γυναίκα-Μούσα έρχεται τη νύχτα σαν όνειρο, αλλά την αυγή πάντα φεύγει: «Μα κάθε αυγή γυρνάς, / γέρνεις στους γκρίζους τόπους, / στους κήπους που μαράθηκαν τα γιασεμιά / και σβήνει η μορφή σου…» Όμως, ο έρωτας με τη θάλασσα κρύβει παγίδες: «Δεν είναι εύκολο ν’ αγαπήσεις μια θάλασσα / κι ας σε πλανεύει το γαλάζιο» και μια αγάπη μπορεί κάποτε να τελειώσει, αλλά να τη θυμόμαστε για πάντα με ένα είδος χαρμολύπης: «Λυπάμαι για μια μεγάλη αγάπη που στερούμαι, την αγάπη μας. / Χαίρομαι όμως, που υπήρξε μια αγάπη πιο μεγάλη και από τη θάλασσα.» Η εικόνα της αγαπημένης δεν χάνεται ποτέ, δεν μπορεί να τη σβήσει ο χρόνος: «Μια μέρα ο καιρός όλα θα τα σβήσει, μου είχες πει. / Όμως, ποτέ δεν έπαψα να βλέπω / την όψη σου στο αφρισμένο κύμα». Ο Αντώνης Περδικάρης γράφει κατ’ επανάληψη σε διάφορα ποιήματά του τον στίχο: «Σ’ αγαπώ και σου γράφω», θυμίζοντάς μας την ηχητική επανάληψη της φράσης «Μ’ ακούς;» στο «Μονόγραμμα» του Ελύτη. Η αγαπημένη μούσα του ποιητή είναι μακριά, αλλά εκείνος της γράφει ποιήματα και ας ξέρει κατά βάθος, ότι δεν θα τα διαβάσει ποτέ: «τα πιο όμορφα λόγια γράφονται / γι’ αυτούς που δεν βρίσκονται μαζί, / πως τα πιο όμορφα τραγούδια λέγονται / γι’ αυτούς που δεν υπάρχουν για να τ’ ακούσουν…»
       Θα πρέπει να αναφέρουμε ακόμα ότι ανάμεσα στα ποιήματα του Αντώνη Περδικάρη παρεμβάλλονται και ορισμένοι όμορφοι πίνακες σχεδιασμένοι από τον ζωγράφο Σέργιο Κόκκορη, με αποτέλεσμα ποίηση και ζωγραφική να συναντιούνται αρμονικά.
        Συμπερασματικά, η ποιητική συλλογή του Αντώνη Περδικάρη «Το απέραντο του ονείρου» είναι ένα έργο, που ταξιδεύει τον αναγνώστη σε ερωτικά θαλασσινά ταξίδια και όπως γράφει και η συγγραφέας Δέσποινα Τζαννή στο πρόλογο της συλλογής: «μας ταξιδεύει σε κάποιο δικό μας όνειρο που ίσως είναι Το απέραντο του ονείρου.»

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ


Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου 2018

ΙΩΑΝΝΑ ΚΟΣΙΩΡΗ


                                      ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΑΥΣΤΑ
                      ΕΚΔΟΣΕΙΣ: «ΒΑΚΧΙΚΟΝ» 







       Πριν από λίγες μέρες διαβάσαμε την ποιητική συλλογή της Ιωάννας Κοσιώρη: «Για μια Φαύστα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Βακχικόν». Πρόκειται για ποιήματα γραμμένα σε ποικίλες μορφές. Η ποιήτρια χρησιμοποιεί άλλοτε τον ελεύθερο και άλλοτε τον παραδοσιακό στίχο με μια μεταμοντέρνα διάθεση. Όλα τα ποιήματα είναι σχετικά σύντομα, από τα ποιητικά θραύσματα, που είναι μονόστιχα, δίστιχα, τρίστιχα, τετράστιχα κλπ. μέχρι ποιήματα της μιας περίπου σελίδας.
        Στην ποιητική συλλογή της Ιωάννας Κοσιώρη «Για μια Φαύστα» περιλαμβάνονται αρκετά ερωτικά ποιήματα. Η αγάπη γίνεται μια αφιέρωση καθώς η ερωτευμένη  γυναίκα αφιερώνει όλο το είναι της στον εραστή. Ο έρωτας απαιτεί αγώνα για να πετύχει: «Η αναρρίχηση μέχρι την κορυφή / θέλει αγώνα και στερήσεις.» Πολλές φορές, όμως, ο έρωτας δεν φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Με τραγική απαισιοδοξία η ανεκπλήρωτη επιθυμία καταλήγει σαν μια στάμπα στον μηρό, που γράφει: «ΑΝΙΚΑΝΗ ΓΙΑ ΑΓΑΠΗ». Επίσης, ο έρωτας μπορεί να γίνει πολύ κτητικός. Η ποιήτρια περιγράφει την ερωτευμένη γυναίκα σαν βδέλλα, που ρουφάει το αίμα του κάθε επίδοξου εραστή και ζει από αυτή την αφαίμαξη.
       Ένα μεγάλο μέρος της ποιητικής συλλογής της Ιωάννας Κοσιώρη περιλαμβάνει κοινωνικά ποιήματα. Ο καρκινοπαθής κάνει μια δικιά του ομοιοπαθητική, όχι τόσο για να ξεφύγει, αλλά για να είναι έτοιμος για όσα θα ακολουθήσουν: «Έναν καφέ στο χέρι για την πίκρα. / Τσιγάρο άφιλτρο, βαρύ, / στο στόμα για τον βήχα.» Πολύ δυνατό είναι και το ποίημα «Όσο όσο», όπου στηλιτεύεται η εμπορευματοποίηση όλων ακόμα και του ίδιου του ανθρώπου. Η ποιήτρια αναρωτιέται τραγικά: «Στ’ αλήθεια, πόσο κοστίζει το κιλό μου;» Ο συμβιβασμένος άνθρωπος κάνει ό,τι του λένε κι ας ξέρει, πως είναι λάθος: «Όσα τηλέφωνα κι αν πήρες για βοήθεια / ο αυτόματος τηλεφωνητής σε συμβούλευε. / Κι όμως, με αυτές τις συμβουλές πορεύτηκες.» Ενώ για την αντιμετώπιση όλων των παραπάνω η Ιωάννα Κοσιώρη γράφει: «Μπορεί η φωνή μου να μην είναι ηχηρή. / Αποτελεί κραυγή ζωής κι αυτό μετράει!» Τέλος, τα παιδιά, που δεν μεγαλώνουν σωστά ψάχνουν πάντα να βρουν την χαμένη παιδική τους ηλικία: «Και ξέρεις, όταν τα παιδιά στερούνται παραμύθια / πάντα γι’ αυτά θα ψάχνουν!»
       Αξίζει να σημειωθεί ότι στην συλλογή περιλαμβάνεται και ένα όμορφο ποίημα γραμμένο στην αγγλική γλώσσα με τίτλο: “Everything and nothing”.
       Συμπερασματικά η ποιητική συλλογή της Ιωάννας Κοσιώρη «Για μια Φαύστα» είναι ένα πολύ ενδιαφέρον έργο, όπου το ερωτικό στοιχείο και ο κοινωνικός προβληματισμός συναντιούνται αρμονικά.

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ




Τρίτη 4 Σεπτεμβρίου 2018

ΚΩΣΤΑΣ MOODY

Είμαι ο χειρότερος
μαλάκας
στη δουλειά.

Το τμήμα ελέγχου ποιότητας
μας έβαλε βαθμούς
μας αξιολόγησε με ποσοστά τοις 100.
Αξιοπρεπές το 50.
Εγώ είχα 42.
Ο χειρότερος στην ομάδα μου,
πιθανότατα ο χειρότερος στον όροφο,
ή στο κτήριο.
Ο χειρότερος μαλάκας στη δουλειά.

Τηλεφωνώ σε 200 άτομα τη μέρα.
Καλημέρα σας, ονομάζομαι moody και σας καλώ απ' τα κεντρικά της καλύτερης εταιρίας τηλεφωνίας στη χώρα.
Τι κάνετε, είστε καλά;
Α, δεν ενδιαφέρεστε;
Ενδιαφέρεται μήπως η γυναικούλα σας η τσιμπουκλού;

Α, είστε ανήλικη εσείς;
Μάλιστα, να ξέρετε ότι δεν έχω πρόβλημα με αυτό
αν δεν είστε κάτω από 17.
Ναι, ναι, θα σας έπαιρνα έυκολα, δεν υπάρχει πρόβλημα,
μην αγχώνετστε.
Υπάρχει μήπως κάποιος ενήλικας για να επικοινωνήσω μαζί του;
Όχι;
Τέλεια, έρχομαι από κει.

Όχι κυρία Σαπιοκωλοπούλου δεν γίνεται να σας το πουλήσω
το πακέτο,
εδώ βλέπω ημερομηνία γέννησης 1926.
Θα πεθάνετε σε 2-3 μέρες κυρία μου
τι να το κάνετε το πακέτο κινητής;

Άμα δεν είχα και το γράψιμο
θα είχα αυτοκτονήσει.
Μάλλον χρόνια τώρα
Αν όχι χρόνια τώρα
τότε σίγουρα αυτές τις μέρες.

Αυτό σκέφτομαι στο πρώτο
"meeting"
της ημέρας,
όταν μας δίνουν οδηγίες
και μας λένε "καλή βάρδια".
Αυτό με παρηγορεί.
Σκέφτομαι ¨θα αυτοκτονήσω"
και η ελευθερία να το κάνω ανά πάσα στιγμή
μου χαϊδεύει τα μαλλιά και με βοηθάει να βγάλω τη μέρα.
Έτσι δεν το κάνω
γιατί σκέφτομαι ότι αν θέλω όντως
δεν με εμποδίζει κανείς και τίποτα.

Το βράδυ όταν σχολάω
δε θέλω πια να αυτοκτονήσω.
Δε με πειράζει που δεν έπιασα το στόχο των πωλήσεων.

Έτσι κι αλλιώς
δε με ενδιαφέρει και πολύ αυτό.
Απλά θέλω να κρατήσω τη δουλειά
να παίρνω τα λεφτά μου
και να μην πάρω ποτέ προαγωγή
κι έχω περισσότερες ευθύνες για 150 ψωροευρώ παραπάνω.

Πρώτα βάζεις το ένα πόδι κάτω, μετά το άλλο.
Κι έτσι δεν το ζω και πολύ τα βράδια.

18χρονες μου λένε στο internet
ότι θέλουν να χύσω σαμπάνια πάνω τους.
Ελπίζω να εννοούν αυτή του Σκλαβενίτη με των 6.
Πίνω μικροποσότητες αλκοόλ και γράφω ποιήματα.
Μερικές φορές έχω την πολυτέλεια να χύσω κιόλας.
Μία ίσον καμία,
αλλά απ' το ολότελα..

Έτσι κυλάνε οι Τρίτες και τη τετάρτες.
530 το μήνα, καθαρά.
Μην το πεις ούτε του παπά λέει.
Σιγά ρε δούλοι,
σιγά.

Ούτε για σ/κ στο Las Vegas δε φτάνουνε.
Όσο και να τα μεζέψω δε θα αγοράσω με αυτά
ποτέ μου
Lamborghini.
χωρίς να με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τα αμάξια.
απλά για να την αχρηστεύσω στην πρώτη βόλτα.
να την κάνω σμπαράλια
και να βγω ατσαλάκωτος
να ανάψω τσιγάρο
και να βάλω τα γέλια.

Δε φτάνουν ούτε καν για κηδεία αυτά τα λεφτά
και είναι κρίμα να πεθάνεις
πριν να έχεις λεφτά για να πληρώσεις την κηδεία σου.

Οπότε δεν το κάνω.
Με χτυπάνε φιλικά στην πλάτη
και με ψευτοχειροκροτάνε αν τύχει και πουλήσω.

Δε χαμογελάω ποτέ μπροστά τους.
Κάνω τα τηλέφωνά μου, τελειώνω το 8ωρο
και φεύγω μετά,
πάω να γράψω.
Από κει θα τα μαζέψω τα λεφτά,
κι όλα θα πάρουν το δρόμο τους.

Σαββατοκύριακο
βέγκας
τρακάρισμα με χρυσή Lambo
νιώθοντας τον ίδιο ενθουσιασμό που θα 'χα
αν οδηγούσα τσικουετσέντο
-ίσως λίγο λιγότερο-
και αργά το βράδυ
έκτακτο δελτίο ειδήσεων:

Νεκρός βρέθηκε νεαρός καλλιτέχνης
σε δωμάτιο ξενοδοχείου
στις ΗΠΑ.
Δίπλα του βρέθηκαν ένα πορτοκαλί μπουκαλάκι με χάπια
ένα τασάκι με ένα μισοτελειωμένο blunt
και 4 18χρονες
με πολύ λευκό δέρμα.
Τελευταία του λόγια:
"Χέζω κάθε προσωπική άποψη
κάθε ανθρώπου
όποια κι αν είναι αυτή
απ'όπου κι αν προέρχεται.
Καληνύχτα καριολίτσες μου"

"Καληνύχτα", του απάντησαν οι 18χρονες
κι αυτός έκλεισε τα μάτια
και δεν τα άνοιξε ποτέ ξανά.
Ήταν μόνο 23 ετών.