Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου 2013

ΒΑΓΙΑ ΚΑΛΦΑ 

Αυριανή

στον  κύριο Τ.


Πουθενά το όνομά σου
δε θα είναι στους τίτλους
Δε θα μάθουν για σένα
παρά μόνο αν μαζευτούν πολλοί
Τότε θα γίνεις μια θλιβερή στατιστική
και θα αναλύσουν το φαινόμενο
σε μια σοβαρή εκπομπή
ειδικοί, για την πολιτεία που δεν μεριμνεί
τη μοναξιά, τα χρέη
τα βουνά
κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι
χίλιοι λόγοι θα σύρουν
το κουφάρι σου
στην τηλεοπτική άμαξα
κι οι δικοί σου -ποιον να ικετεύσουν;-
μες στη ντροπή τους σκεπασμένοι
θα σωπάσουν

Βλέπεις εσύ, καλλιτέχνης δεν είσαι
να σε ανακαλύψουν το διήμερο
εθνικός ευεργέτης
ούτε αθλητής να σε αποχαιρετήσουν με σημαίες
και ύμνους- δεν είχες ούτε την πρόνοια
να φτάσεις στο Σύνταγμα, να συγκλονίσεις
την κοινή γνώμη

Πολύ πρωί
κατέβηκες στο υπόγειο
και κρεμάστηκες

Η δουλειά στο φούρνο
έδινε κι έπαιρνε


Τρίτη 19 Φεβρουαρίου 2013

ΝΙΚΗ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΥ

Συναλλαγή

Δεν σταματάς
να περιμένεις,
συνεχώς,
να εμφανιστείς
και να χαθείς ξανά—
όμως παραμένεις
άπιαστο χρέος.

Είσαι μικρά ασήμαντα
χαρτιά που τύπωσαν
οι άνθρωποι
και διέλυσαν
τον κόσμο.
Όμως δεν φταις.
Είσαι κατασκευή—
μία απάτη.

Σε έχουν αγγίξει
χιλιάδες χέρια
με υπολογισμένη αξία
μικρότερη
απ’τη δική σου.
Τα αποτυπώματα τους
ξεραμένα στο λίπος σου
σε κάνουν πιο βρώμικο.

Το ένα χέρι
σε τσαλακώνει
συνειδητά,
το άλλο με πίεση
σε σιδερώνει
πάνω στην τσέπη
της καρδιάς του.

Το τρίτο σε ξεχνά,
μέχρι να σε ξαναβρεί
ξαφνικά μ’ένα χαμόγελο,
καταχωνιασμένο.

Όλα, τουλάχιστον μία φορά,
σε έχουν αποκρύψει—
μυστικό ντροπιασμένο.


Φαντάζεσαι τη γη
χωρίς εσένα;
Όλοι ελεύθεροι, ίσοι.
Εργασία θα ήταν η σωτηρία
του κόσμου.
Αμοιβή θα ήταν η σωτηρία
του κόσμου.
Εσύ, κάτι άλλο—

θα μύριζες κι εσύ
σαν το λουλούδι.
Θα έμπαινες στη γη
χωρίς κορώνες, μαστίγιο ή λουρί—
με μάτια όμως
να φέγγουν
στους αιώνες.

Αλλά είσαι
απλώς ένα χαρτί
μες στο παιχνίδι,
μία κουκίδα ψηφιακή
μες στον αέρα
της οθόνης—
που σκοτώνεις
απ΄την πείνα
κάθε μέρα,
30.000
παιδιά
ενός κόσμου
κάθε μέρα,

30.000.

Ήρθε η ώρα.
Πιάσε το ψαλίδι.
Τεμάχισε όλα τα κομμάτια του κακού
που σ’έχουν κατασκευάσει.



Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου 2013

ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΖΩΑΚΗΣ 


Όμορφη 


Κύματα στην ακτή μετρά
που σκαν σιγά σιγά
κανείς δεν είναι δίπλα της
για να την κυνηγά.

Όμορφη, χαμογελαστή
μικρή και δροσερή
πως πάντα θα 'ταν νόμιζε
μ' αλλάζουν οι καιροί.

Και τα μικρά τα κύματα
θεριεύουν και φουντώνουν
και μες στ' αθώα μάτια της
μπαίνουνε και φυτρώνουν.

Ποιος, των γλυκών ονείρων της
στυγνός παραχαράκτης
άφησ' ελπίδες ψεύτικες
να καιν τα βλέφαρά της;



Κυριακή 17 Φεβρουαρίου 2013

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΤΑΜΙΑΝΟΣ 

Ημέρα Αγίου Βαλεντίνου

Ημέρα Αγίου Βαλεντίνου
Στέκονταν κι οι δυο στο πεζοδρόμιο
----- Αυτός δεν διάλεξε την πιο όμορφη
------------------- αλλά την πιο μεγάλη

Όταν του ζήτησε φωτιά
------------ την κοίταξε βαθιά στα μάτια
και τη ρώτησε πόσο κοστίζει το δωμάτιο
----------- και μια ώρα απ’ το χρόνο της
Μόλις του είπε την τιμή
----------- αυτός συμφώνησε αμέσως
Στο φως του φανοστάτη
------- έβλεπε καθαρά την αδημονία της
αλλά και τις ρυτίδες στο κουρασμένο
---------------------------- πρόσωπο της

Σε λίγο, καθώς έβγαζε τελετουργικά
--------------- τις κάλτσες της, του είπε
«Τα πλοία τσακίστηκαν στους βράχους»
«Φταίνε οι φάροι που τα οδηγούν»
---------------------- απάντησε αυτός
«Δεν φταίνε οι φάροι,
------ αυτοί στέκονται ακίνητοι, του είπε
Ίσως φταίνε τα πλοία,
-------------- ίσως τα κύματα ή ο άνεμος»
«Φταίνε οι φάροι που τα οδηγούν,
--------------------------- επέμενε αυτός,
------ όποιος φωτίζει έχει και την ευθύνη»

Είσαι ποιητής του είπε τότε και δάκρυσε
Γιατί μόλις τότε κατάλαβε
----------- πόσο βαριά ήταν η μοναξιά του
 
 

Σάββατο 16 Φεβρουαρίου 2013

ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ


Σας δίνει το ελεύθερο

σηκώνω το δεξί, λέω χάιλ στήθος.
κλείνω τα μάτια, λέω χάιλ στόχος.
με τ’ αριστερό στην κοιλιά, λέω χάιλ σημαία.
και πυροβολούν αλύπητα.
κανείς δεν με βρίσκει.
εστιάζουν σε ό,τι λέγεται
—κακόφημη ανυπαρξία, αναίτιο κενό, μπλα μπλα—
και στήνουν στον τοίχο τις λεπτομέρειες.
εγώ όμως ζω
— χορεύω χάος
με λένε Μωραλίνα, κι όμως αυτή δεν είμ’ εγώ.
σ’ έναν κάδο η καρδιά μου καίει τα ρούχα της.
για να σώσει η φωτιά της απ’ τα δακρυγόνα
ό,τι αξίζει.
κάπως έτσι αναπνέω.
πώς να το πω απλά;
μέσα στον κόσμο χάνεις
μόνο νύχτες.

Παρασκευή 15 Φεβρουαρίου 2013

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΟΣ 


Ζωή

Γράμματα, γράμματα, φακέλοι και ευρουλάκια
ζωή ένα τίποτα , ρόδες και δεντράκια.
Φύλλα , καρέκλες και φανάρια
ζωή ένα τίποτα, ταράτσες και καθρέπτες.

Στολίδια , μπογιές, γραφεία, ρολόγια, σανίδια κι αλυσίδες
ζωή ένα τίποτα, χάπια και σιρόπια.
Παπούτσια, γραβάτες και τραπέζια
ζωή ένα τίποτα, ξύστρες και μήλα.

Μελάνι και σφουγγάρια
ζωή ένα τίποτα, με μπόλικο αέρα.
Καυσαέριο κι οξυγόνο, σκυλιά και γάτες
ζωή ένα τίποτα, παράθυρο ανοιχτό.

Κιθάρες, ντραμς, ζακέτες και κρύο
ζωή ένα τίποτα ,φαντασία πολύ.
Μάτια ανοιγμένα, χέρια και μανίκια
ζωή ένα τίποτα ,κούραση και δρόμος.

Μπαλκόνια, τοίχοι ,πεζοδρόμια, φώς, αγωνία κι απελπισία
ζωή ένα τίποτα, πέντε κάγκελα.
Νύχια, χορός, φιγούρα και φιλία
ζωή ένα τίποτα, υπομονή και ρώτα.

Αφιέρωση, σουτ, νύχτα, αστέρια, πασούλες και ιδέες
ζωή ένα τίποτα, ελπίδες μόνο.
Κομπιούτερς, βιβλία, κασέτες και ιστορίες
ζωή ένα τίποτα, κεράκι αναμμένο.

Απάντησε, γράψε, λέγε
ζωή ένα τίποτα, σκούπες και μπρίζες.
Χάρακας, αριθμός και πράξη
ζωή ένα τίποτα, αγάπη κι έρωτας.





Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου 2013

ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΟΪΔΗΣ 

Λόγοι επιβίωσης 

Κανένας δρόμος δεν με περιμένει
δεν πρόκειται να επισκεφτώ τον τάφο του Πρίσλεϋ ή του Ρεμπώ
θέλω να διώξω μακριά όσους επισκέφτονται τους τάφους μου
ιδίως εμένα ιδίως εμένα, εγώ
όχι δεν πρόκειται ν' ανοίξω ανθοπωλείο
ελπίζω μόνο στο άρωμα των πραγμάτων
σε μια άνοιξη που βρωμοκοπάει
και οι άνθρωποι συνωστίζονται στα τρένα
που οδηγούν ανάμεσα από τα χαλάσματα
σε θερμοκήπια κρυφά
για λόγους επιβίωσης και καιρικών φαινομένων 
και εμείς μπορούμε να βλέπουμε μόνο τα σελοφάν
( καμιά φορά μέσα από αυτά ). 

Από την ποιητική συλλογή "Οικοδομή"