ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΑΡΑΦΥΛΛΗ 

Χαμένη Εδέμ

Γέμισα την κατάψυξη καρπούς και φρέσκα φρούτα. 
Ελιές, αμύγδαλα, λωτούς, μήλα των Εσπερίδων. 
Σύκα γλυκά, συκάμινα στο χρώμα της βιολέτας 
φύλλα μυρτιάς μυρωδικά, ξανθό αραποσίτι 
χουρμάδες, ρόδια, πιπεριές, μαύρα μεστά σταφύλια 
λιαστές ντομάτες σαν καρδιές, κεράσια ματωμένα. 
Φράουλες σχήμα του φιλιού και άρωμα αγάπης. 
Μπιζέλι καταπράσινο, σέλινο σε λινό 
μαντίλι πεντακάθαρο μπιρσιμοκεντημένο. 
Μάντολες χρώμα του πανσέ, μαστίχα μεθυσμένη 
χρυσό ζαχαροκάλαμο σε αργυρό χανάπι. 

Δεν τα γευτήκαμε ποτέ. 
Τ' ανακυκλώσαμε μαζί με το ψυγείο. 

Από την ποιητική συλλογή "Στο βάθος κήπος"

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΑΜΑΔΑΝΗΣ 

Ανοσιούργημα 


Η γη είναι στρογγυλή. 
Κι όμως επιμένουν να μας οδηγούν 
στον ίσιο δρόμο, 
για να πέσουμε εκ τους ασφαλούς 
στο κενό. 

Από την ποιητική συλλογή "Σιμούν".

ΕΛΕΝΗ ΚΑΡΑΣΑΒΒΙΔΟΥ 

Αυτογνωσία 

Έχουν πολύ σιωπή οι λέξεις μου 
και πολλές λέξεις η σιωπή μου.


Από την ποιητική συλλογή "Ο Άβελ και ο Ίκαρος"

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΕΛΛΗΣ

 Σκοτώσαμε την Τροία για κάποια Ελένη, φώτισε η νύχτα από τις φωτιές μας 
ότι αφήσαμε πίσω ήταν μόνο νεκροί, ακόμα κι ο Αχιλλέας στα πόδια της Περσεφόνης έστεκε 
δεν ξέρω αν γυρίσω στην Ιθάκη ξανά, τόσο αίμα πνίγει τα όνειρά μου και μου κρύβει το δρόμο 
είναι ασήμαντο αν με σκοτώσει ο Ποσειδώνας ή τα κύματα, συνήθισα πια την απώλεια 
έχω χάσει την ψυχή μου, κάπου εκεί χαμένη γυρίζει, όσο θάβει τον χρυσό στις λάσπες 
κι ότι φως έμεινε για ελπίδα, το ξεσκεπάζω και το αφήνω να φύγει μόνο του, ελεύθερο 
ίσως το βρει ταξιδιώτης, να του δείξει το σωστό δρόμο μακριά μας. 

ΜΑΝΩΛΗΣ ΒΑΓΙΑΣ ( ΜΑΝΟΛΟ )

Ας απεργήσει όσο θέλει η ΔΕΗ, 
όνειρα βλέπουμε και στο σκοτάδι. 

 

ΧΑΡΗΣ ΜΕΛΙΤΑΣ

Ωράριο εργασίας 


Εσχάτως έβαλα ωράριο στην ποίηση.
Οκτάωρο τις καθημερινές.
Υπερωρίες Κυριακές και αργίες.
Πάει καιρός που κυνηγάω συλλαβές
φυλλομετρώντας τα κιτάπια της ζωής μου.
Οι λέξεις λες κατέθεσαν τα όπλα
χαθήκανε στις τούφες της ομίχλης
και τα ρυάκια στο μυαλό μου στέρεψαν
πέτρινες φράσεις σκίζουν τις σελίδες.
Βδομάδες τώρα ξύνω τα μολύβια μου.
Βουλιάζω σε γραφές κι ανθολογίες.
Μάταια στα υπόγεια της νύχτας αλυχτώ
ν' ανοίξω χαραμάδα στο σκοτάδι.
Την περασμένη Κυριακή, δεν άντεξα την ήττα.
Άφησα πίσω μου μελάνια και χαρτιά
ξανοίχτηκα στον άνεμο και βγήκα στο μουράγιο.
Να παίξω με τα σύννεφα κρυφτό.
Να πιω ένα κρασί με τους ψαράδες.
Να περπατήσω κατά μήκος της ακτής
ως το σοφό ναυάγιο που λιάζεται στο μόλο.

Και να που άνοιξε η βεντάλια με τις λέξεις.
Και να που άνθισε το ποίημα στην ξέρα.


Από την ποιητική συλλογή "Παράσταση ήττας"

ΕΛΕΝΑ ΠΟΛΥΓΕΝΗ 

 Η γυναίκα γυαλί

Μπαμπά, μαμά, με φτιάξατε

Από γυαλί.

Δε μεριμνήσατε για ένα

Πιο ανθεκτικό υλικό. Μ’ αφήσατε

Στην τύχη μου

Και όλο τρέμετε για μένα

            Μήπως σπάσω.

Και πιο πολύ, γιατί στο βάθος

Ξέρετε

Πως τα κομμάτια μου θα κόψουν

                        Το λαιμό σας.

 

 

Από την ποιητική συλλογή: "Η θλίψη μου είναι μια γυναίκα".