Τρίτη 4 Σεπτεμβρίου 2018

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΤΑΥΛΑΡΙΟΥ-ΠΟΥΡΝΑΡΟΠΟΥΛΟΥ


                             ΜΑΚΡΟΚΟΣΜΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΑ
                                   ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΒΑΚΧΙΚΟΝ» 








       Πριν από λίγο καιρό διαβάσαμε την ποιητική συλλογή της Μαργαρίτας Ταυλαρίου-Πουρναροπούλου: «Μακροκοσμική αντιστοιχία», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Βακχικόν». Πρόκειται για ποιήματα κυρίως ερωτικά, γραμμένα, ως επί το πλείστον, σε παραδοσιακή φόρμα με μεταμοντέρνα στοιχεία. Η ποιήτρια χρησιμοποιεί διάφορα είδη παραδοσιακού στίχου, όπως το σονέτο, ενώ κάποια ποιήματά της είναι γραμμένα σε δεκαπεντασύλλαβο.  Στη συγκεκριμένη συλλογή υπάρχουν και ορισμένα ποιήματα σε ελεύθερο στίχο, με εσωτερικό ρυθμό, που δείχνουν το ταλέντο της ποιήτριας σε διάφορα είδη ποίησης.
       Όπως αναφέραμε και πιο πάνω τα περισσότερα ποιήματα της Μαργαρίτας Ταυλαρίου-Πουρναροπούλου είναι ερωτικά και παρουσιάζουν όμορφες εικόνες με νεορομαντική διάθεση: «Η θάλασσα φοράει τα μάτια σου!» ξεκινά στο ποίημά της «Τα μάτια σου», για να καταλήξει: «τώρα, όπως βουλιάζω στα μάτια σου / που νέρωσαν και πια δε με γνωρίζουν.» Σε άλλο ερωτικό ποίημα η ποιήτρια μας δείχνει την γλωσσοπλαστική της ικανότητα ενώνοντας λέξεις: «Κρυσταλλοτριαντάφυλλα, / φεγγαροσιντέφια, / ηλιοχρυσοδάχτυλα, / σπουργιτοαδέλφια». Όμως, ποιος μπορεί να ισχυριστεί, πως ο έρωτας κρατάει για πάντα; Η Μαργαρίτα Ταυλαρίου-Πουρναροπούλου αναρωτιέται τραγικά: «Ποια αιωνιότητα δεν είναι εφήμερη;» Όμως, ο έρωτας, όταν κυριαρχεί είναι μια μικρή νίκη απέναντι στο θάνατο κι έτσι μας τον παρουσιάζει η ποιήτρια εκεί, όπου ο έρωτας και ο Χάρος συναντιούνται, σ’ ένα ποίημα, που μοιάζει πολύ με δημοτικό τραγούδι, όπου ο έρωτας νικά και ο Χάρος καταλήγει να πεθάνει ανέραστος.
        Εκτός από τα ερωτικά ποιήματα της Μαργαρίτας Ταυλαρίου-Πουρναροπούλου στην ποιητική της συλλογή «Μακροκοσμική αντιστοιχία» θα βρούμε και ορισμένα ποιήματα, που εκφράζουν μια φιλοσοφική διάθεση. Έτσι διαβάζουμε για την μαργαρίτα, που κάποιος την κρατά σφιχτά, τη βάζει σε κορνίζα και τη μελετά αποξηραμένη. Πιο κάτω, διαβάζουμε για τους κόκκους της άμμου, που κρατάμε σφιχτά γιατί είναι οι λίγες σταγόνες ευτυχίας μέσα στην απέραντη θλίψη. Στο ποίημα «τα όνειρά του» διαβάζουμε: «Πατούσε έξω από τα όνειρά του, / για να μην τα λερώσει. / Κι έτσι, τα ποδοπάτησαν άλλοι.» Για την τρομακτική άγνοια του ανθρώπου να μην γνωρίζει, τι ακριβώς υπάρχει μετά θάνατον, η ποιήτρια γράφει: «Επώδυνα τρομακτική / η γνώση της άγνοιας!» Αρκετό ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα πολύ μικρά ποιητικά θραύσματα, που υπάρχουν λίγο πριν το τέλος της  συλλογής με τον γενικό τίτλο: «Λανθάνει της προσοχής μας», όπου σταχυολογούμε το ομορφότερο: «Το Φως δεν το βλέπουμε. / Βλέπουμε αυτά που θέλει να μας δείξει.»
       Συμπερασματικά, η ποιητική συλλογή της Μαργαρίτας Ταυλαρίου-Πουρναροπούλου «Μακροκοσμική αντιστοιχία» είναι ένα αρκετά ενδιαφέρον έργο με ποίηση κυρίως ερωτική με ψήγματα φιλοσοφικής αναζήτησης.

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ


Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου 2018

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΡΔΑΚΙΟΥΠΗ

Σημεία των καιρών

Αυτό που αγάπησα σε σένα
ήταν η μυρωδιά σου
η γραμμή της ανάσας σου
πάνω στα δάχτυλά μου
μετά ήρθε η σάρκα
και μας ένωσε με κλωστή
μετά ήρθε η φλόγα
και μας έκαψε την κλωστή

μ’ ότι απέμεινε
άναψα το καντήλι μας. 


Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου 2018

ΧΑΡΙΣ ΚΟΝΤΟΥ

Ερωτευμένοι κινούνται προς το άνθος

Δυο δυο εμφανίζονται οι ερωτευμένοι
Χτυπούν-Μπαμ!-
Τους πυλώνες της ανθοστήλης
Και κατευθύνονται δυναμικοί προς
Το λουλούδι του αγρού
Το ηχείο
Το εκπνέον
Που λιθοβολείται
Ανίσχυρο απ’ το σκοτάδι του
Ανοιχτό, διάτρητο σημάδι
Πύρινης σφαίρας 


ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΚΛΑΚΟΣ


                                         ΗΜΙΥΠΟΓΕΙΟ
                             ΕΚΔΟΣΕΙΣ: «ΒΑΚΧΙΚΟΝ» 







       Πριν από λίγο καιρό, διαβάσαμε την ποιητική συλλογή του Γιώργου Μπακλάκου: «Ημιυπόγειο», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Βακχικόν». Πρόκειται για ποιήματα γραμμένα είτε σε ελεύθερο στίχο, είτε σε παραδοσιακό με χαλαρό μέτρο και χαλαρή ρίμα. Λόγω του νοήματος των στίχων, τα ποιήματα του Γιώργου Μπακλάκου, που είναι γραμμένα σε παραδοσιακή φόρμα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν μεταμοντέρνα. Στα ποιήματα του ελεύθερου στίχου υπάρχει μια ανοικείωση κι ένας εσωτερικός ρυθμός, που προσδίδει λογοτεχνική αξία στα ποιήματα.
        Αξίζει να σταθούμε στο ομώνυμο ποίημα της συλλογής. Στο «Ημιυπόγειο» ένας άνθρωπος κλεισμένος στο σπίτι του, βγαίνει για πρώτη φορά έξω και αντικρίζει το φεγγάρι. Για να το καταφέρει σπάει τον αυχένα του, αλλά μαζί και τις αλυσίδες, που τον κρατούσαν τόσο καιρό περιορισμένο. Άρα για να πετύχουμε ένα μεγάλο στόχο, πρέπει να υπερβούμε τα συνηθισμένα, ακόμα και αν το τίμημα, που θα πληρώσουμε, είναι οδυνηρό.
       Στην ποιητική συλλογή «Ημιυπόγειο» ο Γιώργος Μπακλάκος περιγράφει διάφορους χαρακτηριστικούς τύπους ανθρώπων. Έτσι βλέπουμε τον άνθρωπο, που προτίμησε την τρέλα για να γλιτώσει από τη λογική, τον πρωταθλητή, που τους αφήνει όλους πίσω και στο τέλος μένει μόνος του, τον ηθοποιό, που με τους ρόλους, που υποδύεται αποκτά μεγάλη πείρα, αλλά δεν τολμάει ποτέ, να δείξει τα αληθινά του αισθήματα, το αγόρι, που πεθαίνει από την πλήξη και την ρουτίνα της καθημερινότητας και τελικά στον άνθρωπο, που παλεύει με τον εαυτό του.
       Το ερωτικό στοιχείο στην ποίηση του Γιώργου Μπακλάκου υπάρχει, αλλά έχει όρια. Ο ποιητής μπορεί να ερωτευτεί, αλλά τρομάζει στην ιδέα μια μόνιμης δέσμευσης: «Αυτό το «για πάντα» είναι ατέλειωτα τρομακτικό.»
       Σε ορισμένα ποιήματα της συλλογής, βρίσκουμε κάποιους αποφθεγματικούς στίχους, που άλλοτε είναι γραμμένοι με λεπτή ειρωνεία: «Στο σαλόνι έχω αφήσει ένα κέρινο ομοίωμα / ασάλευτο, βυθισμένο στη θέση μου στον καναπέ / το ξέρω πως δε θα ανησυχήσεις / άλλωστε δε θα καταλάβεις τη διαφορά.» και άλλοτε φιλοσοφούν: «Όσο τα παιδιά μας ζωγραφίζουν τα όνειρά τους στο χαρτί, υπάρχει ελπίδα.» και αλλού: «Λένε πως θα πιάσουμε στεριά / όταν πια δε θα ‘χει νόημα το ταξίδι.»
       Συμπερασματικά η ποιητική συλλογή «Ημιυπόγειο» του Γιώργου Μπακλάκου είναι ένα πολύ καλό πρώτο βήμα στον δύσκολο δρόμο της ποίησης. Περιμένουμε τα επόμενα.

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ