ΝΤΙΝΑ ΓΕΩΡΓΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

                                     ΑΠΡΟΣΠΟΙΗΤΑ

                              ΕΚΔΟΣΕΙΣ: «ΒΑΚΧΙΚΟΝ»

       Πριν από λίγο καιρό διαβάσαμε την ποιητική συλλογή της Ντίνας Γεωργαντοπούλου «Απροσποίητα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Βακχικόν» και διαπιστώσαμε ότι η πένα της ποιήτριας είναι πραγματικά απροσποίητη ακόμα και όταν μας βάζει να αντικρύσουμε πικρές αλήθειες και οικεία κακά. Τα ποιήματα της συλλογής είναι λιτά και πραγματικά «απροσποίητα» αφού η Ντίνα Γεωργαντοπούλου γράφει απλά και δεν καταφεύγει σε σύνθετα νοήματα και δαιδαλώδεις λαβυρίνθους.

       Τα περισσότερα ποιήματα της συλλογής «Απροσποίητα» είναι ερωτικά. Έτσι έχουμε την πολύ όμορφη εικόνα ενός ηλίανθου, που σκύβει να φιλήσει μια παπαρούνα στο πρώτο ποίημα της συλλογής, ενώ σε άλλο ποίημα η Ντίνα Γεωργαντοπούλου γράφει: «σου πέρασα στα χέρια κλωστές. / Αν μ’ αγαπάς θα γίνουν ροδοπέταλα.»

       Όμως, ο δρόμος του έρωτα δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Ο έρωτας δεν είναι μόνο καρδούλες και λουλούδια, κάτι, που η ποιήτρια το γνωρίζει καλά, όπως και το ότι πέρασε πια ο καιρός, που τα κορίτσια περίμεναν τον ιππότη του παραμυθιού. Ο ιππότης είτε δεν ήρθε ποτέ, είτε πέρασε κι έφυγε αφήνοντας πίσω του συντρίμμια. «Νιώθω μικρή στη μοναξιά του κόσμου», γράφει η Ντίνα Γεωργαντοπούλου συνοψίζοντας σε ένα στίχο όλη την απογοήτευση, που μπορεί να συναντήσει κανείς στο δρόμο του έρωτα.

       Μέσα στην ποιητική συλλογή της Ντίνας Γεωργαντοπούλου υπάρχουν και ορισμένα υπαρξιακά ποιήματα, που δεν τους λείπει απαραίτητα το ερωτικό στοιχείο, αλλά υπάρχει μόνο ως υπολανθάνον, που απλά συνοδεύει τις ανησυχίες της ποιήτριας. Έτσι, έχουμε το γράμμα, που δεν φτάνει ποτέ στον παραλήπτη του και τη σχισμή της πόρτας, που το περιμένει και το νιώθει. Το γήρας παρομοιάζεται με σκουριά κι εδώ η ποιήτρια μας δίνει μερικούς συγκλονιστικούς στίχους: «Μα βγαίνω και ας φοβάμαι / σκέφτομαι συναρπαστικό πως είναι / να δίνεις την ανάσα σου στα σκουριασμένα.» Οι αναμνήσεις είτε καλύπτονται επιμελώς: «Η καρέκλα με το πλαστικό κάλυμμα / προστατευμένη από των ιστοριών την αφήγηση.», είτε πληγώνουν: «η λαιμόκοψη αφήνει σημάδια / σαν κολάρο που φοράνε στο σκύλο / στη βόλτα.»

       Θα μπορούσαμε να γράψουμε κι άλλα, καθώς τα ποιήματα της συλλογής της Ντίνας Γεωργαντοπούλου «Απροσποίητα», είναι αρκετά, όμως, θα αρκεστούμε στα παραπάνω και θα αφήσουμε τον αναγνώστη να ανακαλύψει τις υπόλοιπες αρετές του βιβλίου, κάνοντας μόνο μια προτροπή προς την ποιήτρια: Να διατηρήσει την ποίησή της απροσποίητη.

                                                  

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ 

                                 ΜΑΤΙΝΑ ΜΑΜΑΛΗ

                   Α(ΧΡΟΝΟ) ΤΑΞΙΔΙ

                          ΕΚΔΟΣΕΙΣ: «ΒΑΚΧΙΚΟΝ»

                            

           

       Πριν από λίγο καιρό μας δόθηκε η ευκαιρία να διαβάσουμε την πρώτη ποιητική συλλογή της Ματίνας Μάμαλη: «Ά(χρονο) ταξίδι», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις: «Βακχικόν» και διαπιστώσαμε ότι πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα πρώτη απόπειρα κοινοποίησης του έργου της ποιήτριας.

      Ας σταθούμε λίγο στον τίτλο. Ά(χρονο) ταξίδι, δεν είναι ένα ταξίδι στο χρόνο, ούτε ένα ταξίδι, που δεν θα γίνει ποτέ, αλλά ένα ταξίδι, που δεν γίνεται σε ορισμένο χρόνο, άρα ένα ταξίδι, που μπορεί να γίνει οποτεδήποτε και άρα θα πρέπει πάντα να είμαστε προετοιμασμένοι γι’ αυτό. Η ποιήτρια παίζει με τις λέξεις χρόνος και άχρονος δίνοντας διττή σημασία στα νοήματά της. Δεν παίζει για να παίξει, αλλά για να προβληματίσει. Εξάλλου, αν διαβάσουμε λίγο τους τίτλους των ποιημάτων της συλλογής «Α(χρονο) ταξίδι», θα συναντήσουμε και άλλα παίγνια και σχήματα λόγου, όπως: «Σχημα-το-ποιημένη σκέψη», «(Μ)πλέξιμο», κ.α.

       Σε αρκετά ποιήματα της συγκεκριμένης ποιητικής συλλογής, η Ματίνα Μάμαλη αναφέρεται στην τέχνη και μπορεί να αναρωτηθεί κανείς, ποιον ενδιαφέρει η γνώμη μιας ποιήτριας για την τέχνη, όμως, σίγουρα υπάρχει ενδιαφέρον, όταν οι απόψεις για την τέχνη προκαλούν έναν γόνιμο προβληματισμό. Έτσι, η ποιήτρια γράφει για τις επιπτώσεις των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που κατά τη γνώμη της καταστρέφουν την τέχνη: «Την τρομοκρατική επίθεση αναλαμβάνουν / το αποχαυνωτικό κίνημα / των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. / Η τέχνη απωλέσθη γενναία / ταύτην ώρα και παρεδόθη / άοπλη και με ουδέν ίχνος αντίστασης.» Παρακάτω, συναντάμε και την αιτία της τέχνης σε συνδυασμό με τα όνειρα: «Και αν δεν ήμασταν πληγωμένοι  / δε θα φτιάχναμε τέχνη από όνειρα / ούτε και όνειρα από τέχνη.»

       Όμως, μέσα σε αυτόν το ζόφο και τη μιζέρια, υπάρχει ελπίδα και η ποιήτρια τη βρίσκει στη σκέψη και στη δημιουργία, όπως αναφέρει στο ποίημα «Σφηνωμένες ώρες», που αν και με μια πρώτη ματιά φαίνεται απαισιόδοξο, η ελπίδα, που αναφέρει στο τέλος δίνει μια αισιόδοξη πινελιά.

       Στην ποιητική συλλογή «(Ά)χρονο ταξίδι» η Ματίνα Μάμαλη δεν ασχολείται μόνο με την τέχνη. Η αναφορά στον ανασφαλή χαρακτήρα, που προτιμά να βρίσκεται στο ενδιάμεσο κενό, παρά εκεί, που θα ήθελε πραγματικά και η προτίμηση της χρυσής μετριότητας από την υπερβολή της αμετροέπειας είναι μόνο δύο από τα χαρακτηριστικά δείγματα κοινωνικού προβληματισμού, που υπάρχουν στα ποιήματά της.

      Πάρα πολλοί ποιητές έχουν ασχοληθεί με τον χρόνο. Ο κάθε ποιητής αντιμετωπίζει τον χρόνο, με το δικό του τρόπο. Η Ματίνα Μάμαλη τον αναφέρει, θέλοντας να μας αποδείξει την ματαιότητα της προσπάθειας του ανθρώπου να τα προλάβει όλα: «Δεν βιάζεται ο χρόνος, φίλε μου. / Ο χρόνος είναι ο μόνος / που αφοπλίζει κατευθείαν / τους βιαστές του.»

       Συμπερασματικά, η ποιητική συλλογή «(Ά)χρονο ταξίδι της Ματίνας Μάμαλη, παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον και είναι ένα πολύ καλό πρώτο βήμα στον χώρο της ποίησης. Περιμένουμε τα επόμενα βήματά της.

            ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

                                  ΜΑΡΙΑ ΣΤΡΙΓΚΟΥ

                                       ΤΥΡΚΟΥΑΖ

                      ΕΚΔΟΣΕΙΣ: “VAKXIKON.GR” 

       Έχει χρώμα ο έρωτας και αν ναι, τότε ποιο είναι το χρώμα του; Πολλοί θα πουν, το κόκκινο, όμως, υπάρχουν και κάποιοι, που έχουν διαφορετική άποψη.

       Τέτοιες σκέψεις μας έρχονται στο νου, διαβάζοντας την ποιητική συλλογή της Μαρίας Στρίγκου «Τυρκουάζ», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις: “Vakxikon.gr”. Πρόκειται για πεζοποιήματα γραμμένα με μεγάλη φαντασία. Ερωτικές εικόνες, που περιγράφονται με πολύστιχα κείμενα, δίνοντας την ιδέα ενός ερωτικού παραληρήματος. Και όμως! Η ποιήτρια δεν χάνεται ποτέ στους δαιδαλώδεις λαβύρινθους του κάθε ποιήματός της και είναι έτοιμη πάντα να μας εντυπωσιάσει με εύστοχα συμπεράσματα.

       Παρακάτω, θα σταθούμε σε κάποια πολύ μικρά αποσπάσματα, ίσα για να πάρουμε μια ιδέα, για το πως βλέπει η ποιήτρια τον έρωτα: «Μας τρόμαζε, βλέπεις, το να μπορούν δρόμοι παράλληλοι να / συναντιούνται. Πόσο μάλλον να ερωτεύονται.», γράφει η Μαρία Στρίγκου για το φόβο του σύγχρονου ανθρώπου να ερωτευτεί, ενώ αλλού, θα βρίσκει παντού τον αγαπημένο της, που απουσιάζει: «Παντού Σ’ έβρισκα, στους δρόμους που περνούσα, στο / φλυτζάνι του καφέ μου που ξεχνούσα στο τραπέζι, / στο βιβλίο / που με ορμήνευε, στο μαξιλάρι που μεταχειριζόμουν γι’ / αντίσκηνο.», ενώ πιο κάτω θα γράψει: «Ερωτεύομαι θα πει κινδυνεύω. / Μην ψάχνεις για διαβήτες και μοιρογνωμόνια. / Αυθαίρετα θα χτίσουμε και φέτος.» Σε άλλα ποιήματα, η Μαρία Στρίγκου γίνεται πιο τολμηρή: «Οι νύχτες κρύβουν μυστικά. Και λόγια που δεν προλάβαμε να πούμε. / Ακόμα.» και αλλού: «Τι χάσιμο χρόνου είναι τα λόγια όταν υπάρχουν ακόμα τα φιλιά!» Αρκετά ενδιαφέρουσες είναι και οι αναφορές στον Ηλία Βενέζη και στον Αργύρη Εφταλιώτη, που θα συναντηθούν στο ίδιο ποίημα, ενώ, σε μια αποστροφή της γραφίδας της, η ποιήτρια θα γράψει: «εγώ δεν είμαι ποιητής. / Είμαι μονάχα ερωτευμένος.»

       Ξεκινήσαμε αυτή την ιχνηλασία στην ποιητική συλλογή της Μαρίας Στρίγκου «Τυρκουάζ», θέτοντας το ερώτημα: Έχει χρώμα ο έρωτας και αν ναι, τότε ποιο είναι το χρώμα του; Η Μαρία Στρίγκου με τη συγκεκριμένη ποιητική συλλογή και με τον δικό της ξεχωριστό και πρωτότυπο τρόπο, μας απάντησε: Ο έρωτας έχει χρώμα και είναι τυρκουάζ.

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ 

  

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΦΑΙΗΣ ΡΕΜΠΕΛΟΥ

Κλείνω τις αισθήσεις μου 
να τις προφυλάξω 
απ' τη βοή του κόσμου, 
απ' τις σειρήνες της πόλης, 
απ' τις ενοχλητικές ερωτήσεις των θαμώνων 
των μέσων μαζικής μεταφοράς, 
από τον θόρυβο που παρεμποδίζει την επικοινωνία, 
από την επικοινωνία. 
Από τα αδηφάγα βλέμματα των περαστικών, 
από την απόγνωση της κενότητας των ανθρώπων 
στις πυκνοκατοικημένες και άδειες μεγαλουπόλεις. 
Ακούω από το ραδιόφωνο του κινητού μου 
την αγαπημένη μου μουσική. 
Έξω σιωπή. 
Επιβεβλημένη σε όλους. 
Μόνο ο θόρυβος πρέπει να ακούγεται. 

Επιλέγω την απομόνωση. 
Επιλέγω να μη νιώθω τίποτα. 
Να μη νιώθω τίποτα. 
Να μη νιώθω τίποτα. 
Δε νιώθω τίποτα. 

ΦΑΙΗ ΡΕΜΠΕΛΟΥ