Τετάρτη 12 Μαρτίου 2014

ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΑΡΑΦΥΛΛΗ

Στην ουρά 

Με νούμερο εκατόν πενήντα τρία 
στημένη στην ουρά της εφορίας 
μετράω 
άλλες εκατόν πενήντα τρεις 
στυμμένες λεμονόκουπες. 
Κάποιες 
με στωική αξιοπρέπεια 
δηλώνουν έτοιμες 
για μιαν ακόμα συνεδρία με τον Προκρούστη. 
Οι πιο πολλές 
με αφυδατωμένη την ελπίδα 
προσδοκούν να βγουν γιώτα πέντε. 
Μαζί τους κι εγώ. 

Από την ποιητική συλλογή "Γρήγορα στις οθόνες σας" 



Τετάρτη 5 Μαρτίου 2014

ΣΕΒΑΣΤΗ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΟΥ

Απαντήσεις

-Ποιος είναι ντουβάρι;
-Οι αποφάσεις έχουν παρθεί.

-Ποιος θα πάρει τα κλειδιά;
-Οι αποφάσεις έχουν παρθεί.

                              -Ποιος είναι αδερφός μου;
                              -Οι αποφάσεις έχουν παρθεί.

-Ποιος θα κάτσει στα δεξιά μου;
-Οι αποφάσεις έχουν παρθεί.

-Ποιος φίλος; Ποιος εχθρός;
-Οι αποφάσεις έχουν παρθεί.

Όχι από μένα 
από τους άλλους.
                                           


Δευτέρα 24 Φεβρουαρίου 2014

ΗΛΙΑΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Αφιερωμένο στον Γιώργη Διαβάτη
που εκτελέστηκε στις 23-2-1949 στην Κέρκυρα.
Ο Γ. Διαβάτης γεννήθηκε στην Δεσφίνα Φωκίδας το 1917
μια ανάσα από το φως των Δελφών, ήταν πολύ μεγάλος 
κι ανδρειωμένος αγωνιστής που δεν λογάριαζε ούτε τον θάνατο, πρώτα απ’ όλα έβαζε την ελευθερία του ανθρώπου από τους ζυγούς και την απελευθέρωση της χώρας από τους Γερμανούς κατακτητές, αυτό το απέδειξε με το να μην υπογράψει το κυβερνητικό χαρτί μετάνοιας που θα του έσωζε τη ζωή αλλά προτίμησε την εκτέλεση παρά να προδώσει τις ιδέες του!
Συνελήφθη το 1946 και κρατήθηκε στις φυλακές της Κέρκυρας 3 χρόνια, όπως λέγαν οι συγκρατούμενοί του τραγουδούσε και τους εμψύχωνε! Ήταν 33 ετών...

ΔΙΑΒΑΤΗΣ ΠΑΡΩΝ

Διαβάτης παρών, Διαβάτης απών, Διαβάτης Παρών!
Οι φωνές ακόμη ακούγονται, 
οι οξείες ενισχυμένες και μακρόσυρτες
περνάνε σαν βλήματα χωρίς ανασαμό, 
δεν υπήρξε σκόνη μα η σιγή της σήψης 
κι ο κρότος θανάτωση λαών.
Ήταν στη Κέρκυρα την τέταρτη δεκαετία, 
στη Χίο εκεί που ανέμιζαν τα τριανταφυλλένια χείλη 
η στα στήθια που ήσαν κυματοθραύστης στο ακάθαρτο μολύβι 
και οι ιδέες τους..
ξάφνιαζαν τον έρεβο μέσα από τα κιγκλιδώματα;
Όλα ήταν, και ήταν σ’ ένα χρόνο που δεν υπήρχε χρόνος.
Και ήταν ο Γιώργης, μέταλλο και ρόδι, χνούδι κι αστραπόβολο
που στο Σαντιάγκο πλημύριζε και ΄΄κει μέσα΄΄ ζωγράφιζε
στόματα στις πέτρες, και ήταν ο Γιώργης
που κατέβαζε τον ουρανό,
που έκανε τις πληγές μέλι από τον ξένο καλπασμό,
που έκανε τη σκληρή σιωπή αλαλαγμό
και πράσινο αίμα σε κόκκινη ζωή.
Διαβάτης Απών Διαβάτης Παρών.
Κι όσο περνούσε ο καιρός η φωνή του προσκλητηρίου δυνάμωνε
στα εξασθενημένα οστά.
Και δεν ήταν το ένα χρώμα, αλλά ιριδισμοί που έπλεαν αήτητοι
και ντυμένοι από οράματα στα μάτια σπαθιά.
Στα τριβεία των σχισμών οι εξειδικευμένες εντολές
μ’ ένα χαρτί άγαρμπο που δεν άντεχε ούτε το δέρμα τους
το περιέφεραν σαν σε παζάρι, Μια Ζωή Μια υπογραφή.
Αλλά ήταν ο Γιώργης που είχε γίνει ένα με τον πηλόχρονο
και το μολύβι έπιανε μόνο για να σχηματίσει αγεωμέτρητες 
ελπίδες και ανοιχτούς κύκλους στο λόγο, 
βυθίζοντας το χάσμα
και διάσκελα παρασέρνε χωράφια με ηλιοτρόπια στο μέλλον.
Διαβάτης Παρών, Διαβάτης Απών.
Διαβαίνουν οι φωνές κι ακόμη ακούγονται, όσοι κρότοι κι αν ηχούν
Όσοι κρότοι κι αν παζαρεύουν ζωή με μία υπογραφή!
Διαβάτης Παρών.


Κυριακή 16 Φεβρουαρίου 2014

ΑΡΤΕΜΙΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ

Φόρος πολυτελείας
Το ήξερε εννοείται απ’ την αρχή:
«Μετά την απομάκρυνση απ’ το ταμείο,
ουδέν λάθος αναγνωρίζεται».

Κι όμως προσήλθε πάλι στο ταμείο, οικειοθελώς,
για ν’ αγοράσει άλλη μια συσκευασία.
Και ας μην ήταν το χαρτί το ίδιο ελκυστικό.
Κι ας ήτανε το χρώμα της  κορδέλας ξεβαμμένο.
Προσήλθε ωστόσο στο ταμείο, οικειοθελώς,
για να πληρώσει φόρο δυσανάλογα μεγάλο.

Το ήξερε κι αυτό απ’ την αρχή:
«Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού».
Θα φταίει μάλλον που γεννήθηκε γυναίκα. 


Από την ποιητική συλλογή "Αόριστος διαρκείας" 

    

Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2014

ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

Στην άκρη της σκάλας 

Στάθηκε στην άκρη της σκάλας
κοίταξε πίσω
δίστασε
επέστρεψε
έκλεισε την πόρτα
κλείδωσε καλά την πόρτα
και πάλι
Στάθηκε στην άκρη της σκάλας
κοίταξε πίσω
δίστασε
επέστρεψε
έκλεισε την πόρτα
κλείδωσε καλά την πόρτα
ένα βήμα, δύο βήματα
και πάλι
ένα βήμα, δύο βήματα
Ίσως κάποτε τολμήσω ίσως τολμήσω ίσως κάποτε τολμήσω
Στάθηκε στην άκρη της σκάλας
κοίταξε πίσω
δίστασε
επέστρεψε
έκλεισε την πόρτα
κλείδωσε καλά την πόρτα
Από την ποιητική συλλογή: "Γυάλινες βάρκες" 

Πέμπτη 9 Ιανουαρίου 2014

ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΠΟΙΗΜΑ 2

      Συνεχίζουμε τις αναρτήσεις, όπου ποιήματα απαντάνε σε άλλα ποιήματα. Ένα ποίημα της Albena Lekova-Atanasova απαντάει σε ποίημα του Θεοχάρη Παπαδόπουλου. 

 
Επιθυμία

Ήθελα νάμουν γλύπτης
να φτιάξω το άγαλμά σου,
νάμουν ζωγράφος
να φτιάξω το πορτρέτο σου,
νάμουν τραγουδιστής
να υμνώ την ομορφιά σου.
Μα είμαι άνθρωπος απλός 
και σ’ έχω στην καρδιά μου.


 ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ                    



Ανεκπλήρωτη επιθυμία
                                                                    «Γιατί είμαι άνθρωπος απλός
                                                                    και σ’ έχω στην καρδιά μου.»
                                                                       Θεοχάρης Παπαδόπουλος                                               

Βγάλε το βάρος, που κουβαλάς στην καρδιά σου
μεγάλο είναι για σένα.
Είσαι περισσότερο από
γλύπτης,
τραγουδιστής,
ζωγράφος,
ποιητής
αφού στα όνειρά σου φτιάχνεις εμένα…

Όμως την αγάπη σου χορδή λυπημένη
δεν την άγγιξαν τα δάχτυλά μου,
είναι κρύα, παγωμένα…
Μη στήσεις άγαλμα στη θεά σου.
Μια κούνια παιδική σε περιμένει
σου εύχομαι να χάσεις το δύσκολο δρόμο, 
που σε φέρνει σε μένα.

Ανεκπλήρωτη επιθυμία σου είμαι
μια αντανάκλαση του φωτός στην καρδιά σου…  
Να με θυμάσαι σαν άνεμος τρυφερός,
που τον πόνο σου θα γαληνεύει.

ALBENA  LEKOVA-ATANASOVA
Μετάφραση: EMILIA TRIFONOVA 

Πέμπτη 2 Ιανουαρίου 2014

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

                                                              ΡΕΒΕΓΙΟΝ

      Ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς. Ο γερο-Γιάννης ξύπνησε κάπως αργά εκείνη τη μέρα. Ήταν εβδομήντα χρονών με το μέτωπό του γεμάτο ρυτίδες, βαθιές χαρακιές της λύπης. Ο γερο-Γιάννης σηκώθηκε απ’ το κρεβάτι του και σκέφτηκε: «Άλλος ένας χρόνος φεύγει. Άλλος ένας χρόνος απ’ τη ζωή μου». Ύστερα το μυαλό του γύρισε σε άλλες σκέψεις: «Πρέπει να ετοιμαστώ. Σύντομα θα έρθουν τα παιδιά μου, να μου ευχηθούν». Είχε δύο παιδιά. Δυο γιους, που τώρα είχαν κάνει τη δικιά τους οικογένεια και από τον πρώτο είχε αποκτήσει ένα εγγονάκι. Θα πήγαιναν και οι δύο σε ρεβεγιόν να διασκεδάσουν. Ο γερο-Γιάννης θα έκανε κι αυτός ρεβεγιόν μαζί με τρεις άλλους γέρους, όπως κάθε χρόνο. Παίζανε χαρτιά και συζητούσαν, όμως δεν διασκέδαζαν. Ο ένας θρηνούσε την πεθαμένη του γυναίκα, ο άλλος την αδερφή του, ο άλλος την ξαδέρφη του. Όλοι είχαν κάποιον να θρηνήσουν εκείνη τη χαρούμενη μέρα… Ο γερο-Γιάννης προσπάθησε να διώξει απ’ το μυαλό του αυτές τις θλιβερές σκέψεις.
      Μέσα στην πολυκατοικία, που έμενε, ακούστηκε τότε ένας θόρυβος από κουδούνια, τρίγωνα και παιδικές χαρούμενες φωνές. Μικρά παιδιά με τα πρόσωπά τους γελαστά περνούσαν από τα διαμερίσματα να πουν τα κάλαντα. Χτύπησαν και στην πόρτα του γερο-Γιάννη. Δεν είχε όρεξη να ανοίξει, όμως η σκέψη του τον τάραξε: «Άνοιξέ τους να μπει λίγη χαρά στο σπίτι σου. Παιδιά είναι. Φαίνεται στα πρόσωπά τους ότι δεν γνώρισαν ακόμα τη λύπη». «Εγώ, όμως, δεν είμαι παιδί», σκεφτόταν ο γερο-Γιάννης. «Γιατί να μην είμαι παιδί;» Μέσα του πάλευαν οι δυο σκέψεις. Τελικά, νίκησε η πρώτη. Ο γερο-Γιάννης άνοιξε την πόρτα, όμως τα παιδιά είχαν φύγει. «Δεν πειράζει», σκέφτηκε. «Θα ανοίξω στους επόμενους». Η σκέψη του ξαναγύρισε στα παιδιά του: «Θα πάνε να γλεντήσουν. Εμένα θα μ’ αφήσουν μόνο. Οι άλλοι γέροι σου κάνουν πιο βαριά τη μοναξιά όταν λένε για τη δικιά τους».
      Μετά, όμως, ο γερο-Γιάννης θυμήθηκε το εγγονάκι του. Ήταν πέντε χρονών, γεμάτο ζωή και χαρά. Ο γερο-Γιάννης χαμογέλασε σ’ αυτή τη σκέψη.
      Λίγο αργότερα χτύπησε το κουδούνι. Ο γερο-Γιάννης άνοιξε την πόρτα. Ήταν τα παιδιά του. Είχαν φέρει τις γυναίκες τους και φυσικά το εγγονάκι. Το δεύτερο αντρόγυνο δεν είχε κάνει ακόμα παιδί. Το εγγονάκι έτρεξε στην αγκαλιά του γερο-Γιάννη.
-Χρόνια πολλά παππού, είπε με την παιδική φωνή του.
-Χρόνια πολλά Γιαννάκη μου, απάντησε ο παππούς και του χάιδεψε το κεφάλι.
      Συζήτησαν για πολλή ώρα και κάποια στιγμή τα δύο αντρόγυνα και το εγγονάκι ετοιμάστηκαν να φύγουν.
-Πρέπει να φύγουμε τώρα, να ξεκουραστούμε, είπε ο ένας γιος, γιατί το βράδυ έχουμε ρεβεγιόν.
-Να πάτε, είπε ο γερο Γιάννης. Καλή διασκέδαση παιδιά μου και λέγοντας αυτά, σκούπισε βιαστικά ένα δάκρυ, που έτρεξε στο πρόσωπό του. Ήταν χαράς ή λύπης; Ούτε κι ο ίδιος ήξερε να πει.
      Ο γερο-Γιάννης τους αποχαιρέτησε και ύστερα βγήκε στο μπαλκόνι και τους είδε, που ξεμάκραιναν σαν τα καράβια στο πέλαγος.